Garuda Purana

तिलैर्दर्भैश्च भूम्यां वै कुटी धातुमती भवेत् । पञ्चरत्नानि वक्त्रे तु येन जीवः प्ररोहति ॥ २,२९.

With sesame seeds and darbha grass, the ground should be made pure, and a hut constructed with metals. By placing the five gems in the mouth, the soul ascends.

लिप्यात्तु गोमयैर्भूमिं तिलान्दर्भांश्च निः क्षिपेत् । तस्यामेवातुरो मुक्तः सर्वं दहति पातकम् ॥ २,२९.

The ground should be smeared with cow dung, sesame and darbha scattered. There, the dying person, when released, is freed from all sin.

दर्भमूलीनयेत्स्वर्गं संस्थितं नात्र संशयः । दर्भांस्तत्र हि ये भूम्यां तिलयुक्तान संशयः ॥ २,२९.

If darbha grass is placed at the base, the deceased attains heaven—there is no doubt. Where darbha with sesame is placed on the ground, there is no doubt.

सर्वत्र वसुधा पूता यत्र लेपो न विद्यते । यत्र लेपः स्थितस्तत्र पुनर्लेपेन शुध्यति ॥ २,२९.

Everywhere the earth is pure where there is no smearing. Where smearing is present, it is purified again by smearing.

यातुधानाः पिशाचाश्च राक्षसाः क्रूरकर्मिणः । अलिप्ते आतुरं मुक्तं विशन्त्येते न संशयः ॥ २,२९.

Flesh-eating spirits, ghosts, and cruel demons—these certainly enter the unsmeared and unprotected dying person.

नित्यहोमं तथा श्राद्धं विप्राणां पादशोधनम् । मण्डलेन विना भूम्यां कुर्वन्त्येतच्च निष्फलम् ॥ २,२९.

Daily fire offerings, ancestral rites, and the washing of Brahmins' feet—if performed on the ground without a mandala, these acts bear no fruit.

आतुरो मुच्यते नैव मण्डलेन विना भुवि । ब्रह्मा रुद्रश्च विष्णुश्च श्रीर्हुताशन एव च । मण्डले चोपतिष्ठन्तस्तस्मात्कुर्वीत मण्डलम् ॥ २,२९.

A sick person is not released without a mandala on the ground; Brahma, Rudra, Vishnu, Lakshmi, and Agni are all present in the mandala—therefore, one should make a mandala.

अन्यथा म्रियते यस्तु बालो वृद्धो युवापि वा । योन्यन्तरं स वै गच्छेत्क्रीडते वायुना सह ॥ २,२९.

Otherwise, whoever dies—be it child, elder, or youth—goes to another womb or wanders about with the wind.

मिश्रितं लोहताम्रं तु तथैव जन्म जायते । तस्मैवं वायुभूतस्य न श्राद्धं नोदक क्रिया ॥ २,२९.

When iron and copper are mixed, a new birth arises likewise; thus, for one who has become like the wind, neither ancestral rites nor water offerings are proper.

मम स्वेदसमुद्भूतास्तिलास्तार्क्ष्य पवित्रकाः । असुरा दानवा दैत्यास्तृप्यन्ति तिलदानतः ॥ २,२९.

O Tārkṣya, the sesame seeds that arise from my sweat are pure; by the gift of sesame, the Asuras, Dānavas, and Daityas are satisfied.

तिलाः श्वेतास्तिलाः कृष्णास्तिला गोमूत्रसन्निभाः । ते मे दहन्तु पापानि शरीरेण कृतानि च ॥ २,२९.

White sesame, black sesame, and sesame resembling cow's urine—may these burn away the sins I have committed with my body.

एक एव तिलद्रोणो हेमद्रोणतिलैः समः । तर्पणे दानहोमे च दत्तो भवति चाक्षयः ॥ २,२९.

A single measure of sesame is equal to a measure of gold in merit; when given in offerings, gifts, or oblations, it becomes inexhaustible.

दर्भा मल्लोमसम्भूतास्तिलाः स्वेदसमुद्भवाः । तृप्ताः स्युर्देवता दानैः श्राद्धेन पितरस्तथा । प्रयोगविधिना ब्रह्मा विश्वञ्चाप्युपजीवनात् ॥ २,२९.

Darbha grass born from the hair of Mall, sesame produced from sweat—by gifts of these, the gods and ancestors are satisfied through the proper rite, as is Brahma, who sustains the universe.

सव्ययज्ञोपवीतेन ब्रह्माद्यास्तृप्तिमान्पुयुः । अपसव्येन तृप्यन्ति पितरो दिविदेवताः ॥ २,२९.

With the sacred thread over the right shoulder, Brahma and the others are satisfied; with it over the left, the ancestors and the gods of the underworld are pleased.

अपसव्यादितो ब्रह्मा दर्भमध्ये तु केशवः । दर्भाग्रे शङ्करं विद्यात्त्रयो देवाः [https://vedastudy.yolasite.com/kusha1.php कुशे] स्थिताः ॥ २,२९.

To the left of the darbha sits Brahma; in the middle, Keśava; at the tip of the darbha, one should know Śaṅkara—these three gods reside in the kusa grass.

विप्रा मन्त्राः कुशा वह्निस्तुलसी च खगेश्वर । नैते निर्माल्यतां यान्ति क्रियमाणाः पुनः पुनः ॥ २,२९.

O King of Birds, Brahmins, mantras, kusa grass, fire, and tulasi—these, when properly used again and again, never become impure.

कुशाः पिण्डेषु निर्माल्याः ब्राह्मणाः प्रेतभोजने । मन्त्राः शूद्रेषु पतिताश्चितायाश्च हुताशनः ॥ २,२९.

Kusa grass becomes impure when used in funeral offerings; Brahmins, when eating food for the dead; mantras, when recited by Shudras; and fire, when on the funeral pyre.

तुलसी ब्राह्मणा गावो विष्णुरेकादशी खग । पञ्च प्रवहणान्येव भवाब्धौ मज्जतां सताम् ॥ २,२९.

Tulasi, Brahmins, cows, Vishnu, and the Ekadashi day—these five are like boats for the virtuous who are sinking in the ocean of existence.

विष्णुरेकादशी गीता तुलसीविप्रधेनवः । अपारे दुर्गसंकारे षट्पदी मुक्तिदायिनी ॥ २,२९.

Vishnu, Ekadashi, the Gita, tulasi, Brahmins, and cows—these six, in the impassable and perilous crossing, are givers of liberation.

$ तिलाः पवित्रास्त्रिविधा दर्भाश्च तुलसीदालम् । निवारयन्ति चैतानि दुर्गतिं यान्तमातुरम् ॥ २,२९.

Sesame, pure in three forms, darbha grass, and tulasi leaves—these prevent the suffering of one who is departing to a bad state.

हस्ताभ्यामुद्धृतैर्दर्भैस्तोयेन प्रोक्षयेद्भुवम् । मृत्युकाले क्षिपेद्दर्भानातुरस्य करद्वये ॥ २,२९.

With darbha grass taken in both hands, one should sprinkle water on the ground; at the time of death, darbha should be placed in both hands of the dying person.

दर्भेषु क्षिप्यते योऽसौ दभस्तु परिवेष्टितः । विष्णुलोकं स वै याति मन्त्रहीनोऽपि मानवः ॥ २,२९.

He who is placed on darbha grass, or who is surrounded by it, goes to the world of Vishnu—even if he is a man without mantras.

दर्भमूलीगतो भूमौ दर्भपाणिस्तु यो मृतः । प्रायश्चित्तविशुद्धोऽसौ संसारेपारसागरे ॥ २,२९.

He who dies with the root of darbha touching the earth, or with darbha in his hand, purified by atonement, crosses the ocean of worldly existence.

गोमयेनोपलिप्ते तु दर्भस्यास्तरणे स्थितः । तत्र दत्तेन दानेन सर्वं पापं व्यपोहति ॥ २,२९.

When one stands upon a bedding of darbha grass spread over ground smeared with cow dung, all sins are removed by the act of giving charity there.

लवणं तद्रसं दिव्यं सर्वकामप्रदं नृणाम् । यस्मादन्नरसाः सर्वे नोत्कटा लवणं विना ॥ २,२९.

Salt, possessing its own divine taste, grants all desires to people; for all flavors of food are incomplete without salt.

पितॄणां च प्रियं भव्यं तस्मात्स्वर्गप्रदं भवेत् । विष्णुदेहसमुद्भूतो यतोऽयं लवणो रसः ॥ २,२९.

Salt is pleasing and auspicious to the ancestors, and thus it bestows heaven; for this taste of salt arises from the body of Vishnu.

विशेषाल्लवणं दानं तेन शंसन्ति योगिनः । ब्राह्मण क्षत्त्रियविशां स्त्रीणां शूद्रजनस्य च ॥ २,२९.

Therefore, yogis especially praise the gift of salt for Brahmins, Kshatriyas, Vaishyas, women, and the Shudra people.

आतुराणां यदा प्राणाः प्रयान्ति वसुधातले । लवणं तु तदा देयं द्बारस्योद्धाटनं दिवः ॥ २,२९.

When the life-breath departs from the sick upon the earth, then salt should be given, for it opens the door to heaven.

श्रीगरुडमहापुराणम् ३० श्रीकृष्ण उवाच । शृणु तार्क्ष्य परं गुह्यं दानानां दानमुत्तमम् । परमं सर्वदानानां परं गोप्यं दिवौकसाम् ॥ २,३०.

Śrī Kṛṣṇa said: Listen, Tārkṣya, to the supreme secret, the highest charity among gifts, the greatest of all donations, most hidden among the gods.