ಗರುಡಪುರಾಣಮ್

ಒಬ್ಬನು ಎರಡನೇ ನಾಲಿಗೆಳ್ಳವನಂತೆ ಮಾತನಾಡಿದರೆ, ಅವನ ಮಾತುಗಳು ಅತಿಕ್ರೂರ, ಕಠಿಣ ಮತ್ತು ನಿರ್ದಯವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ನಿರಪರಾಧಿಗಳಿಗೆ ಹಾನಿಯನ್ನೇ ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತವೆ. ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರೂ ದುಷ್ಟರನ್ನು ದೂರವಿಡಬೇಕು—ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ, ಮಣಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತ ಹಾವು ಕೂಡ ಭಯಾನಕವಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತದೆ ಅಲ್ಲವೇ? ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ ಕೋಪಗೊಂಡ ದುಷ್ಟರನ್ನು ಯಾರು ಭಯಪಡದು? ದೊಡ್ಡ ಹಾವಿನ ವಿಷವೂ, ಅವನ ಕಠಿಣ ಮಾತುಗಳೂ ಅವನ ಬಾಯಲ್ಲಿಯೇ ಕೂಡಿವೆ. ಒಬ್ಬನು ತನ್ನ ಸಮಾನ ಧನ, ಸಾಮರ್ಥ್ಯ, ರಹಸ್ಯಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ದೃಢತೆ ಹೊಂದಿದ ಸೇವಕನನ್ನು ಕೊಂದರೂ, ಅರ್ಧ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಕಬಳಿಸಿದರೂ, ಅವನಿಗೆ ಮರಣ ಸಂಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಧೈರ್ಯಶಾಲಿಗಳು ಮೃದುವಾಗಿ, ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ—ಅವರು ಮೊದಲಿಗೆ ಒಂದು ರೀತಿಯಾಗಿ, ನಂತರ ಇನ್ನೊಂದು ರೀತಿಯಾಗಿ ವರ್ತಿಸಿದರೆ, ಅಂಥ ಸೇವಕರು ಉಪಯುಕ್ತರಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆಲಸ್ಯವಿಲ್ಲದೆ, ತೃಪ್ತಿಯಿಂದ, ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ, ಸುಖ-ದುಃಖಗಳಲ್ಲಿ ಸಹನಶೀಲರಾಗಿದ್ದು, ಸ್ಥಿರತೆ ಹೊಂದಿರುವ ಸೇವಕರು ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅಪರೂಪ. ಧೈರ್ಯ, ಲಜ್ಜೆ ಇಲ್ಲದವರು, ಕ್ರೂರ ಮನಸ್ಸು, ಅಪವಾದ, ವಂಚನೆ, ದ್ವೇಷ, ಕುತಂತ್ರ, ಲೋಭ, ಅಸಮರ್ಥತೆ, ಭಯ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಇದ್ದವರನ್ನು ರಾಜನು ಖಂಡಿತವಾಗಿ ವಜಾಗೊಳಿಸಬೇಕು. ಕೋಟೆಯೊಳಗೆ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು, ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ಶತ್ರುವನ್ನು ನಾಶಪಡಿಸಬೇಕು. ರಾಜನು ಆರು ತಿಂಗಳು ಅಥವಾ ಒಂದು ವರ್ಷ ಒಪ್ಪಂದ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಜಾಗರೂಕರಾಗಿ ತನ್ನನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು; ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಶತ್ರುವನ್ನು ಹೊಡೆಯಬೇಕು. ಮೂರ್ಖರನ್ನು ನೇಮಿಸುವವರು ರಾಜನಿಗೆ ಅಪಕೀರ್ತಿ, ಧನನಷ್ಟ, ನರಕಪಾತವನ್ನು ತರುತ್ತಾರೆ. ಯಾವ ಸೇವಕನು ಯಾವ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದರೂ, ಅದು ಒಳ್ಳೆಯದಾಗಲಿ ಕೆಟ್ಟದಾಗಲಿ, ರಾಜನು ಅದರ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ—even ಸೂಕ್ಷ್ಮ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿಯೂ. ಆದ್ದರಿಂದ, ದೇಶಾಧಿಪತಿಗಳು ಸದಾ ಧರ್ಮ, ಕಾಮ, ಅರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಂಡಿತ್ಯ ಹೊಂದಿದ, ಗೋ ಮತ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಯೋಗ್ಯನಾದ ಜ್ಞಾನಿಯನ್ನು ನೇಮಿಸಬೇಕು. ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ಸದ್ಗುಣಗಳಿರುವವನನ್ನು ನೇಮಿಸಬೇಕು, ದುರ್ಗುಣಿಗಳನ್ನಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಾ ಗುಣಗಳು ಪಂಡಿತರಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತವೆ, ಅಜ್ಞಾನಿಗಳಲ್ಲಿ ದೋಷಗಳಷ್ಟೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಸದಾ ಸದ್ಗುಣಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಇರಬೇಕು, ಅವರೊಂದಿಗೆ ಸ್ನೇಹ, ಸಂವಾದ ಮಾಡಬೇಕು; ದುರ್ಗುಣಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಸಂಬಂಧವಿರಬಾರದು. ಬಲವಾದ ಬಂಧನ ಇದ್ದರೂ ಪಂಡಿತರ, ಜ್ಞಾನಿಗಳ, ಧರ್ಮಶೀಲರ, ಸತ್ಯವಂತರ ಜೊತೆಗೆ ಇರಬೇಕು; ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿರುವ ದುಷ್ಟರ ಜೊತೆ ಎಂದಿಗೂ ಇರಬಾರದು. ಉಳಿದಿರುವ ಕೆಲಸಗಳು ಕೆಳಮಟ್ಟದ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗೆ ಸೂಕ್ತ; ಆದ್ದರಿಂದ, ಯಾವ ಕೆಲಸವನ್ನಾದರೂ ಉಳಿದಿರುವಂತೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಹೂವನ್ನು ಹಾನಿಗೊಳಪಡಿಸದೆ ಜೇನು ಹೀರುವಂತೆ, ಹಸುವಿಗೆ ಕன்று ಇರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ಹಾಲು ಹೀರುವಂತೆ, ರಾಜನು ಭೂಮಿಯಿಂದ, ಹಸುಗಳಿಂದ ಸುಲಭವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಜೇನುಹುಳು ಹೂವಿನಿಂದ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಜೇನು ಸಂಗ್ರಹಿಸುವಂತೆ, ರಾಜನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಧನವನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಬೇಕು. ಪಿಟ್ಟಲಗುಡ್ಡೆ, ಜೇನುಗೂಡು, ಬೆಳೆಯುವ ಚಂದ್ರ, ರಾಜಧನ, ಭಿಕ್ಷ—all ಹೀಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತವೆ. ಪಡೆದದ್ದರಲ್ಲಿ ನಷ್ಟ, ಕೊಟ್ಟದ್ದರಲ್ಲಿ ವೃದ್ಧಿ ಕಾಣಬಹುದು; ಪ್ರತಿದಿನವೂ ದಾನ, ಅಧ್ಯಯನ, ಕರ್ತವ್ಯಗಳಿಂದ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯಬೇಕು. ಕಾಡಿನಲ್ಲೂ ಆಸಕ್ತರಿಗೆ ದೋಷಗಳು ಬರುತ್ತವೆ; ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಪಂಚೇಂದ್ರಿಯಗಳ ನಿಯಮನೆ ತಪಸ್ಸು. ದೋಷವಿಲ್ಲದೆ, ಕಾಮಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿದವನು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೂ ಅದು ಆಶ್ರಮವಾಗುತ್ತದೆ. ಧರ್ಮವನ್ನು ಸತ್ಯದಿಂದ, ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಯೋಗದಿಂದ, ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ಶುದ್ಧಿಯಿಂದ, ವಂಶವನ್ನು ಸತ್ಪ್ರವೃತ್ತಿಯಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಬೇಕು. ವಿಂಧ್ಯಾರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವುದು, ಊಟವಿಲ್ಲದೆ ಸಾಯುವುದು, ಹಾವಿನೊಂದಿಗೆ ನಿದ್ರಿಸುವುದು, ಬಾವಿಗೆ ಬೀಳುವುದು, ಭಯಾನಕ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಇಳಿಯುವುದು—ಇವುಗಳೆಲ್ಲಾ ತಮ್ಮ ಬಂಧುಗಳ ಬಳಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಧನಕ್ಕಾಗಿ "ಕೊಡಿ" ಎಂದು ಕೇಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ಉತ್ತಮ. ಧನವು ಭೋಗದಿಂದ ಕಡಿಮೆಯಾಗದು; ಅದೃಷ್ಟ ಕ್ಷಯವಾದಾಗ ಮಾತ್ರ ಅದು ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಹಿಂದೆ ಮಾಡಿದ ಪುಣ್ಯ ಕಾರ್ಯಗಳು ಎಂದಿಗೂ ನಾಶವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಜ್ಞಾನವೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಅಲಂಕಾರ, ರಾಜನು ಭೂಮಿಗೆ ಅಲಂಕಾರ, ಚಂದ್ರನು ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಅಲಂಕಾರ, ಚರಿತ್ರೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅಲಂಕಾರ. ಈ ರಾಜಕುಮಾರರು—ಭೀಮ, ಅರ್ಜುನ ಮತ್ತು ಇತರರು—ಚಂದ್ರನಿಗೆ ಸಮಾನರು, ಸತ್ಯವ್ರತಧಾರಿಗಳು, ಸೂರ್ಯಸ್ವರೂಪ ಕೃಷ್ಣನಿಂದ ಆಲಿಂಗಿತರು, ಆದರೆ ದುಷ್ಟ ಗ್ರಹಗಳ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಬಡವರಾಗಿ, ಭಿಕ್ಷೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು. ವಿಧಿಯು ತಿರುಗಿದಾಗ, ಯಾರು ಯಾವಲ್ಲಿ ಶಕ್ತರು? ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಪಾತ್ರೆಗಾರನು ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದಂತೆ ಹಿಡಿದವನು, ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಹತ್ತು ಅವತಾರಗಳಲ್ಲಿ ಅಪಾಯಕ್ಕೆ ದೂಡಿದವನು, ರುದ್ರನನ್ನು ಭಿಕ್ಷೆಗಾಗಿ ಕಪಾಲ ಹಿಡಿಯುವಂತೆ ಮಾಡಿದವನು, ಸೂರ್ಯನನ್ನು ಸದಾ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಾಡುವಂತೆ ಮಾಡಿದವನು—ಆ ವಿಧಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಬಲಿಯು ದಾನಿ, ಮುರಾರಿ ಭಿಕ್ಷು, ಭೂಮಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಮಧ್ಯೆ ನೀಡಲ್ಪಟ್ಟಿತು; ಕೊಟ್ಟ ಫಲವಾಗಿ ಬಂಧನವೇ ದೊರೆಯಿತು. ಹೇ ವಿಧೇ, ನೀನು ಇಚ್ಛಿಸಿದಂತೆ ಮಾಡುವೆ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ತಾಯಿಯಾಗಿದ್ದರೂ ಲಕ್ಷ್ಮಿ, ತಂದೆಯಾಗಿದ್ದರೂ ಜನಾರ್ದನ, ದುಷ್ಕರ್ಮ ಮಾಡಿದರೆ ಶಿಕ್ಷೆ ತಪ್ಪದು. ಹಿಂದೆ ಮಾಡಿದ ಕಾರ್ಯಗಳು ಯಾವ ರೀತಿಯವಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವನು ಅವರ ಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲೇಬೇಕು. ದುಃಖವನ್ನೂ, ಸಂಬಂಧವನ್ನೂ ತಾನೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾನೆ; ಗರ್ಭದ ಹಾಸಿಗೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಹಿಂದಿನ ಜನ್ಮದ ಕರ್ಮದ ಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆಕಾಶದಲ್ಲಾಗಲಿ, ಸಾಗರದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಾಗಲಿ, ಪರ್ವತದ ಬಿರುಕುಗಳಲ್ಲಿ, ತಾಯಿಯ ತಲೆಯ ಮೇಲೋ, ಮಡಿಲಲ್ಲೋ—ಯಾವುದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಕರ್ಮದಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದು. ಮೂರು ಶಿಖರಗಳ ಕೋಟೆ, ಅಳಿದುಹೋಗದ ಹೊಂಡ, ಸಾಗರ, ರಕ್ಷಕರು, ಯೋಧರು, ಅಪಾರ ಸಂಪತ್ತು, ಉಶನಾಸನ ವಿಜ್ಞಾನ—even ಇದರಿಂದ ರಾವಣನನ್ನು ಕಾಲಚಕ್ರವೇ ನಾಶಮಾಡಿತು. ಯಾವ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ, ಯಾವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಹಗಲು ಅಥವಾ ರಾತ್ರಿ, ಯಾವ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ—ಯಾವುದೇ ವಿಧಿಯು ಹೇಗೆ ನಿರ್ಧರಿಸಿತೋ ಹಾಗೆಯೇ ಆಗುತ್ತದೆ, ಬೇರೆ ರೀತಿಯಾಗಿ ಆಗದು. ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಹಾರಿದರೂ, ಭೂಮಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರೂ, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದರೂ, ವಿಧಿಯು ನೀಡದಿದ್ದರೆ ಯಾವುದೇ ವಸ್ತುವನ್ನು ಪಡೆಯಲಾಗದು. ಹಿಂದೆ ಕಲಿತ ಜ್ಞಾನ, ಹಿಂದೆ ನೀಡಿದ ಧನ, ಹಿಂದೆ ಮಾಡಿದ ಕಾರ್ಯ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಮುಂದೆ ಮುಂದೆ ಓಡುತ್ತವೆ. ಇಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯವೇ ಮುಖ್ಯ—ಶುಭ ಸಮಯದಲ್ಲಾಗಲಿ, ಶುಭ ನಕ್ಷತ್ರದಲ್ಲಾಗಲಿ; ವಸಿಷ್ಠನು ವಿವಾಹವನ್ನು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದರೂ ಜಾನಕಿಗೆ ದುಃಖವಾಯಿತು. ರಾಮನಿಗೆ ಬಲಿಷ್ಠ ಜಂಘೆಗಳು, ಲಕ್ಷ್ಮಣನು ಶಬ್ದಾನ್ವೇಷಣೆಯಿಂದ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ, ಸೀತೆಗೆ ದಟ್ಟವಾದ ಕೂದಲು—ಇವರಿಗೂ ದುಃಖ ಬಂದಿತು. ಮಗನು ತಂದೆಯ ಕರ್ಮದಿಂದ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ, ತಂದೆ ಮಗನ ಕರ್ಮದಿಂದ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ; ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನು ತನ್ನ ಕರ್ಮಕ್ಕೆ ಬದ್ಧನಾಗಿ ಸಾಗುತ್ತಾನೆ. ಕರ್ಮದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ದೇಹಗಳಲ್ಲಿ, ದೈಹಿಕ ಹಾಗೂ ಮಾನಸಿಕ ರೋಗಗಳು ಬಲಿಷ್ಠ ಧನುರ್ಧಾರಿಗಳು ಬಿಟ್ಟ ಬಾಣಗಳಂತೆ ಬಂದು ಬೀಳುತ್ತವೆ.