ಗರುಡಪುರಾಣಮ್

ಒಮ್ಮೆ, ಸುತ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಧರ್ಮದ ಮಹತ್ವವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾ, ಜೀವನದ ವಿವಿಧ ಅಂಶಗಳ ಕುರಿತು ಜ್ಞಾನದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು. ಅವರು ಹೇಳಿದರು: ಸದಾ ಸತ್ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವ, ಗಂಡನಿಗೆ ನಿಷ್ಠಾವಂತವಾಗಿರುವ, ಮಧುರವಾಗಿ ಮಾತಾಡುವ ಮತ್ತು ಸೂಕ್ತ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸಂಯೋಗವನ್ನು ಇಚ್ಛಿಸುವ ಹೆಂಗಸು ಸದಾ ಆಳವಾದ ಶ್ರೇಯಸ್ಸನ್ನು ತರುತ್ತಾಳೆ. ಇಂತಹ ಗುಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಹೆಂಗಸು ಗಂಡನಿಗೆ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯ ಸುಭಿಕ್ಷವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಾಳೆ; ಇಂತಹ ಹೆಂಗಸು ಇರುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಇಂದ್ರನಂತೆ ಎನಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ, ಕಣ್ಣುಗಳೆಲ್ಲಾ ಕೆಟ್ಟ, ಶುದ್ಧವಲ್ಲದ, ಜಗಳ ಪ್ರಿಯ, ಸದಾ ವಾದ ಮಾಡುವ ಹೆಂಗಸು ವಯಸ್ಸು, ವಯಸ್ಸಿನಂತೆ ಅಲ್ಲ, ಆದರೆ ನಿಜವಾದ ವಯಸ್ಸು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಮತ್ತೊಬ್ಬರು, ಪರ ಪುರುಷನನ್ನು ಬಯಸುವ, ಪರ ಮನೆಗೆ ಹಾರುವ, ದುಷ್ಕೃತ್ಯ ಮಾಡುವ, ನಾಚಿಕೆಯಾಗದ ಹೆಂಗಸು ಕೂಡ ವಯಸ್ಸು, ವಯಸ್ಸಿನಂತೆ ಅಲ್ಲ, ಆದರೆ ನಿಜವಾದ ವಯಸ್ಸು. ಧರ್ಮವನ್ನು ಅರಿಯುವ, ಗಂಡನನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವ, ಸ್ವಲ್ಪದಲ್ಲೇ ತೃಪ್ತಿಯಾಗುವ ಹೆಂಗಸು ಪ್ರಿಯ, ಪ್ರಿಯವಲ್ಲ, ಆದರೆ ನಿಜವಾದ ಪ್ರಿಯವಳು. ದುಷ್ಟ ಹೆಂಗಸು, ಮೋಸಗಾರ ಸ್ನೇಹಿತ, ಉತ್ತರಿಸುವ ದಾಸ, ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವ ಹಾವು—ಇವುಗಳು ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಮರಣದಂತೆ. ದುಷ್ಟರ ಸಂಗವನ್ನು ದೂರ ಮಾಡಬೇಕು, ಸಜ್ಜನರ ಸಂಗವನ್ನು ಹಾರಿಸಬೇಕು, ದಿನ-ರಾತ್ರಿ ಸದಾ ಸತ್ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು, ಮತ್ತು ಈ ಲೋಕದ ಅಸ್ಥಿರತೆಯನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಹಾವುಗಳಂತೆ ಕ್ರೂರ, ಕಪ್ಪು, ಚಂಚಲ, ರಕ್ತವರ್ಣದ ಕಣ್ಣುಗಳು, ಹುಲಿ ಸ್ವಭಾವ, ಕೋಪದಲ್ಲಿ ಭಯಾನಕವಾದ ಮುಖ, ಕಾಗೆಗಿಂತ ಬಲು ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ನಾಲಿಗೆ, ಕ್ರೂರ—ಇಂತಹ ಹೆಂಗಸು, ಪರ ಪುರುಷನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವ, ಮನಸ್ಸು ಸ್ಥಿರವಲ್ಲದ, ಪ್ರೀತಿಯಿಲ್ಲದ ಹೆಂಗಸು ಸೇವಿಸಬಾರದು. ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಶಕ್ತಿಯು, ಕೃತಘ್ನರಲ್ಲಿ ಧರ್ಮ, ಬಂಗಾರದಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ಪಟ್ಟು ಬೆಂಕಿಯು, ದೈವದ ಮೂಲಕ ವೇಶ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕಾಮ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಇಲ್ಲ. ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವ ಹಾವು, ಶಮನವಾಗದ ರೋಗ, ಬಾಲ್ಯ ಅಥವಾ ವಯಸ್ಸು ದೇಹವನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸುವಾಗ—ಯಾರು ಸ್ಥಿರವಾಗಿರಬಲ್ಲರು? ಸುತರು ಹೇಳಿದರು: ಸಂಕಷ್ಟದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಧನವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಬೇಕು; ಧನದಿಂದ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಬೇಕು; ಆದರೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಸ್ವಯಂನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಬೇಕು—even spouse or wealth at the cost. ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಕುಟುಂಬಕ್ಕಾಗಿ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು, ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಹಳ್ಳಿ خاطر, ಹಳ್ಳಿಯನ್ನು ದೇಶ خاطر, ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸ್ವಯಂ خاطر. ದುಷ್ಟ ನಡವಳಿಕೆಯ ಮನೆಗಿಂತ ನರಕದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವುದು ಉತ್ತಮ; ನರಕದಲ್ಲಿ ಪಾಪವು ಕ್ಷಯವಾಗುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ದುಷ್ಟ ಮನೆದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ. ಜಾಣ ವ್ಯಕ್ತಿ ಒಂದು ಕಾಲನ್ನು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಇಡುತ್ತಾನೆ, ಮತ್ತೊಂದನ್ನು ಹಿಂದೆ ಇಡುತ್ತಾನೆ; ಮುಂದಿನ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸದೆ ಹಳೆಯ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ದುಷ್ಟ ನಡವಳಿಕೆಯ ಭೂಮಿಯನ್ನು, ಸಂಕಷ್ಟಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುವ ಮನೆ, ಕಂಜೂಸು ರಾಜ, ಮೋಸಗಾರ ಸ್ನೇಹಿತ—ಇವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು. ಕಂಜೂಸನ ಕೈಯಲ್ಲಿರುವ ಧನವು ಯಾವ ಉಪಯೋಗ? ಜಾಣತನದಲ್ಲಿ ತುಂಬಿರುವ ಜ್ಞಾನ ಯಾವ ಪ್ರಯೋಜನ? ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಶೌರ್ಯವಿಲ್ಲದ ಸೌಂದರ್ಯ ಯಾವ ಉಪಯೋಗ? ಸಂಕಷ್ಟದಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವ ಸ್ನೇಹಿತ ಯಾವ ಉಪಯೋಗ? ಪದವಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವವರಿಗೆ ಅನೇಕ ಹೊಸ ಸ್ನೇಹಿತರು ಬರುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ಸಂಪತ್ತು ಮತ್ತು ಸ್ಥಾನ ಕಳೆದುಕೊಂಡಾಗ, ಸ್ವಂತ ಬಂಧುಗಳು ಕೂಡ ತಪ್ಪು ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಶತ್ರುವಾಗುತ್ತಾರೆ. ಸಂಕಷ್ಟದಲ್ಲಿ ಸ್ನೇಹಿತನು, ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಶೂರನು, ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ ಶುದ್ಧ ವ್ಯಕ್ತಿ, ಧನಹೀನವಾದಾಗ ಧರ್ಮಪತ್ನಿ, ದುರ್ಬಿಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಪ್ರಿಯ ಅತಿಥಿ—ಇವುಗಳ ಮೂಲಕ ಪರಿಕ್ಷೆ ಮಾಡಬಹುದು. ಹಣ್ಣು ಇಲ್ಲದ ಮರವನ್ನು ಪಕ್ಷಿಗಳು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ; ಒಣವಾದ ಕೆರೆಗೆ ಕ್ರೇನ್ಗಳು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ; ವೇಶ್ಯೆಗಳು ಹಣವಿಲ್ಲದವನನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುತ್ತಾರೆ; ಸಚಿವರು ಬೀದಾದ ರಾಜನನ್ನು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ; ಹೂವು ಬಾಡಿದಾಗ ಜೇನುಗಳು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ; ಕಾಡು ಸುಡಿದಾಗ ಮೃಗಗಳು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ; ಜನರು ತಮ್ಮ ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕೆ ಅನುಸರಿಸುತ್ತಾರೆ—ಯಾರು ಯಾರಿಗೆ ನಿಜವಾಗಿ ಸೇರಿದವರು? ಕಂಜೂಸು ಧನದ ದಾನದಿಂದ ಸಂತುಷ್ಟನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಲೋಭಿ ಗೌರವದಿಂದ; ಮೂಢ flattery-ದಿಂದ; ಜ್ಞಾನಿ ಸತ್ಯದಿಂದ. ದೇವತೆಗಳು, ಸಜ್ಜನರು, ದ್ವಿಜರು ಸತ್ಯದಿಂದ ಸಂತುಷ್ಟರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಇತರರು ಆಹಾರ ಮತ್ತು ಪಾನದಿಂದ; ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಗೌರವದಿಂದ. ಉತ್ತಮರನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ, ಮೋಸಗಾರರನ್ನು ವಿಭಜನೆಯಿಂದ, ಕೆಳವರನ್ನು ಸಣ್ಣ ದಾನದಿಂದ, ಸಮರನ್ನು ಸಮ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಸಮೀಪಿಸಬೇಕು. ಜಾಣರು, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ತಿಳಿದು, ಉಪಯುಕ್ತ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಬೇಕು ಮತ್ತು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಅವರನ್ನು ವಶಪಡಿಸಬೇಕು. ಯಾವುದೇ ನದಿಯನ್ನು, ನಖ ಹೊಂದಿರುವವರನ್ನು, ಕೊಂಬು ಹೊಂದಿರುವವರನ್ನು, ಶಸ್ತ್ರಧಾರಿಗಳನ್ನು, ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು, ರಾಜದ ಮನೆಯನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ನಂಬಬಾರದು. ಜಾಣ ವ್ಯಕ್ತಿ ತನ್ನ ಧನ ಹಾನಿ, ಮನಸ್ಸಿನ ದುಃಖ, ಮನೆಯ ದುಷ್ಕೃತ್ಯ, ಮೋಸ, ಅವಮಾನ, ಅಪಮಾನ—ಇವುಗಳನ್ನು ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸಬಾರದು. ಕೆಳದರ್ಜೆ ಅಥವಾ ದುಷ್ಟರ ಸಂಗ, ಅತಿಯಾದ ದೂರವಾಸ, ಪರ ಮನೆಗೆ ಪ್ರೀತಿ, ಕೆಟ್ಟ ಗುಣದ ಹೆಂಗಸಿನೊಂದಿಗೆ ವಾಸ—ಇವುಗಳು ಸತ್ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತವೆ. ಯಾವ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ತಪ್ಪು ಇಲ್ಲ? ಯಾರಿಗೆ ರೋಗ ಇಲ್ಲ? ಯಾರಿಗೆ ಅಪಾಯ ಇಲ್ಲ? ಯಾರಿಗೆ ಶ್ರೇಯಸ್ಸು ಸದಾ ಇದೆ? ಯಾರು ಸಂಪತ್ತು ಪಡೆದ ಮೇಲೆ ಅಹಂಕಾರವಿಲ್ಲ? ಯಾರು ಸಂಕಷ್ಟವನ್ನು ಕಂಡಿಲ್ಲ? ಯಾರು ಮಹಿಳೆಯರಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಚಂಚಲವಾಗಿಲ್ಲ? ಯಾರು ರಾಜರಿಗೆ ಸದಾ ಪ್ರಿಯ? ಯಾರು ಕಾಲದ ವ್ಯಾಪ್ತಿಗೆ ಒಳಪಟ್ಟಿಲ್ಲ? ಯಾವ ಧನ dignified-ness ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ? ಯಾರು ದುಷ್ಟರ ಬಲೆಗೆ ಬಿದ್ದ ನಂತರ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಹೊರಬಂದಿದ್ದಾರೆ? ಯಾರಿಗೆ ಸ್ನೇಹಿತ, ಬಂಧು, ಜ್ಞಾನ ಇಲ್ಲ, ಅವರ ಕಾರ್ಯಗಳು ಪೂರ್ಣವಾದರೂ ಫಲವಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಭಾರೀ ದುಃಖ ಅನುಭವಿಸುವವರು—ಅವರು ಹೇಗೆ ನಡೆಬೇಕು? ಗೌರವವಿಲ್ಲದ, ಪ್ರೀತಿಯಿಲ್ಲದ, ಬಂಧುಗಳಿಲ್ಲದ, ಕಲಿಕೆಯ ಅವಕಾಶವಿಲ್ಲದ ದೇಶವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು. ರಾಜ ಮತ್ತು ಕಳ್ಳರಿಂದ ಭಯವಿಲ್ಲದ, ಮರಣದಲ್ಲಿ ನಾಶವಾಗದ ಧನವನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಬೇಕು. ಜೀವವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಸಂಪಾದಿಸಿದ ಧನವನ್ನು ಮರಣದ ನಂತರ ವಾರಸುದಾರರು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ; ಧನಕ್ಕಾಗಿ ಮಾಡಿದ ಪಾಪ ಮಾತ್ರ, ತಪ್ಪುಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಾಧಿತರಾಗಿ, ಅವರ ಪಾಲಿಗೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಕಂಜೂಸು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ, ಮರೆಯಿಟ್ಟ, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದ ಧನವು, ಅವರಿಗಾಗಿ, ಇಲಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ ಆಹಾರವಂತೆ—ಅದು ಕೇವಲ ದುಃಖದ ಮೂಲ. ದಾನ ಮಾಡದವರ ಫಲವನ್ನು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ—ಅವರು ನಗ್ನ, ದುಃಖಿತ, ಕಠಿಣ, ಕಪಾಲ ಚಿಹ್ನಿತ ಕೈಗಳೊಂದಿಗೆ. ದುಃಖಿತರು 'ಕೊಡಿ, ಕೊಡಿ' ಎಂದು ಬೋಧಿಸುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಬೇಡುತ್ತಾರೆ—ದಾನ ಮಾಡದವರ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ನೀವು ಎಂದಿಗೂ ಬಾರದಿರಲಿ. ಯಜ್ಞಗಳಲ್ಲಿ ಉಪಯೋಗಿಸದ, ಯೋಗ್ಯರಿಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ ಕೊಡದ, ಕಂಜೂಸರು ಕಾಯುವ ಧನವು ಕಳ್ಳ ಅಥವಾ ರಾಜನ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ವ್ಯಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಕಂಜೂಸನ ಧನವು ದೇವತೆಗಳಿಗೆ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ, ಬಂಧುಗಳಿಗೆ, ಸ್ವಂತರಿಗೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ; ಅದು ಬೆಂಕಿಗೆ, ಕಳ್ಳರಿಗೆ, ರಾಜರಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಅತಿಯಾದ ಶ್ರಮದಿಂದ, ಧರ್ಮವನ್ನು ಉಲ್ಲಂಘಿಸಿ, ಶತ್ರುವಿಗೆ ಬಾಗಿ ಸಂಪಾದಿಸಿದ ಧನವನ್ನು ನೀವು ಎಂದಿಗೂ ಹೊಂದಬಾರದು. ಅಭ್ಯಾಸವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ವಿದ್ಯೆ ಕಳೆದುಹೋಗುತ್ತದೆ; ಮಹಿಳೆಗೆ ಅಶುದ್ಧ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಿದರೆ ಅವಳ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆ ಕಳೆದುಹೋಗುತ್ತದೆ; ಹಳೆಯ ಆಹಾರ ಸೇವಿಸಿದರೆ ರೋಗ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಶತ್ರುವನ್ನು ಬಹಿರಂಗ ಮಾಡಿದರೆ ಅವನು ದುರ್ಬಲವಾಗುತ್ತಾನೆ. ಕಳ್ಳನಿಗೆ ಶಿಕ್ಷೆ ಮರಣ; ಮೋಸಗಾರ ಸ್ನೇಹಿತಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಾತು; ಮಹಿಳೆಗೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಮಲಗುವುದು; ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಆಹ್ವಾನ ನೀಡದಿರುವುದು. ಇಂತಹ ಜ್ಞಾನಮಯ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಸುತರು ಜೀವನದ ಧರ್ಮವನ್ನು, ಸತ್ಕಾರ್ಯವನ್ನು, ಸಂಬಂಧಗಳ ನಿಜವಾದ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು, ಮತ್ತು ಧನ, ಸ್ನೇಹ, ಪತ್ನಿ, ಸಂಸಾರ—all impermanence and true conduct—ವಿವರಿಸಿದರು.