ಗರುಡಪುರಾಣಮ್

ಒಮ್ಮೆ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಮತ್ತು ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಕುಳಿತುಕೊಂಡು ಜೀವನದ ನಾನಾ ಪಾಠಗಳನ್ನು ಚರ್ಚಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: “ಯಾವುದೇ ಮಹಿಳೆಯರು ಭೂಗರ್ಭದ ಅತಿದೂರದಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೂ ಅಥವಾ ಎತ್ತರದ ಗೋಡೆಗಳ ಹಿಂದೆ ಇದ್ದರೂ, ಅವರ ಬಳಿ ಕೂದಲು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಅವರನ್ನು ಯಾವನು ಪಡೆಯಲು ಇಚ್ಛಿಸುವನು? ಮತ್ತೊಂದು ವಿಷಯ, ಮನಸ್ಸು ತೀಕ್ಷ್ಣವಾಗಿರುವ, ರಹಸ್ಯಗಳನ್ನು ತಿಳಿದಿರುವ, ಮತ್ತು ತನ್ನದೇ ಜನರಿಗೆ ಕಂಟಕವಾಗಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯು, ಹೊರಗಿನ ಶತ್ರುವಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ನೋವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗೆ, ಯಾರು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮಿಠಾಯಿ ಕೊಟ್ಟು ಸಂತೋಷಪಡಿಸುತ್ತಾನೆ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗೆ ಶಿಸ್ತು ಕಲಿಸುತ್ತಾನೆ, ಮಹಿಳೆಗೆ ಧನ ನೀಡುತ್ತಾನೆ, ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಸಂತೋಷಪಡಿಸುತ್ತಾನೆ, ಮತ್ತು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸದುಪಚಾರದಿಂದ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾನೆ, ಅವನು ನಿಜವಾದ ಪಂಡಿತನು. ಆದರೆ, ಮೋಸದಿಂದ ಸ್ನೇಹಿತನನ್ನು ಗಳಿಸುವವರು, ಅಶುದ್ಧಿಯಿಂದ ಧರ್ಮವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಯತ್ನಿಸುವವರು, ಇತರರಿಗೆ ಹಾನಿ ಮಾಡಿ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ಗಳಿಸುವವರು, ಸುಲಭವಾಗಿ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಯತ್ನಿಸುವವರು, ಅಥವಾ ಬಲಾತ್ಕಾರದಿಂದ ಮಹಿಳೆಯನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಯತ್ನಿಸುವವರು, ಇಂತಹವರು ಜ್ಞಾನಿಗಳಲ್ಲ. ಮೂರ್ಖನು ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಫಲವಂತವಾದ ಮರವನ್ನು ಕಡಿದರೆ, ಅವನಿಗೆ ಫಲವಿಲ್ಲದೆ ದೊಡ್ಡ ಪಾಪವೇ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಧನಿಕ ಸನ್ಯಾಸಿ, ದೂರದ ಊರಿನ ಕಾರ್ಮಿಕ, ಮದ್ಯಪಾನಿ, ಮತ್ತು ಪತಿವ್ರತೆ ಮಹಿಳೆ—ಇವುಗಳ ಮೇಲೂ ನಾನು ನಂಬಿಕೆ ಇಡುವುದಿಲ್ಲ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ. ನಂಬಿಕೆಗೆ ಅರ್ಹವಲ್ಲದವರನ್ನು ನಂಬಬಾರದು, ಸ್ನೇಹಿತನನ್ನೂ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಂಬಬಾರದು; ಏಕೆಂದರೆ ಸ್ನೇಹಿತನು ಕೋಪಗೊಂಡಾಗ ಎಲ್ಲ ರಹಸ್ಯಗಳನ್ನೂ ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸಬಹುದು. ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಒಳ್ಳೆಯತನವನ್ನು ಇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ಆದರೆ ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಗುಪ್ತವಾಗಿಡುವುದು ಧರ್ಮಾತ್ಮನ ಲಕ್ಷಣ. ಯಾವುದೇ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಕೈಗೊಂಡಾಗ, ಅದನ್ನು ಮಾಡುವವನನ್ನು ಅನುಸರಿಸಬೇಕು; ಆದರೆ ಯಾವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಾದರೂ ಧೈರ್ಯ ಮತ್ತು ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ವರ್ತಿಸಬೇಕು. ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಹಳೆಯ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು, ಹೊಸ ಮದ್ಯವನ್ನು, ಒಣ ಮಾಂಸವನ್ನು, ಮೂರು ವಿಧದ ಬೇರುಗಳನ್ನು, ರಾತ್ರಿ ಮೊಸರು, ಮತ್ತು ಹಗಲು ನಿದ್ರೆಯನ್ನು ದೂರವಿಡಬೇಕು. ಬಡವರಿಗೆ ಸಮಾರಂಭವೇ ವಿಷ, ವೃದ್ಧರಿಗೆ ಯುವತಿ ವಿಷ, ಹುಲ್ಲಿನಿಂದ ಕಲಿತ ಜ್ಞಾನ ವಿಷ, ಜೀರ್ಣವಾಗದಿದ್ದಾಗ ಆಹಾರವೂ ವಿಷ. ಗಾಯಿಸುವವರಿಗೆ ಗಾನ ಪ್ರಿಯ, ಹೀನರಿಗೆ ಉನ್ನತ ಆಸನ ಪ್ರಿಯ, ಬಡವರಿಗೆ ದಾನ ಪ್ರಿಯ, ಯುವತಿಯರಿಗೆ ಭೂಮಿ ಪ್ರಿಯ. ಹದಕ್ಕೆ ಮೀರಿ ನೀರು ಕುಡಿಯುವುದು, ಕಠಿಣ ಆಹಾರ ಸೇವನೆ, ದೇಹದ ಧಾತುಗಳು ಕಡಿಮೆಯಾಗುವುದು, ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ವೇಗಗಳನ್ನು ತಡೆಹಿಡಿಯುವುದು, ಹಗಲು ನಿದ್ರೆ, ರಾತ್ರಿ ಜಾಗರಣೆ—ಈ ಆರುಗಳಿಂದ ರೋಗಗಳು ಬರುತ್ತವೆ. ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕು, ಅತಿಯಾದ ಕಾಮ ಕ್ರಿಯೆ, ಚಿತಾಗಾರದಿಂದ ಬರುವ ಹೊಗೆ, ಬೆಂಕಿಯ ಹತ್ತಿರ ಕೈಗಳನ್ನು ಬಿಸಿಮಾಡುವುದು, ರಜಸ್ವಲೆಯ ಕಡೆ ನೋಡುವುದು—ಇವುಗಳು ಆಯುಷ್ಕಾಲವನ್ನು ಕಡಿಮೆಮಾಡುತ್ತವೆ. ಒಣ ಮಾಂಸ, ಹಳೆಯ ಮಹಿಳೆ, ಬೆಳಗಿನ ಸೂರ್ಯ, ಹೊಸ ಮೊಸರು, ಪ್ರಭಾತಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸಂಭೋಗ, ನಿದ್ರೆ—ಈ ಆರುಗಳು ಜೀವವನ್ನು ಶೀಘ್ರ ಕಳೆಯುತ್ತವೆ. ಹೊಸ ತುಪ್ಪ, ದ್ರಾಕ್ಷಿ, ಯುವತಿ, ಪಾಲಿನಿಂದ ಮಾಡಿದ ಆಹಾರ, ಬಿಸಿ ನೀರು, ಮರದ ನೆರಳು—ಇವುಗಳು ಕೂಡ ಜೀವವನ್ನು ಕಡಿಮೆಮಾಡುತ್ತವೆ. ನನಗೆ ನೀರು, ಅಶ್ವತ್ಥ ಮರದ ನೆರಳು, ಮಹಿಳೆಯ ಬೊಕ್ಕಸು—ಇವು ಚಳಿಯಲ್ಲಿ ಬಿಸಿ, ಬೇಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ತಂಪು. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಎಣ್ಣೆ ಮಸಾಜ್, ಉತ್ತಮ ಆಹಾರ ಮತ್ತು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ತಕ್ಷಣ ಕೊಡುತ್ತವೆ; ಪ್ರಯಾಣ, ಕಾಮ ಕ್ರಿಯೆ, ಜ್ವರ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ತಕ್ಷಣ ಕಳೆಯುತ್ತವೆ. ಒಣ ಮಾಂಸ, ಹಾಲು, ಸತತವಾಗಿ ಹೆಂಡತಿಯರು ಅಥವಾ ಶತ್ರುಗಳ ಜೊತೆ ಇರುವಿಕೆ—ಇವು ರಾಜನೊಂದಿಗೆ ಸೇರಬಾರದು, ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ವಿಭಿನ್ನತೆ ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ. ಅವನ ಶರೀರ ಅಶುದ್ಧವಾಗಿದ್ದರೆ, ಹಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛವಾಗಿಡದೆ, ಹೆಚ್ಚು ತಿಂದರೆ, ಕಠಿಣವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದರೆ, ಅಥವಾ ಪ್ರಭಾತ ಮತ್ತು ಸಾಯಂಕಾಲ ನಿದ್ರೆ ಮಾಡಿದರೆ, ಲಕ್ಷ್ಮೀದೇವಿ ಕೂಡ ಅವನನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತಾಳೆ—even ಚಕ್ರಧಾರಿ ವಿಷ್ಣುವನ್ನೂ. ನಿತ್ಯವೂ ಹುಲ್ಲು ಕತ್ತರಿಸುವುದು, ಭೂಮಿ ತೋಡುವುದು, ಕಾಲು ತೊಳೆಯುವುದು, ಹಲ್ಲುಗಳನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುವುದು, ಅಶುದ್ಧ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸುವುದು, ಉಪ್ಪುಳಾದ ಕೂದಲು, ದಿನಕ್ಕೆ ಎರಡು ಬಾರಿ ನಿದ್ರೆ, ಬಟ್ಟೆ ಇಲ್ಲದೆ ಮಲಗುವುದು, ಅಧಿಕ ತಿನ್ನುವುದು ಅಥವಾ ಹೆಚ್ಚು ನಗುವುದು, ದೇಹ ಅಥವಾ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಸಂಗೀತ ವಾದಿಸುವುದು—ಇವುಗಳೆಲ್ಲಾ ಕೇಶವನ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನೂ ನಾಶಮಾಡುತ್ತವೆ. ಶುದ್ಧವಾಗಿ ತೊಳೆಯಲಾದ ತಲೆ, ಸ್ವಚ್ಛ ಕಾಲುಗಳು, ಸಜ್ಜನ ಮಹಿಳೆಯರ ಸೇವೆ, ಕಡಿಮೆ ತಿನ್ನುವುದು, ಬಟ್ಟೆ ಇಲ್ಲದೆ ಮಲಗದಿರುವುದು, ನಿಷಿದ್ಧ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಭೋಗದಿಂದ ದೂರವಿರುವುದು—ಈ ಆರುಗಳು ಕಳೆದುಹೋದ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ಮರಳಿ ಕೊಡುತ್ತವೆ. ತಲೆಗೆ ಯಾವುದೇ ಹೂವನ್ನಾದರೂ ಧರಿಸಿದರೆ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಸುಗಂಧ ಪಾಣಾಡರ ಹೂವನ್ನಾದರೆ, ದುರ್ಬಾಗ್ಯ ದೂರವಾಗುತ್ತದೆ. ದೀಪದ ಪಶ್ಚಿಮ ಛಾಯೆ, ಹಾಸಿಗೆಯ ಅಥವಾ ಆಸನದ ಛಾಯೆ, ಧೋಬಿಯ ಧೂಳು—ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೀದೇವಿ ನೆಲೆಸುತ್ತಾಳೆ. ಬೆಳಗಿನ ಸೂರ್ಯ, ಮೃತದೇಹದ ಹೊಗೆ, ಹಳೆಯ ಮಹಿಳೆ, ಹೊಸ ಮೊಸರು, ಜಾಡು ಹಾಕಿದ ಧೂಳು—ಯಾರು ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾರೋ ಅವರು ಇವುಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು. ಆನೆ, ಕುದುರೆ, ರಥ, ಧಾನ್ಯ, ಹಸುಗಳ ಧೂಳು ಶುಭಕರ; ಆದರೆ ಕತ್ತೆ, ಒಂಟೆ, ಮೇಯುವ ಆಡುಗಳ ಧೂಳು ಅಶುಭ. ಹಸುಗಳ ಧೂಳು, ಧಾನ್ಯಗಳ ಧೂಳು, ಪುತ್ರನ ಶರೀರದ ಧೂಳು—ಇವುಗಳ ಧೂಳನ್ನು ಬಹಳವಾಗಿ ಪ್ರಶಂಸಿಸಲಾಗಿದೆ, ಇದು ಮಹಾ ಪಾಪವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ. ಆಡು, ಕತ್ತೆ, ಜಾಡು ಹಾಕಿದ ಧೂಳು—ಇವುಗಳ ಧೂಳು ಮಹಾ ಪಾಪ, ಭಾರೀ ಅಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ. ಮರಡಿಗೆ ಹಾರಿಸುವ ಗಾಳಿ, ಉಗುರು ತೊಳೆಯುವ ನೀರು, ಸ್ನಾನ ಬಟ್ಟೆಯ ನೀರು, ಕೂದಲು ತೊಳೆಯುವ ನೀರು, ಜಾಡು ಹಾಕಿದ ಧೂಳು—ಇವು ಹಿಂದೆ ಪಡೆದ ಪುಣ್ಯವನ್ನೂ ಹಾಳುಮಾಡುತ್ತವೆ. ಎರಡು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ನಡುವೆ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಮತ್ತು ಅಗ್ನಿಯ ನಡುವೆ, ದಂಪತಿ ನಡುವೆ, ಮಾಲೀಕ ಮತ್ತು ಸೇವಕನ ನಡುವೆ, ಕುದುರೆ ಮತ್ತು ಎತ್ತುಗಳ ನಡುವೆ ಹಾದು ಹೋಗಬಾರದು. ಯಾವ ಜ್ಞಾನಿಯು ಮಹಿಳೆ, ರಾಜ, ಬೆಂಕಿ, ಹಾವು, ವೇದಪಾಠ, ಶತ್ರು ಸೇವೆ, ಅಥವಾ ಭೋಗಗಳಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ ಇಡುವನು? ನಂಬಿಕೆ ಅರ್ಹನಲ್ಲದವನನ್ನು ನಂಬಬಾರದು, ನಂಬಿಕೆ ಅರ್ಹನನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ನಂಬಬಾರದು; ಏಕೆಂದರೆ ನಂಬಿಕೆಯಿಂದಲೇ ಭಯ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ, ಅದು ಬೇರು ಕತ್ತರಿಸುವಷ್ಟು ಭಯಾನಕ. ಶತ್ರುವಿನೊಂದಿಗೆ ಶಾಂತಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಬಳಿಕ ಅವನ ಮೇಲೆ ನಂಬಿಕೆ ಇಟ್ಟರೆ, ಅದು ಮರದ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿದಂತೆ—ಬಿದ್ದು ಎದ್ದುಕೊಳ್ಳುವ ತನಕ ಅರಿವಾಗದು. ಅತಿಯಾದ ಮೃದುತನವೂ, ಅತಿಯಾದ ಕಠಿಣತನವೂ ಬೇಡ; ಮೃದು ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಮೃದುತನದಿಂದ, ಕಠಿಣ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಠಿಣತನದಿಂದ ಗೆಲ್ಲಬಹುದು. ಅತಿಯಾದ ನೇರತೆ ಬೇಡ, ಅತಿಯಾದ ಮೃದುತನವೂ ಬೇಡ; ನೇರ ಮರಗಳನ್ನು ಕಡಿದು ಹಾಕುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ವಕ್ರವಾದ ಮರಗಳು ಉಳಿಯುತ್ತವೆ. ಹಣ್ಣು ಕೊಡುವ ಮರಗಳು ಬಾಗುತ್ತವೆ, ಧರ್ಮಾತ್ಮರು ವಿನಯದಿಂದ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾರೆ; ಒಣ ಮರಗಳು ಮತ್ತು ಮೂರ್ಖರು ಬಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಮುರಿದು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅನಾಹುತಗಳು ಕೇಳದೆ ಬರುತ್ತವೋ, ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅವಕಾಶಗಳು ಬಂದಾಗ, ಅವುಗಳನ್ನು ಬೆಕ್ಕು ಎಲಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದಂತೆ ಹಿಡಿಯಬೇಕು. ಸಜ್ಜನರೊಂದಿಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ಹಾಗೂ ಸಂಪತ್ತಿನಿಂದ ವರ್ತಿಸಬೇಕು; ದುರ್ಜನರೊಂದಿಗೆ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ವರ್ತಿಸಬಹುದು. ಆರು ಕಿವಿಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ ರಹಸ್ಯ ಬಹಿರಂಗವಾಗುತ್ತದೆ; ನಾಲ್ಕು ಕಿವಿಗಳಲ್ಲಿ ಸುರಕ್ಷಿತ; ಆದರೆ ಎರಡು ಕಿವಿಗಳ ನಡುವೆ ಉಳಿದ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮನೂ ಅರಿಯಲಾರನು. ಹಾಲು ಕೊಡದ ಅಥವಾ ಗರ್ಭಿಣಿಯಾಗದ ಹಸು ಯಾವ ಉಪಯೋಗ? ವಿದ್ಯೆಯಿಲ್ಲದ, ಧರ್ಮವಿಲ್ಲದ ಪುತ್ರನಿಗೆ ಯಾವ ಮೌಲ್ಯ?” ಹೀಗೆ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಜೀವನದ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ನೀಡಿದರು.