એક ideal ગૃહસ્થ જીવન માટે શાસ્ત્રોનું માર્ગદર્શન ખૂબ જ વિશદ છે. રોજિંદા જીવનમાં ભોજનનું મહત્વ છે—એ હંમેશાં મર્યાદિત, સારી રીતે રાંધેલું અને પૌષ્ટિક હોવું જોઈએ. પહેલાં બાળકો અને બીજા લોકોને ભોજન આપવામાં આવવું જોઈએ. દ્વિજાતિ પુરૂષે, જરૂર મુજબ, અગ્નિ સ્પર્શ વિના પણ શુદ્ધ અને પવિત્ર ભોજન તૈયાર કરવું જોઈએ. મહેમાન જ્યારે પણ આવે—even સાંજે—ત્યારે તેને પાછો ન મોકલવો જોઈએ; એમાં કોઈ સંકોચ રાખવો નહીં. જે કોઈ પણ ઘરે આવે, તેને ભોજન આપવું અને વિદ્વાન બ્રાહ્મણને મૂલ્યવાન ગાય દાન કરવી એ પણ ગૃહસ્થનું કર્તવ્ય છે. જે વ્યક્તિ પ્રિય છે, લગ્ન માટે આવનાર છે અને યજ્ઞના અધિકારી પુરોહિત છે, એમને પણ સન્માન આપવું જોઈએ. આવા બે વ્યક્તિઓનું માન કરવું એ ગૃહસ્થ માટે અનિવાર્ય છે, ખાસ કરીને જે બ્રહ્મલોકની ઇચ્છા રાખે છે. વાણી, હાથ અને પગમાં અશાંતિ ટાળવી જોઈએ અને અતિભોજન ન કરવું. દિવસનો બાકીનો સમય યોગ્ય અને પ્રિય સગાં-સંબંધીઓ સાથે વિતાવવો. વિશ્વાસુ સેવકો સાથે બેઠા રહીને પોતાના હિત માટે શું કરવું તે વિચારવું. વૃદ્ધ, દુ:ખી અને ભાર વહન કરતા લોકોને માર્ગ આપવો જોઈએ. બ્રાહ્મણ માટે દાન ગ્રહણ કરવું, યજ્ઞકર્મ અથવા અધ્યાપન કરતાં શ્રેષ્ઠ માનવામાં આવે છે. વૈશ્ય વર્ણના લોકો માટે વ્યાજ પર ધન આપવું, કૃષિ, વેપાર અને પશુપાલન યોગ્ય જીવનોપાય છે. આ સાથે, અહિંસા, સત્ય, અચોરી, પવિત્રતા અને ઇન્દ્રિય નિગ્રહનું પાલન કરવું જોઈએ. જીવનોપાય સરળ અને કપટ વિના રાખવો. જેના ઘરમાં વર્ષભરનું અનાજ છે, તેણે અમાવાસ્યા-પૂર્ણિમાના સંસ્કાર પહેલાં જ કરવું. અગ્રહણ અને ચાતુર્માસ્ય યજ્ઞો નિયમિતપણે કરવાં. યોગ્ય ફળ આપતી વિધિ શક્ય હોય ત્યારે નીચી વિધિ ન કરવી. યજ્ઞ માટે જે મેળવ્યું હોય, તેનું અન્ય ઉપયોગ ન કરવો—even કાગડો કે શિયાળ પણ એથી અપવિત્ર થાય. ધીરે ધીરે拾穗 (gleaning) દ્વારા જીવનયાપન શ્રેષ્ઠ છે. ભલે ભૂખ્યા હો, રાજા, શિષ્ય કે પુરોહિત પાસેથી ધન મેળવવાની ઈચ્છા ન રાખવી. સફેદ વસ્ત્ર ધારણ કરવું, વાળ, દાઢી અને નખ કાપેલા રાખવા અને શુદ્ધ રહેવું. બ્રહ્મચારી, યમનિયમયુક્ત અને યજ્ઞોપવિત ધારણ કરનાર હોય, તેણે ક્યારેય અસહ્ય વાણી ન બોલવી. નદીની છાંયમાં, રાખ પર, ગૌશાળામાં કે પાણીવાળી પથ પર મૂત્ર ન કરવું. નગ્ન સ્ત્રી, અગ્નિ, સૂર્ય કે સંભોગમાં પ્રવૃત્ત લોકો તરફ દ્રષ્ટિ ન કરવી. થૂંક, લોહી, વિસર્જન, મૂત્ર કે ઝેર પાણીમાં ન નાખવું. હાથ જોડીને જ પાણી પીવું અને નિદ્રારત વ્યક્તિને જાગૃત ન કરવી. નિષિદ્ધ વસ્તુઓ, સ્મશાન ધૂમ્ર અને નદીકાંઠે જવું ટાળવું. ગાય દુહાયતી હોય ત્યારે જોવું નહીં અને મુખ્ય પ્રવેશદ્વારથી પ્રવેશ પણ ન કરવો. અધ્યયનનો આરંભ શ્રાવણ માસે, શ્રાવણ નક્ષત્રમાં, અથવા પુષ્ય માસે રોહિણી નક્ષત્રમાં, અથવા અષ્ટકા વિધિ સમયે કરવો યોગ્ય છે. શિષ્ય, યજ્ઞકર્તા, ગુરૂ અથવા સગાંના અવસાન સમયે ત્રણ દિવસ અધ્યયન ન કરવું. સંધ્યા સમયે, ગર્જના, ભૂકંપ કે તારા પડતાં અધ્યયન બંધ રાખવું. અમાવાસ્યા, ચતુર્દશી, અષ્ટમી તથા સૂર્ય-ચંદ્ર ગ્રહણના દિવસે પણ અધ્યયન નિષિદ્ધ છે. ગાય, દેડકો, નકુલ, ઘોડા, સાપ, બિલાડી, વંશર (boar) વગેરેની હાજરીમાં, અથવા કૂતરા, શિયાળ, ગધેડા, ઘુવડ અને તીક્ષ્ણ તીરેંગી ધ્વનિમાં પણ અધ્યયન કરવું નહીં. અશુદ્ધ સ્થાન, પોતાનામાં, વીજળી અને ગર્જના સાથેના વાવાઝોડામાં અધ્યયન ટાળવું. દિશાઓ દહન પામે, ધૂળની આંધી, સંધ્યા અથવા ભયના સમયે પણ અધ્યયન ન કરવું. ગધેડા, ઊંટ, વાહન, હાથી, ઘોડા, નાવ, વૃક્ષ કે પર્વત પર ચઢતા સમયે પણ અધ્યયન ન કરવું. વેદોમાં જે નિર્દિષ્ટ છે, ગુરુએ જે શીખવ્યું છે, રાજાની છાંય કે પરસ્ત્રીની અવગણના ક્યારેય ન કરવી. બ્રાહ્મણ, ભિક્ષુક અને ક્ષત્રિયનું અપમાન ક્યારેય ન કરવું. આ રીતે, ગૃહસ્થ માટે જીવનના દરેક પગલાં પર શાસ્ત્રોનું માર્ગદર્શન છે, જે તેને પવિત્રતા, કર્તવ્ય અને સંયમથી પરિપૂર્ણ જીવન તરફ દોરી જાય છે.