ಗರುಡಪುರಾಣಮ್

ರಾಜ್ಯನಿರ್ವಹಣೆಯ ಮಹತ್ತರ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ, ಯಾರು ಯಾವ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಅರ್ಹರಾಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಸೂಕ್ತವಾಗಿ ಗುರುತಿಸುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಅವಶ್ಯಕ. ಉದಾತ್ತ ಕುಲದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದವರು, ಉತ್ತಮ ಸ್ವಭಾವ ಮತ್ತು ಗುಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತರಾದವರು, ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ನಿಷ್ಠರಾದವರು, ಸುಂದರರೂ, ಹರ್ಷಭರಿತರೂ ಆಗಿರುವವರು—ಅವರನ್ನು ಧನಾಧಿಕಾರಿಯಾಗಿ ನೇಮಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ರತ್ನಗಳ ಮೌಲ್ಯ ಮತ್ತು ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಪರಿಶೀಲಿಸುವಲ್ಲಿ ಪರಿಣತನು ರತ್ನಪರೀಕ್ಷಕನಾಗಿ ನಿಯೋಜನೆಹೊಂದುತ್ತಾನೆ; ಶಕ್ತಿಯನ್ನೂ ದುರ್ಬಲತೆಯನ್ನೂ ತಿಳಿದವನು ಸೇನೆಗೆ ನಾಯಕನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಚಲನೆ ಮತ್ತು ಭಾವನೆಗಳ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರಿತವನು, ಬಲಿಷ್ಠನೂ, ಸುಂದರನೂ, ಎಚ್ಚರಿಕೆಯೂ ಮತ್ತು ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯೂ ಆಗಿರುವವನು ದ್ವಾರಪಾಲಕನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಬುದ್ಧಿವಂತ, ವಾಗ್ಮಿ, ಜ್ಞಾನಿಯಾದ, ಸತ್ಯವಂತ, ಆತ್ಮನಿಗ್ರಹಿ ಹಾಗೂ ಎಲ್ಲ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ನಿಪುಣನಾದ ಧರ್ಮಾತ್ಮನು ಬರಹಗಾರನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಬುದ್ಧಿವಂತ, ವಿವೇಕಿ, ಪರರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಬಲ್ಲವನು, ಕಠಿಣವನು, ಹೇಳಿದಂತೆ ಮಾತನಾಡುವವನು—ಅವನು ದೂತರಾಗಿ ನೇಮಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ. ಸ್ಮೃತಿ ಮತ್ತು ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಂಡಿತ್ಯ ಹೊಂದಿದವನು, ಇಂದ್ರಿಯನಿಗ್ರಹಿಯು, ಧೈರ್ಯ, ಬಲ ಮತ್ತು ಗುಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದವನು ನ್ಯಾಯಾಧಿಪತಿಯಾಗಿ ನೇಮಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ. ತಂದೆ ಮತ್ತು ತಾತನಿಂದ ಕಲಿತವನು, ಶಾಸ್ತ್ರಪರಿಣಿತನು, ಸತ್ಯವಕ್ತಾ, ಶುದ್ಧನೂ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಿನವನೂ ಆಗಿರುವವನು ಅಡುಗೆಮಾಡುವವನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಆಯುರ್ವೇದದಲ್ಲಿ ಪರಿಣಿತ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರ, ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯ, ಉತ್ತಮ ಸ್ವಭಾವ ಮತ್ತು ಗುಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದವನು ವೈದ್ಯನಾಗುತ್ತಾನೆ. ವೇದ ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಅಂಗಗಳನ್ನು ಅರಿತವನು, ಜಪ ಮತ್ತು ಯಜ್ಞಗಳಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿರುವವನು, ಸದಾ ಆಶೀರ್ವಾದ ನೀಡುವವನಾಗಿರುವವನು ರಾಜಪೂಜಾರಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ಬರಹಗಾರ, ಪಾಠಕ, ಲೆಕ್ಕಗಾರ, ವಿರೋಧಿ ಮತ್ತು ಆಲಸ್ಯಪರನು—ಇಂತಹ ಸೇವಕರನ್ನು ರಾಜನು ಯಾವಾಗಲೂ ದೂರವಿಡಬೇಕು. ಇಬ್ಬಾಷಿಯಾದ, ಗೊಂದಲ ಉಂಟುಮಾಡುವ, ಅತಿ ಕ್ರೂರ, ತುಂಬಾ ಕಠಿಣವಾದವರ ಮಾತು ನಿರಪರಾಧಿಗಳಿಗೆ ಹಾನಿಯನ್ನೇ ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ. ದುಷ್ಟನು—even if he is adorned with learning—ಅವನನ್ನು ದೂರವಿಡಬೇಕು; ಹಾವು ತಲೆಗೆ ಮುತ್ತು ಇರಿಸಿಕೊಂಡರೂ ಭಯಾನಕವೇ ಅಲ್ಲವೆ? ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ ಕೋಪಗೊಳ್ಳುವ ದುಷ್ಟನನ್ನು ಯಾರು ಭಯಪಡಲ್ಲ? ಮಹಾಸರ್ಪದ ವಿಷ ಮತ್ತು ಅವನ ಕಠಿಣ ಮಾತುಗಳು ಸದಾ ಬಾಯಲ್ಲೇ ಕೊಂಡಿರುವಂತೆ. ಸರ್ವಸ್ವದಲ್ಲಿ ಸಮಾನ, ಸಾಮರ್ಥ್ಯ, ರಹಸ್ಯಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ದೃಢಸಂಕಲ್ಪವಿರುವ ಸೇವಕನನ್ನು ಕೊಂದವನು, ಅರ್ಧರಾಜ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದು, ತಾನೇ ಉಳಿಯುತ್ತಾನೆ. ಧೈರ್ಯವಂತರೂ, ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮೃದುವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವವರೂ, ಇಂದ್ರಿಯನಿಗ್ರಹ ಹೊಂದಿದವರೂ, ನಿಜವಾದ ಶೂರರು—ಆದರೆ ಅವರು ಮೊದಲಿಗೆ ಹಾಗೆ, ನಂತರ ಬೇರೆಯಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಂಡರೆ, ಅಂತಹವರು ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಉಪಕಾರಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆಲಸ್ಯವಿಲ್ಲದೆ, ತೃಪ್ತಿಯಿಂದಿರುವ, ಎಚ್ಚರಿಕೆಯುಳ್ಳ, ಸಂತೋಷ-ದುಃಖಗಳಲ್ಲಿ ಸಮಭಾವದಿಂದ ಇರುವ, ದೃಢಚಿತ್ತ ಸೇವಕರು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅಪರೂಪ. ಧೈರ್ಯ, ಲಜ್ಜೆ ಇಲ್ಲದ, ಕ್ರೂರ ಮನಸ್ಸು, ಪಿಷುನತೆ, ವಂಚನೆ, ದ್ವೇಷ, ಕುತಂತ್ರ, ಲೋಭ, ಅಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಮತ್ತು ಭಯದಿಂದ ಕೂಡಿರುವವನನ್ನು ರಾಜನು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ವಜಾಗೊಳಿಸಬೇಕು. ಸಜ್ಜಿತವಾದ ಆಯುಧಗಳು ಮತ್ತು ವಿವಿಧ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಕೋಟೆಯೊಳಗೆ ತಂದ ನಂತರ, ಶತ್ರುವನ್ನು ಸೋಲಿಸಬೇಕು. ರಾಜನು ಆರು ತಿಂಗಳು ಅಥವಾ ಒಂದು ವರ್ಷ ಕಾಲ ಸಂಧಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ತಾನೇ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಇದ್ದು, ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಶತ್ರುವನ್ನು ಎದುರಿಸಬೇಕು. ಮೂವರು ಮೂರ್ಖರನ್ನು ರಾಜನಿಗೆ ನೇಮಿಸಿದವನು, ಅಪಕೀರ್ತಿ, ಧನನಷ್ಟ ಮತ್ತು ನರಕಪಾತವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ. ಸೇವಕನು ಯಾವ ಕಾರ್ಯ ಮಾಡಿದರೂ, ಅದು ಸದುದ್ದೇಶವಾಗಿರಲಿ ಅಥವಾ ದುರುದ್ದೇಶವಾಗಿರಲಿ, ಅದರ ಪರಿಣಾಮ ರಾಜನಿಗೂ ತಲುಕುತ್ತದೆ—even in subtle matters. ಆದ್ದರಿಂದ, ಭೂಪತಿಯಾದವನು ಸದಾ ಜ್ಞಾನಿಯನ್ನು, ಧರ್ಮ, ಕಾಮ ಮತ್ತು ಅರ್ಥ ಸಾಧನೆಗೆ ಪಟುವನ್ನು, ಗೋಗಳು ಮತ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ನೇಮಿಸಬೇಕು. ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ಸದ್ಗುಣಿಗಳನ್ನೇ ನೇಮಿಸಬೇಕು, ದುರ್ಗುಣಿಗಳಿಂದ ದೂರವಿರಬೇಕು. ಎಲ್ಲಾ ಗುಣಗಳು ಪಂಡಿತರಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತವೆ, ಅಜ್ಞಾನಿಗಳಲ್ಲಿ ದೋಷಗಳೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿವೆ. ಸದಾ ಸದ್ಗುಣಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಇರಬೇಕು, ಅವರೊಂದಿಗೆ ಸ್ನೇಹ, ಸಂಬಂಧ, ಚರ್ಚೆ—all should be with the virtuous; ದುರ್ಜನರೊಂದಿಗೆ ಯಾವುದೂ ಮಾಡಬಾರದು. ಬಂಧನ ಇದ್ದರೂ ಸಹ, ಪಂಡಿತ, ಜ್ಞಾನಿ, ಧರ್ಮಾತ್ಮ, ಸತ್ಯವಂತರೊಂದಿಗೆ ಇರಬೇಕು; ಆದರೆ ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿರುವ ದುಷ್ಟರೊಡನೆ ಎಂದಿಗೂ ಇರಬಾರದು. ಉಳಿಕೆಯಾಗುವ ಕಾರ್ಯಗಳು ಕೆಳ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಸೇರಿವೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಗಳೂ ಉಳಿಕೆಯಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಹೂವನ್ನಾಶಪಡಿಸದೆ ಜೇನುಹಿಡಿಯುವಂತೆ, ಹಸುವಿನ ಕಂದಿಗೆ ಕಷ್ಟವಾಗದಂತೆ ಹಾಲುಹಿಡಿಯುವಂತೆ, ರಾಜನು ಭೂಮಿಯಿಂದ ಮತ್ತು ಹಸುಗಳಿಂದ ಸುಲಭವಾಗಿ ಮಾತ್ರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಜೇನುಹುಳು ಹೂಗಳಿಂದ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಜೇನುಹಿಡಿಯುವಂತೆ, ರಾಜನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಧನವನ್ನು ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸಬೇಕು. ಪಿಲ್ಲಂಗೋವಿ, ಜೇನುಗೂಡು, ಬೆಳೆಯುವ ಚಂದ್ರ, ರಾಜಧನ, ಭಿಕ್ಷೆ—ಇವು ಎಲ್ಲಾ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತವೆ. ಪಡೆದದಲ್ಲಿಯೇ ನಷ್ಟ ಕಾಣುತ್ತದೆ, ಕೊಟ್ಟದಲ್ಲಿಯೇ ಹೆಚ್ಚಳ ಕಾಣುತ್ತದೆ; ಪ್ರತಿದಿನವೂ ದಾನ, ಅಧ್ಯಯನ ಮತ್ತು ಧರ್ಮಕಾರ್ಯಗಳಿಂದ ಫಲಪ್ರದವಾಗಿಸಬೇಕು. ಕಾಡಿನಲ್ಲೂ ಆಸಕ್ತರಿಗೆ ದೋಷಗಳು ಬಂದುಬಿಡುತ್ತವೆ; ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪಂಚೇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದೇ ತಪಸ್ಸು. ನಿರ್ದೋಷವಾಗಿ ನಡೆಯುವವನಿಗೆ, ಕಾಮಕ್ರೋಧಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿದವನಿಗೆ, ಮನೆ ಕೂಡ ಆಶ್ರಮವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಧರ್ಮವನ್ನು ಸತ್ಯದಿಂದ, ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಯೋಗದಿಂದ, ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ಶುದ್ಧಿಯಿಂದ, ವಂಶವನ್ನು ಶೀಲದಿಂದ ಕಾಯಬೇಕು. ವಿನ್ಧ್ಯಾರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವುದು, ಉಪವಾಸದಿಂದ ಸಾಯುವುದು, ಹಾವುಗಳ ನಡುವೆ ನಿದ್ರೆಮಾಡುವುದು, ಬಾವಿಗೆ ಬೀಳುವುದು, ಉದ್ಧತ ಜಲದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುವುದು—even these are better than one should beg for wealth from one's own kin. ಸಂಪತ್ತು ಭೋಗದಿಂದ ಕಡಿಮೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಅದೃಷ್ಟ ಕ್ಷಯವಾದಾಗ ಮಾತ್ರ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ; ಹಳೆಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಪುಣ್ಯ ಕಾರ್ಯಗಳು ಎಂದಿಗೂ ನಾಶವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಜ್ಞಾನವೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಆಭರಣ, ರಾಜನೇ ಭೂಮಿಯ ಆಭರಣ, ಚಂದ್ರನೇ ಆಕಾಶದ ಆಭರಣ, ಶೀಲವೇ ಎಲ್ಲರ ಆಭರಣ. ಈ ಚಂದ್ರನಂತೆ ಸಮಾನರಾದ ರಾಜಕುಮಾರರು—ಭೀಮ, ಅರ್ಜುನ ಮತ್ತು ಇತರರು—ಸತ್ಯವ್ರತ ಧೀರರು, ಸೂರ್ಯಸ್ವರೂಪ ಕೃಷ್ಣನ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದರೂ, ದುರ್ಬಲ ಗ್ರಹಗಳ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ದೀನರಾಗಿದರು, ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡುವಂತಾದರು. ವಿಧಿಯು ಕಾರ್ಯರೇಖೆಯನ್ನು ತಿರುವುಮಾಡಿದಾಗ, ಯಾರು ಯಾವಲ್ಲಿ ಶಕ್ತರಾಗಬಹುದು? ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಪಾತ್ರಕಾರನಂತೆ ನಿಯಂತ್ರಿಸಿದ ವಿಧಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ವಿಶ್ವಪಾತ್ರೆಯೊಳಗೆ ಅವನನ್ನು ಬಂಧಿಸಿದನು; ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಹತ್ತು ಅವತಾರಗಳ ಅಪಾಯಗಳಿಗೆ ತಳ್ಳಿದನು; ರುದ್ರನನ್ನು ಭಿಕ್ಷಾಟನೆಯಲ್ಲಿ ಕಪಾಲ ಹಿಡಿಯುವವನನ್ನಾಗಿಸಿದನು; ಸೂರ್ಯನನ್ನು ಸದಾ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಾಡುವಂತೆ ಮಾಡಿದನು—ಆ ವಿಧಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಬಲಿಯು ದಾನಿ, ಮುರಾರಿಯು ಭಿಕ್ಷು; ಭೂಮಿಯನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ದಾನಮಾಡಿದರು. ದಾನಮಾಡಿದ ಫಲವಾಗಿ ಬಂಧನೆ ದೊರಕಿತು. ಯಥೇಚ್ಛವಾಗಿ ನಡೆಯುವ ವಿಧಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ತಾಯಿಯಾಗಿ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯಿದ್ದರೂ, ತಂದೆಯಾಗಿ ಜನಾರ್ದನನಿದ್ದರೂ, ದುರ್ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ನಡೆಯುವವನಿಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಶಿಕ್ಷೆ ತಪ್ಪದು. ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಯಾರು, ಹೇಗೆ ಮಾಡಿದರೂ, ಅದರ ಫಲವನ್ನು ಅವನು ತಾನೇ ಅನುಭವಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ರೀತಿ, ಧರ್ಮ, ನೀತಿ ಮತ್ತು ವಿಧಿಯ ಮಹತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಸದಾ ಸಜ್ಜನರೊಂದಿಗೆ ಇರಬೇಕು, ದುರ್ಜನರನ್ನು ದೂರವಿಡಬೇಕು, ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಾ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಧರ್ಮವನ್ನು ಪಾಲಿಸಬೇಕು.