Garuda Purana

तिलाः श्वेतास्तिलाः कृष्णास्तिला गोमूत्रसन्निभाः । ते मे दहन्तु पापानि शरीरेण कृतानि च ॥ २,२९.

White sesame, black sesame, and sesame resembling cow's urine—may these burn away the sins I have committed with my body.

एक एव तिलद्रोणो हेमद्रोणतिलैः समः । तर्पणे दानहोमे च दत्तो भवति चाक्षयः ॥ २,२९.

A single measure of sesame is equal to a measure of gold in merit; when given in offerings, gifts, or oblations, it becomes inexhaustible.

दर्भा मल्लोमसम्भूतास्तिलाः स्वेदसमुद्भवाः । तृप्ताः स्युर्देवता दानैः श्राद्धेन पितरस्तथा । प्रयोगविधिना ब्रह्मा विश्वञ्चाप्युपजीवनात् ॥ २,२९.

Darbha grass born from the hair of Mall, sesame produced from sweat—by gifts of these, the gods and ancestors are satisfied through the proper rite, as is Brahma, who sustains the universe.

सव्ययज्ञोपवीतेन ब्रह्माद्यास्तृप्तिमान्पुयुः । अपसव्येन तृप्यन्ति पितरो दिविदेवताः ॥ २,२९.

With the sacred thread over the right shoulder, Brahma and the others are satisfied; with it over the left, the ancestors and the gods of the underworld are pleased.

अपसव्यादितो ब्रह्मा दर्भमध्ये तु केशवः । दर्भाग्रे शङ्करं विद्यात्त्रयो देवाः [https://vedastudy.yolasite.com/kusha1.php कुशे] स्थिताः ॥ २,२९.

To the left of the darbha sits Brahma; in the middle, Keśava; at the tip of the darbha, one should know Śaṅkara—these three gods reside in the kusa grass.

विप्रा मन्त्राः कुशा वह्निस्तुलसी च खगेश्वर । नैते निर्माल्यतां यान्ति क्रियमाणाः पुनः पुनः ॥ २,२९.

O King of Birds, Brahmins, mantras, kusa grass, fire, and tulasi—these, when properly used again and again, never become impure.

कुशाः पिण्डेषु निर्माल्याः ब्राह्मणाः प्रेतभोजने । मन्त्राः शूद्रेषु पतिताश्चितायाश्च हुताशनः ॥ २,२९.

Kusa grass becomes impure when used in funeral offerings; Brahmins, when eating food for the dead; mantras, when recited by Shudras; and fire, when on the funeral pyre.

तुलसी ब्राह्मणा गावो विष्णुरेकादशी खग । पञ्च प्रवहणान्येव भवाब्धौ मज्जतां सताम् ॥ २,२९.

Tulasi, Brahmins, cows, Vishnu, and the Ekadashi day—these five are like boats for the virtuous who are sinking in the ocean of existence.

विष्णुरेकादशी गीता तुलसीविप्रधेनवः । अपारे दुर्गसंकारे षट्पदी मुक्तिदायिनी ॥ २,२९.

Vishnu, Ekadashi, the Gita, tulasi, Brahmins, and cows—these six, in the impassable and perilous crossing, are givers of liberation.

$ तिलाः पवित्रास्त्रिविधा दर्भाश्च तुलसीदालम् । निवारयन्ति चैतानि दुर्गतिं यान्तमातुरम् ॥ २,२९.

Sesame, pure in three forms, darbha grass, and tulasi leaves—these prevent the suffering of one who is departing to a bad state.

हस्ताभ्यामुद्धृतैर्दर्भैस्तोयेन प्रोक्षयेद्भुवम् । मृत्युकाले क्षिपेद्दर्भानातुरस्य करद्वये ॥ २,२९.

With darbha grass taken in both hands, one should sprinkle water on the ground; at the time of death, darbha should be placed in both hands of the dying person.

दर्भेषु क्षिप्यते योऽसौ दभस्तु परिवेष्टितः । विष्णुलोकं स वै याति मन्त्रहीनोऽपि मानवः ॥ २,२९.

He who is placed on darbha grass, or who is surrounded by it, goes to the world of Vishnu—even if he is a man without mantras.

दर्भमूलीगतो भूमौ दर्भपाणिस्तु यो मृतः । प्रायश्चित्तविशुद्धोऽसौ संसारेपारसागरे ॥ २,२९.

He who dies with the root of darbha touching the earth, or with darbha in his hand, purified by atonement, crosses the ocean of worldly existence.

गोमयेनोपलिप्ते तु दर्भस्यास्तरणे स्थितः । तत्र दत्तेन दानेन सर्वं पापं व्यपोहति ॥ २,२९.

When one stands upon a bedding of darbha grass spread over ground smeared with cow dung, all sins are removed by the act of giving charity there.

लवणं तद्रसं दिव्यं सर्वकामप्रदं नृणाम् । यस्मादन्नरसाः सर्वे नोत्कटा लवणं विना ॥ २,२९.

Salt, possessing its own divine taste, grants all desires to people; for all flavors of food are incomplete without salt.

पितॄणां च प्रियं भव्यं तस्मात्स्वर्गप्रदं भवेत् । विष्णुदेहसमुद्भूतो यतोऽयं लवणो रसः ॥ २,२९.

Salt is pleasing and auspicious to the ancestors, and thus it bestows heaven; for this taste of salt arises from the body of Vishnu.

विशेषाल्लवणं दानं तेन शंसन्ति योगिनः । ब्राह्मण क्षत्त्रियविशां स्त्रीणां शूद्रजनस्य च ॥ २,२९.

Therefore, yogis especially praise the gift of salt for Brahmins, Kshatriyas, Vaishyas, women, and the Shudra people.

आतुराणां यदा प्राणाः प्रयान्ति वसुधातले । लवणं तु तदा देयं द्बारस्योद्धाटनं दिवः ॥ २,२९.

When the life-breath departs from the sick upon the earth, then salt should be given, for it opens the door to heaven.

श्रीगरुडमहापुराणम् ३० श्रीकृष्ण उवाच । शृणु तार्क्ष्य परं गुह्यं दानानां दानमुत्तमम् । परमं सर्वदानानां परं गोप्यं दिवौकसाम् ॥ २,३०.

Śrī Kṛṣṇa said: Listen, Tārkṣya, to the supreme secret, the highest charity among gifts, the greatest of all donations, most hidden among the gods.

देयमेकं महादानं कार्पासं चोत्तमोत्तमम् । येन दत्तेन प्रीयन्ते भूर्भुवः स्वरिति क्रमात् ॥ २,३०.

One should give a single, supreme gift of cotton, which, when given, pleases the worlds of earth, atmosphere, and heaven in succession.

ब्रह्माद्या देवताः सर्वाः कार्याच्च प्रीतिमाप्नुयुः । देयमेतन्महादानं प्रेतोद्धरणहेतवे ॥ २,३०.

All deities beginning with Brahma become pleased by this act; this great gift should be given for the purpose of uplifting the departed.

चिरं वसेद्रुद्रलोके ततो राजा भवेदिह । रूपवान्सुभगो वाग्मी श्रीमानतुल विक्रमः । यमलोकं विनिर्जित्य स्वर्गं ताक्ष्य स गच्छति ॥ २,३०.

He dwells long in Rudra's realm, then becomes a king here; handsome, fortunate, eloquent, wealthy, and unmatched in valor. Conquering Yama's world, he attains heaven, O Tārkṣya.

गां तिलांश्च क्षितं हेम यो ददाति द्विजन्मने । तस्य जन्मार्जिर्त पापं तत्क्षणादेवनश्यति ॥ २,३०.

Whoever gives cows, sesame seeds, land, and gold to a twice-born, his sins from birth are destroyed instantly.

तिला गावो महादानं महापातकनाशनम् । तद्द्वयं दीयते विप्रे नान्यवर्णे कदाचन ॥ २,३०.

Cows and sesame seeds are great gifts, destroyers of grave sins; these two should be given to a Brahmin, never to any other caste.

कल्पितं दीयते दानं तिला गावश्चमेदिनी । अन्येषु नैव वर्णेषु पोष्यवर्गे कदाचन ॥ २,३०.

These gifts—sesame seeds, cows, and land—are to be given only to Brahmins, never to other castes or to the dependent classes.

पोष्यवर्गे तथा स्त्रीषु दानं देयमकल्पितम् । आतुरे वोपरागे च द्वयं दानं विशिष्यते । आतुरे दीयते दानं तत्काले चोपतिष्ठति ॥ २,३०.

Among the dependent classes and women, gifts may be given without formal arrangement; but in cases of illness or impurity, the two gifts are especially prescribed. When given to the sick, the gift takes effect at that time.

जीवतस्तु पुनर्दत्तमुपतिष्ठत्यसंस्कृतम् । सत्यंसत्यं पुनः सत्यं यद्दत्तं विकलेन्द्रिये ॥ २,३०.

If given again while alive, the gift takes effect even if not ritually consecrated. Truly, truly, and again truly, whatever is given when the senses are impaired is effective.

यच्चानु मोदते पुत्रस्तच्च दानमनन्तकम् । अतो दद्यात्स पुत्रो वा यावज्जीवत्ससौ चिरम् । अतिवाहस्तथा प्रेतो भोगांश्च लभते यतः ॥ २,३०.

Whatever the son rejoices in, that gift is endless; therefore, the son should give, or the person himself, for as long as he lives. Even after death, the departed enjoys the benefits thereby.

अस्वस्था तुरकाले तु देहपाते क्षितिस्थिते । देहे तथातिवाहस्य परतः प्रीणनं भवेत् ॥ २,३०.

When one is unwell or at the time of death, while the body remains on earth, the offering brings satisfaction to the departed soul.