એક વખત, ધર્મશાસ્ત્રના જ્ઞાની મહર્ષિએ પોતાના શિષ્યોને જીવનના પવિત્ર કર્તવ્યો વિશે સમજાવવાનું આરંભ્યું. તેમણે કહ્યું: “પુત્રો, વૈશ્વદેવ નામે જે યજ્ઞ છે, તે દેવતાઓને અર્પિત કરવો અનિવાર્ય છે—એજ સાચો દેવયજ્ઞ કહેવાય છે. જીવનમાં, માણસે માત્ર દેવતાઓનું değil, પણ દરેક જીવોનું પણ માન રાખવું જોઈએ. તેથી કુતરા, કુતરાનું માંસ ખાવાવાળા, પતિત અને અન્ય તમામ માટે પણ ભોજન આપવું જોઈએ. આ ઉપરાંત, શ્રેષ્ઠ મનુષ્યોએ પિતૃઓની સ્મૃતિમાં એક બ્રાહ્મણને ભોજન અર્પણ કરવું જોઈએ. જો શક્ય હોય, તો પોતાની ક્ષમતા પ્રમાણે મન એકાગ્ર કરીને જે ભોજન બને તે વહેંચવું જરૂરી છે. મહાન અતિથિનું હંમેશા સન્માન કરવું અને દ્વિજાતિઓનું શ્રદ્ધાપૂર્વક પૂજન કરવું એ પણ કર્તવ્ય છે. ભિક્ષા એટલે માત્ર એક ગ્રાસ ભોજન; પરંતુ ભોજન આપવું હોય તો તેનાથી ચાર ગણું આપવું જોઈએ. જ્યારે અતિથિ આવે, ત્યારે ગાય દુહાય એટલો સમય રાહ જોવી જોઈએ. જે બ્રહ્મચારી ભિક્ષુક આવે, તેને નિયમ મુજબ ભિક્ષા આપવી જોઈએ. પછી, કુટુંબજનો સાથે ભોજન લેવું, અને ખોરાકની નinda ન કરવી, એ પણ મહત્વપૂર્ણ છે. જો કોઈ એકલો ખાય છે, તો એ ભ્રમિત આત્મા પશુરૂપે જન્મે છે. દેવતાઓનું પૂજન કરવાથી પાપો ઝડપથી નાશ પામે છે; પણ જો ખોટી રીતથી ભોજન લેવાય, તો મનુષ્ય નર્કમાં જાય છે અને સુવરરૂપે જન્મે છે. શુદ્ધિ અને અશુદ્ધિ, સ્પર્શથી અને સ્પર્શ ટાળવાથી થાય છે. દ્વિજાતિઓમાં, મૃત્યુ કે જન્મ સમયે, યજ્ઞોપવીત સંસ્કાર પછી ત્રણ રાત સુધી અશુદ્ધિ રહે છે; પછી દસ રાત સુધી. શુદ્રો માટે અશુદ્ધિ એક મહિનો રહે છે; અને વાનપ્રસ્થ માટે કોઈ પાપ નથી. પછી મહર્ષિએ દાનના પરમ કર્તવ્યને સમજાવવાનું શરૂ કર્યું: “સત્ય એ છે કે દાનથી ભોગ અને મોક્ષ, બન્ને ફળ મળે છે—એ જ્ઞાનીઓએ કહ્યું છે. શિક્ષણ આપવું, યજ્ઞમાં સહભાગી થવું, જીવનનિર્વાહ અને દાન ગ્રહણ—આ બધું વર્ણવાયું છે. પણ સાચું દાન ત્યારે કહેવાય, જ્યારે યોગ્ય પાત્રને આપવામાં આવે. દરરોજ જે દાન આપીએ, અને સામેમાંથી કોઈ અપેક્ષા ન રાખીએ—એમ પણ જે પંડિતને પાપ નિવૃત્તિ માટે આપીએ, જે સંતાન, વિજય, ધન અથવા સ્વર્ગ માટે આપીએ, અથવા બ્રહ્મજ્ઞાનીને ભગવાનને પ્રસન્ન કરવા માટે આપીએ—એ બધું મહાન છે. ખેતરમાં શેરડી, જવાર, ઘઉં કે ધાન વાવેલું જમીન દાન કરવું—એ જ સર્વોત્તમ દાન છે; ભૂમિદાનથી મહાન બીજું કોઈ દાન નથી. દરરોજ પોતાના હાથે અને શ્રદ્ધાપૂર્વક બ્રહ્મચારીને દાન કરવું જોઈએ. વૈશાખ મહિનાની પૂર્ણિમાને, સાત કે પાંચ બ્રાહ્મણોને પૂજન કરીને, ધૂપ વગેરેથી સન્માન આપી, તેમને પાઠ કરાવવો અથવા પોતે પાઠ કરવો જોઈએ. આ રીતે જીવનભર જે પાપ થયા હોય, તે તત્કાળ નાશ પામે છે. જે બ્રાહ્મણને દાન આપે છે, એ સર્વ પાપોથી પાર જાય છે. ધર્મના સ્વામીના નામે દાન આપવાથી દરેક ભયમાંથી મુક્તિ મળે છે. આ રીતે મનુષ્ય સર્વ પાપોથી સંપૂર્ણ મુક્ત થાય છે—આ નિશ્ચિત છે. બ્રાહ્મણોને દાનથી સન્માન કરવું, સ્ત્રીઓ અને દેવતાઓને પણ ભોજન આપવું જોઈએ. જે બ્રાહ્મણોની તેજસ્વિતા ઇચ્છે છે, તેણે દ્રઢ નિશ્ચયથી તેમનો માન કરવો જોઈએ. જે કર્મોમાં સફળતા ઇચ્છે છે, તેને વિનાયકનું પૂજન કરવું જોઈએ. જે સંસારથી મુક્તિ ઇચ્છે છે, તેણે હરિનું ભક્તિપૂર્વક પૂજન કરવું જોઈએ. પાણી આપનાર સંતોષ પામે છે, ભોજન આપનાર અનંત સુખ મેળવે છે. ભૂમિદાનથી સર્વ ફળ મળે છે, સોનુ આપનાર દીર્ઘાયુ થાય છે. વસ્ત્ર આપનાર ચંદ્રલોકને પામે છે, ઘોડા આપનાર અશ્વિનીકુમારોના લોકને પામે છે.” આ રીતે મહર્ષિએ શિષ્યોને જીવનના પવિત્ર કર્તવ્યો, દાન અને ભોજનની મહિમા સમજાવી—જેમાં દેવ, પિતૃ, અતિથિ, બ્રાહ્મણ, સ્ત્રી, અને દરેક જીવોનું માન રાખવું એ જીવનની સાચી ધર્મસંહિતા છે.