Garuda Purana

मृतोद्देशेन यो दद्यादुदपात्रं तु ताम्रजम् । प्रपादानसहस्रस्य तत्फलं सोऽश्नुते ध्रुवम् ॥ २,१८.

Whoever gives a copper water-vessel for the sake of the deceased surely attains the fruit of giving a thousand foot-rests.

यमदूता महारौद्राः करालाः कृष्णपिङ्गलाः । न पीडयन्ति दाक्षिण्याद्वस्त्राभरणदानतः ॥ २,१८.

The messengers of Yama, fierce, terrifying, with dreadful faces, dark and tawny, do not torment out of compassion those who have given garments and ornaments.

सायुधा धावमानाश्च न मार्गे दृष्टिगोचराः । प्रयान्ति यमदूतास्ते मुद्रिकायाः प्रदानतः ॥ २,१८.

Those Yama's messengers, armed and running, are not seen on the path by one who has given a ring.

भाजनासनदानेन आमान्नभोजनेन च । आज्ययज्ञोपवीताभ्यां पदं सम्पूर्णतां व्रजेत् ॥ २,१८.

By giving vessels and seats, by offering cooked food, clarified butter, and sacred threads, one attains completeness of position.

एवं मार्गे गच्छमानस्तृषार्तः श्रमपीडितः । महिषीरथ (दुग्ध) दानाच्च सुखी भवति निश्चितम् ॥ २,१८.

Thus, as one travels the path, tormented by thirst and weariness, by the gift of a cow, chariot, or milk, one certainly becomes happy.

गरुड उवाच । मृतोद्देशेन यत्किञ्चिद्दीयते स्वगृहे विभो । स गच्छति महामार्गे तद्दत्तं केन गृह्यते ॥ २,१८.

Garuda said: O Lord, whatever is given at home for the sake of the deceased, who receives that which is given on the great path?

श्रीभगवानुवाच । गृह्णाति वरुणो दानं मम हस्ते प्रयच्छति । अहं च भास्करे देवे भास्करात्सोऽश्नुते सुखम् ॥ २,१८.

The Blessed Lord said: Varuna receives the gift and places it in my hand; I then give it to the Sun-god, and from the Sun-god he enjoys happiness.

विकर्मणः प्रभावेण वंशच्छेदे क्षिताविह । सर्वे ते नरकं यान्ति यावत्पापस्य संक्षयः ॥ २,१८.

Because of the effect of evil deeds, when the family line is broken on earth, all those go to hell until their sin is exhausted.

कस्मिंश्चित्समये पूर्णे महिषासनसंस्थितः । नरकान्वीक्ष्य धर्मात्मा नानाक्रन्दसमाकुलान् ॥ २,१८.

At some appointed time, seated on a buffalo-throne, the righteous Lord, seeing the hells filled with various cries, reflects.

चतुरशीतिलक्षाणां नरकाणां स ईश्वरः । तेषां मध्ये श्रेष्ठतमा घोरा या एकविंशतिः ॥ २,१८.

He is the Lord of eighty-four hundred thousand hells; among them, the most terrible are these twenty-one.

तामिस्त्रं लोहशङ्कुश्च महारौरवशाल्मली । रौरवं कुड्वलं कालसूत्रकं पूतिमृतिका ॥ २,१८.

Tāmisra, Lohaśaṅku, Mahāraurava, Śālmalī, Raurava, Kuḍvala, Kālasūtra, Pūtimṛtikā,

सङ्घातं लोहतोदं च सविषं सम्प्रतापनम् । महानरककालोलः सजीवनमहापथः ॥ २,१८.

Saṅghāta, Lohatoda, Saviṣa, Sampratāpana, Mahānaraka, Kālolaka, Sajīvana, Mahāpatha,

अवीचिरन्धता मिस्त्रः कुम्भोपाकस्तथैव च । असिपत्रवनं चैव पतनश्चैकविंशतिः ॥ २,१८.

Avīci, Andhatāmisra, Kumbhopāka, Asipatravana, and Patana—these are the twenty-one.

येषां तु नरके घोरे बह्वब्दानि गतानि वै । सन्तातर्नैव विद्यते दूतत्वं ते तु (प्रेत्य) यान्ति हि ॥ २,१८.

For those who have spent many years in these terrible hells, there is no deliverer; they become messengers (after death).

यमेन प्रेषितास्ते वै मानुषस्य मृतस्य तु । दिनेदिने प्रगृह्णन्ति दत्तमन्नाद्यपानकम् ॥ २,१८.

Sent by Yama, these seize every day the food and drink given for the dead person.

प्रेतस्यैव विलुण्ठन्ति मध्ये मार्गे बुभुक्षिताः । मासान्ते भोजनं पिण्डमेके यच्छन्ति तत्र वै ॥ २,१८.

Hungry, they plunder the offerings for the departed on the path; at the end of the month, some give a ball of food there.

तृप्तिं प्रयान्ति ते सर्वे प्रत्यहं चैव वत्सरम् । एवमादिकृतैः पुण्यैः क्रमात्सौरिपुरं व्रजेत् ॥ २,१८.

All of them attain satisfaction every day for a year; by such meritorious acts, one gradually reaches the city of the Sun.

ततः संवत्सरस्यान्ते प्रत्यासन्ने यमालये । बहुभीतकरे प्रेतो हस्तमात्रं समुत्सृजेत् ॥ २,१८.

Then, at the end of the year, when the abode of Yama is near, the departed, filled with great fear, abandons the body of a hand’s breadth.

दिवसैर्दशभिर्जातं तं देहं दशपिण्डजम् । जामदग्न्यस्येव रामं दृष्ट्वा तेजः प्रसर्पति ॥ २,१८.

In ten days, that body formed from the ten piṇḍas arises; seeing it, his radiance spreads forth, just as Rāma, son of Jamadagni.

कर्मजं देहमाश्रित्य पूर्वदेहं समुत्सजेत् । अङ्गुष्ठमात्रो वायुश्च शमीपत्रंसमारुहेत् ॥ २,१८.

Taking up the body born of karma, he abandons the former body; the soul, of the size of a thumb, ascends a leaf of the śamī tree.

व्रजंस्तिष्ठन्पदैकेन यथैवैकेन गच्छति । यथा तृणजलौकेव देही कर्मानुगोऽवशः ॥ २,१८.

Going or standing, he moves with one foot, just as with one foot he walks; like a grasshopper on water, the embodied soul, bound by karma, is helpless.

वासांसि जीर्णानि यथा विहाय नवानि गृह्णाति नरोऽपराणि । तथा शरीराणि विहाय जीर्णान्यन्यानि संयाति नवानि देही ॥ २,१८.

Just as a man, discarding worn-out garments, takes up new ones, so the embodied soul, leaving behind worn-out bodies, enters new ones.

श्रीगरुडमहापुराणम् १९ श्रीभगवानुवाच । वायुभूतः क्षधाविष्टः कर्मजं देहमाश्रितः । ते देहं स समासाद्य यमेन सह गच्छति ॥ २,१९.

The Blessed Lord said: Having become like wind, seized by hunger, and taking up the body born of karma, he reaches that body and goes together with Yama.

चित्रगुप्तपुरं तत्र योजनानां तु विंशतिः । कायस्थास्तत्र पश्यन्ति पापपुण्यानि सर्वशः ॥ २,१९.

There is the city of Citragupta, twenty yojanas away; there the Kāyasthas observe all the merits and sins.

महादानेषुदत्तेषु गतस्तत्र सुखी भवेत् । योजनानां चतुर्विंशत्पुरं वैवस्वतं शुभम् ॥ २,१९.

He who has given great gifts becomes happy there; the auspicious city of Vaivasvata is twenty-four yojanas away.

लोहं लवणकार्पासं तिलपात्रं च यैर्नरैः । दत्तं तेनैव तृप्यन्ति यमस्य पुरचारिणः ॥ २,१९.

By those men who have given iron, salt, cotton, or a vessel of sesame, the attendants of Yama are satisfied with those very things.

गत्वा च तत्र ते सर्वे प्रतीहारं वदन्ति हि । धर्मध्वजप्रतीहारस्तत्र तिष्ठति सर्वदा ॥ २,१९.

Having arrived there, all of them announce themselves to the gatekeeper; the gatekeeper of the banner of Dharma always stands there.

सप्तधान्यस्य दानेन प्रीतो धर्मध्वजो भवेत् । तत्र गत्वा प्रतीहारो ब्रूते तस्य शुभाशुभम् ॥ २,१९.

By the gift of the seven grains, the banner of Dharma is pleased; having arrived there, the gatekeeper declares his merit and demerit.

धर्मराजस्य यद्रूपं सन्तः सुकृतिनो जनाः । पश्यन्ति च दुरात्मानो यमरूपं सुभीषणम् ॥ २,१९.

The virtuous see the form of the King of Dharma, while the wicked see the terrifying form of Yama.