પવિત્ર અને શાસ્ત્રોક્ત જીવન જીવવા માટે યાજ્ઞવલ્ક્યજી સંકલ્પપૂર્વક માર્ગદર્શન આપે છે. સર્વપ્રથમ, તેમણે જણાવ્યું કે મનુષ્યે શ્રુતિ અને સ્મૃતિમાં જણાવેલ આચારનું પાલન કરવું જોઈએ અને શરીરના મુખ્ય અંગોને સ્પર્શ કરવાથી બચવું જોઈએ. ધર્મના માર્ગે સતત ચાલવું અને ક્યારેય અધર્મનું આચરણ ન કરવું, એ મહત્વપૂર્ણ છે. ભોજનના પાંચ ભાગ ન વિતરીત થાય ત્યાં સુધી, બીજાની જળમાં સ્નાન કરવું યોગ્ય નથી. બીજાના શયનસ્થાન વગેરેનો ઉપયોગ પણ માત્ર અત્યંત આપત્તિમાં જ કરવો, સામાન્ય રીતે નહીં. રાજદંડ પામેલ, વૃદ્ધ, વેશ્યા, નાસ્તિક પંથમાં દીક્ષિત, ક્રૂર, ભયાનક, પતિત, બહારના, કપટી, ઉચ્છિષ્ટભક્ષી, હત્યારા, રાજહંત, સ્ત્રીહંત, શિકારી, ચાંદી-સોનાના કારગર, ગાયક વગેરે પાસેથી કદી ભોજન સ્વીકારવું નહીં. ભોજન બગડેલું, અશુદ્ધ, કુતરા દ્વારા સ્પર્શાયેલું, જમીન પર પડેલું, ગાયે સૂંઘેલું, પક્ષીએ બચેલું, પગથી ઇચ્છાપૂર્વક સ્પર્શાયેલું, કે જે ભોજન, દાઢી બનાવનાર, અથવા પોતાને અર્પણ કરનાર પાસેથી મળ્યું હોય—આ બધું પણ ત્યજવું. તે જ રીતે, તેલ વગરનું, ઘઉં, જૌ, ગાયનું દૂધ અને તેના ઉત્પાદનો પણ ટાળવા યોગ્ય છે. માંસાહારી પ્રાણીઓ, પક્ષીઓ, દાત્યૂહ પક્ષી, તોતા વગેરેનું માંસ પણ ત્યજવું. જ્યાં ભોજન બગડેલું હોય, કૃસાર, રસ, સમ્યાવ, પાયસ, અપૂપ, શશકુલિ જેવી વસ્તુઓનું પણ સેવન ન કરવું. જો કોઈ ઇચ્છાપૂર્વક ચાષ પક્ષી, માછલી, કે લાલ પગવાળા પ્રાણીઓનું માંસ ખાય, અથવા ડુંગળી-લસણ વગેરે ખાય, તો તેને ચાંદ્રાયણ પ્રાયશ્ચિત કરવું જોઈએ. ઋષિઓ કહે છે કે આવું કરનાર મનુષ્ય અનેક દિવસો સુધી ભયાનક નર્કમાં રહે છે; પણ જ્યારે તે માંસ ત્યજે છે અને શ્રદ્ધાપૂર્વક ઈશ્વર પ્રાપ્તિની ઈચ્છા રાખે છે, ત્યારે તે શ્રીહરિનું પ્રાપ્ત થાય છે. આ રીતે, ‘યાજ્ઞવલ્ક્ય દ્વારા શ્રાદ્ધનું વર્ણન’ અધ્યાય પૂર્ણ થાય છે. પછી યાજ્ઞવલ્ક્યજી પદાર્થોની શુદ્ધિ સમજાવે છે. વાસન અને આસનનું પવિત્રિકરણ જળથી થાય છે. લાકડું, શિંગ, વગેરેમાંથી બનેલા યજ્ઞપાત્રને ઘસીને શુદ્ધ કરવું. જો કોઈ ભિક્ષા લેતાં સ્ત્રીનું મોઢું જોયું હોય, અથવા ભોજન જમીન પર ફરીથી રાંધાયું હોય, તો એ રાખ છાંટી શુદ્ધ થાય છે; જમીન ધોઈને વગેરે રીતે પવિત્ર થાય છે. લોખંડ, કાંસ્ય અને અજ્ઞાત ધાતુની વાસનાને હંમેશાં રાખથી શુદ્ધ કરવી. કુદરતી રીતે શુદ્ધ જળ, જે પૃથ્વી સાથે સ્પર્શે છે, તે પિતૃઓને સંતોષ આપે છે. સુર્યકિરણ, અગ્નિ, ધૂળ, છાંયાં, સફેદ ઘોડો, પૃથ્વી અને પવન પણ પવિત્ર કરે છે. સ્નાન, પાન, છીંક, નિદ્રા, ભોજન, માર્ગ પર ચાલવું—આ બધું થયા પછી, તથા છીંક, થૂક, ઊંઘ, વસ્ત્ર પહેરવું, કે અશ્રુ વહાવવું, ત્યારે અગ્નિથી આરંભી દેવતાઓ બ્રાહ્મણના જમણા કાન પાસે રહે છે. આ રીતે, ‘યાજ્ઞવલ્ક્ય દ્વારા પદાર્થોની શુદ્ધિનું વર્ણન’ અધ્યાય પૂર્ણ થાય છે. પછી દાનવિધીનું વર્ણન શરૂ થાય છે. યાજ્ઞવલ્ક્યજી કહે છે: “હે પુણ્યશીલો, હવે હું દાનની વિધિ સમજાવું છું.” દાન માટે સર્વોત્તમ પાત્ર એ છે, જે બ્રહ્મજ્ઞાની અને તપસ્વી હોય. જ્ઞાન અને તપમાં હીન વ્યક્તિ પાસેથી દાન સ્વીકારવું યોગ્ય નથી. યોગ્ય પાત્રને રોજ દાન કરવું, ખાસ કરીને વિશેષ દિવસોએ. દેવી-સજ્જિત, સોનાની શિંગ અને ચાંદીના ખુરવાળી, સુંદર વર્તનવાળી ગાયનું દાન શ્રેષ્ઠ છે. દસ સોનાના મુદ્રાવાળી શિંગ અને સાત તોલાના ચાંદીના ખુરવાળી ગાય, અને સોનાના પાત્રમાં દૂધ પીવડાવતી વાછરીનું દાન મહાપુણ્યદાયક છે. દાતા જેટલા વાળ વાછરીના શરીરે હોય, એટલા વર્ષ સ્વર્ગમાં રહે છે. જ્યારે વાછરીના બે પગ અને મોઢું યોનિદ્વાર પર દેખાય છે, ત્યારે ગાયનું દાન વિશેષ પુણ્ય આપે છે. ગાય, દૂધ આપતી ગાય કે વાંઝ ગાય પણ જેમ પણ દાન આપે, તે મહાત્મ્ય પામે છે. થાકેલા માણસને દબાવવું, બીમારની સેવા કરવી, દેવતાઓની પૂજા કરવી—આ સર્વે સેવા રૂપ છે. આ રીતે યાજ્ઞવલ્ક્યજીના ઉપદેશ અનુસાર શ્રાદ્ધ, શુદ્ધિ અને દાનની મહત્તા તથા વિધિનું પવિત્ર વર્ણન પૂર્ણ થાય છે.