શ્રીમંત ગરુડ મહાપુરાણના પૂર્વખંડના આચારકાંડમાં યાજ્ઞવલ્ક્યજી દ્વારા શ્રાદ્ધ તથા દાનની વિધિઓનું વિશદ વર્ણન કરવામાં આવ્યું છે. પ્રથમ, યાજ્ઞવલ્ક્યજી જણાવે છે કે કયા પ્રકારનું અન્ન ગ્રહણ કરવું અને કયું ટાળવું જોઈએ. તેઓ કહે છે કે ખાવા માટે યોગ્ય અન્ન, વાળદાર (નાઈ), તથા જે પોતાનો સર્વસ્વ અર્પણ કરે છે, તેનો પણ વિચાર કરવો જોઈએ. તે ઉપરાંત, તેલ વિના—even તલના તેલ વિના—ગહૂં, જૌ, ગાયનું દૂધ અને તેનો ઉત્પાદનો પણ ટાળવા યોગ્ય ગણાય છે. યાજ્ઞવલ્ક્યજી વધુમાં કહે છે કે માંસાહારી પ્રાણીઓનું માંસ, પક્ષીઓ, દાત્યુહ નામના વિશિષ્ટ પક્ષી તથા પોપટનું માંસ પણ ટાળવું જોઈએ. જે ખોરાક બગડી ગયો હોય, અથવા કૃસાર, રસ, સમ્યાવ, પાયસ, અપૂપ તથા શષ્કુલી જેવાં વિશિષ્ટ ખાદ્ય પદાર્થો પણ ગ્રહણ ન કરવું જોઈએ. જો કોઈ વ્યક્તિ ઇચ્છાથી ચાશા નામના પક્ષી, માછલી, કે લાલ પગ વાળા પ્રાણીઓનું માંસ ખાય, અથવા કાંદું, લસણ વગેરે ખાય, તો તેને ચાંદ્રાયણ વ્રત કરવું જોઈએ. ઋષિઓ કહે છે કે આવું કરનાર વ્યક્તિ અનેક દિવસો સુધી ભયાનક નરકમાં વસે છે; પણ જો તે માંસ છોડી દે અને શ્રદ્ધાપૂર્વક ઈશ્વરપ્રાપ્તિની ઇચ્છા રાખે, તો અંતે તે હરિપ્રાપ્તિ પામે છે. આ રીતે યાજ્ઞવલ્ક્યજીના શ્રાદ્ધવિધી વર્ણનનો છન્નોઅનુ અધ્યાય પૂર્ણ થાય છે. પછી, યાજ્ઞવલ્ક્યજી પદાર્થોની શુદ્ધિ વિષે સમજાવે છે. તેઓ કહે છે: “હે શ્રેષ્ઠજનો! હવે હું પદાર્થોની શુદ્ધિ સમજાવું છું, ધ્યાનપૂર્વક સાંભળો.” વાસણો અને બેઠકોનું પાવનતા જળથી થાય છે. લાકડાં, સિંગ અથવા સમાન પદાર્થના યજ્ઞપાત્રો ખુરચવાથી શુદ્ધ થાય છે. જો કોઈ ભિક્ષા લેતી સ્ત્રીનું મુખ દેખાય, અથવા જમીન પર ફરીથી પકવેલી વાનગી હોય, તો ભસ્મ છાંટવાથી શુદ્ધિ મળે છે; જમીન ધોઈને કે સમાન રીતે પાવન કરી શકાય છે. લોહ અને કાંસ્યના વાસણો અને અજ્ઞાત પદાર્થના વાસણો હંમેશા ભસ્મથી શુદ્ધ થાય છે. જે જળ સ્વયં પવિત્ર હોય અને ધરા સાથે સ્પર્શિત હોય, તે પિતૃઓને તૃપ્ત કરે છે અને પવિત્ર ગણાય છે. સૂર્યકિરણ, અગ્નિ, ધૂળ, છાંયાં, સફેદ ઘોડો, ધરા અને પવન પણ પવિત્રતા લાવે છે. સ્નાન, પાન, છીંક, નિદ્રા, ભોજન કે રસ્તા પર ચાલ્યા પછી, અને ખાસ કરીને છીંકવું, થૂંકવું, ઊંઘવું, વસ્ત્ર પહેરવું કે આંસુ વહાવ્યા સમયે અગ્નિઆદિ દેવતાઓ બ્રાહ્મણના જમણા કાન પાસે રહે છે. આ રીતે પદાર્થોની શુદ્ધિનું વર્ણન પૂર્ણ થાય છે. પછી યાજ્ઞવલ્ક્યજી દાનની વિધિ સમજાવે છે. તેઓ કહે છે: “હે ધર્મનિષ્ઠ જનોએ, હવે હું દાનની પદ્ધતિ સમજાવું છું.” દાન માટે સૌથી યોગ્ય ગ્રાહક તે છે, જે બ્રહ્મજ્ઞાની અને તપસ્વી હોય. જેઓ જ્ઞાન અને તપમાં ખૂટે છે, તેમને દાન સ્વીકારવું યોગ્ય નથી. દાન હંમેશા યોગ્ય વ્યક્તિને આપવું જોઈએ, ખાસ કરીને વિશેષ પ્રસંગે. યાજ્ઞવલ્ક્યજી કહે છે કે સોનાના શિંગ, ચાંદીના ખુરા, ઉત્તમ વર્તનવાળી અને વસ્ત્રથી સંવર્ધિત ગાયનું દાન શ્રેષ્ઠ છે. દસ સોના વડે શિંગ અને સાત તોળા વડે ખુર બનાવાય. ગાયના વાછરડા માટે સોનાની પાત્રમાં દૂધ આપવું જોઈએ. દાતા જેટલા વાછરડાના વાળ હોય, એટલા વર્ષ સુધી સ્વર્ગપ્રાપ્તિ પામે છે. ગાયનું દાન, દૂધદાયિ ગાયનું દાન કે બાંઝ ગાયનું દાન—જે રીતે પણ અપાય—તે મહાન પુણ્યદાયી છે. થાકેલા, રોગી કે દેવતાઓની સેવા પણ પુણ્યદાયી છે. જે પણ ઇચ્છિત વસ્તુ દ્વિજને આપે છે, તે સ્વર્ગપ્રાપ્તિ પામે છે. ઘર, અનાજ, છત્રી, હાર, વૃક્ષ, વાહન, ઘી અથવા જળનું દાન પણ પુણ્યપ્રદ છે. જે વિદ્યા દાન આપે છે, તે બ્રહ્મલોક પામે છે, જે દેવતાઓ માટે પણ દુર્લભ છે—even વેદનું લેખન કે વિક્રયથી પણ બ્રહ્મલોક પ્રાપ્ત થાય છે. તેથી, સર્વ પ્રયાસથી વેદાર્થ સંચય કરવો જોઈએ. વિદ્યા દાન જેવું પુણ્ય બીજું નથી, અને એથી બમણો ઉદ્ધાર મળે છે. યાજ્ઞવલ્ક્યજી કહે છે કે આ વિધિ દ્વિજને સાંભળવી નહિં જોઈએ; નહિંતર એના માટે અનિષ્ટ થાય છે. કુશ, શાકભાજી, દૂધ અને સુગંધિ વસ્તુઓ ત્યાગી શકાય, પણ જળ ક્યારેય ત્યાગવું નહીં. પતિવ્રતા ભંગ કરનારા, તેમનાં સાથીઓ અને શત્રુઓ સિવાય, સર્વ પાસેથી માત્ર આત્મતૃપ્તિ માટે દાન સ્વીકારવું યોગ્ય છે. આ રીતે યાજ્ઞવલ્ક્યજીના દાનવિધીના અધ્યાયનું સમાપન થાય છે. આ રીતે યાજ્ઞવલ્ક્યજીએ શ્રાદ્ધ, શુદ્ધિ અને દાનની મહત્તા તથા વિધિનું પવિત્ર અને વ્યવસ્થિત વર્ણન કર્યું, જે શ્રદ્ધાળુઓના જીવન માટે માર્ગદર્શક છે.