Garuda Purana

नारसिंहमिदं स्तोत्रं यः पठेन्नियतेन्द्रियः । मनोरथप्रदस्तस्य रुद्रस्येव न संशयः ॥ १,२३१.

Whoever recites this hymn to Narasiṃha with controlled senses, for him, as for Rudra, there is no doubt that his desires will be fulfilled.

ध्यायेन्नृसिंहं तरुणार्कनेत्रं सिदाम्बुजातं ज्वलिताग्निवत्क्रम् । अनादिमध्यान्तमज पुराणं परापरेशं जगतां निधानम् ॥ १,२३१.

One should meditate on Narasiṃha, with eyes like the rising sun, seated on a perfect lotus, blazing like fire, without beginning, middle, or end, unborn, ancient, Lord of both the higher and lower, the foundation of all worlds.

जपेदिदं सन्ततदुः खजालं जहाति नीहारमिवांशुमाली । समातृवर्गस्य करोति मूर्तिं यदा तदा तिष्ठति तत्समीपे ॥ १,२३१.

Whoever continually recites this dispels the net of sorrow, as the sun's rays drive away mist; when one contemplates the form of the Mothers, at that very moment, he stands near them.

देवेश्वरस्यापि नृसिंहमूर्तेः पूजां विधातुं त्रिपुरान्तकारी । प्रसाद्य तं देववरं स लब्ध्वा अव्याज्जगन्मातृगणेभ्य एव च ॥ १,२३१.

Even the Lord of gods, the destroyer of Tripura, having propitiated that supreme god in the form of Narasiṃha and obtained his favor, protected the hosts of world-mothers.

श्रीगरुडमहापुराणम् २३२ सूत उवाच । कुलामृतं प्रवक्ष्यामि स्तोत्रं यत्तु हरोऽब्रवीत् । पृष्टः श्रीनारदेनैव नारदाय तथा शृणु ॥ १,२३२.

Sūta said: I shall now declare the nectar of the lineage, the hymn which Hara spoke when questioned by Nārada; listen as it was told to Nārada.

नारद उवाच । यः संकारे सदा द्वन्द्वैः कामक्रोधैः शुभाशुभैः । शब्दादिविषयैर्बद्धः पीड्यमानः स दुर्मतिः ॥ १,२३२.

Nārada said: He who, in the turmoil of existence, is always bound by dualities, by desire and anger, by good and evil, and by the objects of the senses, suffers and is of confused mind.

क्षणं विमुच्यते जन्तुर्मृत्युसंसारसागरात् । भगवञ्छ्रोतुमिच्छामि त्वत्तो हि त्रिपुरान्तक ॥ १,२३२.

For a moment, a being is released from the ocean of death and transmigration; O Lord, destroyer of Tripura, I wish to hear from you about this.

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा नारदस्य त्रिलोचनः । उवाच तमृषिं शम्भुः प्रसन्नवदनो हरः ॥ १,२३२.

Hearing these words of Nārada, the three-eyed Śiva, with a gracious face, spoke to that sage.

महेश्वर उवाच । ज्ञानामृतं परं गुह्यं रहस्यमृषिसत्तम । वक्ष्यामि शृणु दुः खघ्नं भवबन्धभयामहम् ॥ १,२३२.

Maheśvara said: I shall declare to you the supreme secret, the nectar of knowledge, O best of sages; listen, for it destroys sorrow and the fear of bondage.

तृणादि चतुरास्यान्तं भूतग्रामं चतुर्विधम् । चराचरं जगत्सर्वं प्रसुप्तं यस्य मायया ॥ १,२३२.

From grass to the four-faced Brahmā, all four kinds of beings, the entire world, moving and unmoving, lies dormant by his māyā.

तस्य विष्णो प्रिसादेन यदि कश्चित्प्रबुध्यते । स निस्तरति संसारं देवानामपि दुस्तरम् ॥ १,२३२.

If, by Viṣṇu's grace, anyone awakens, he crosses over saṃsāra, which is difficult even for the gods to cross.

भोगैश्वर्यमदोन्मत्तस्ततत्त्वज्ञानपराङ्मुखः । पुत्रदारकुटुम्बेषु मत्ताः सीदन्तिजन्तवः ॥ १,२३२.

Deluded by enjoyment, wealth, and pride, turning away from true knowledge, beings, intoxicated with children, wives, and households, sink down.

सर्व एकार्णवे मग्ना जीर्णा वनगजा इव । यस्त्वाननं निबध्नाति दुर्मतिः कोशकारवत् ॥ १,२३२.

All are submerged in the one ocean, like old forest elephants; but the confused one binds himself, like a silkworm, by his own mouth.

तस्य मुक्तिं न पश्यामि जन्मकोटिशतैरपि । तस्मान्नारद सर्वेषां देवानां देवमव्ययम् । आराधयेत्सदा सम्यगध्यायेद्विष्णुं मुदान्वितः ॥ १,२३२.

I do not see liberation for him, even in hundreds of millions of births. Therefore, O Nārada, one should always properly worship the imperishable God of all gods, and meditate on Viṣṇu with joyful mind.

यस्तु विश्वमनाद्यन्तमजमात्मनि संस्थितम् । सर्वज्ञमचलं विष्णुं सदा ध्यायेत्समुच्यते ॥ १,२३२.

But whoever always meditates on Viṣṇu, who is the all-knowing, unchanging, unborn one, established in the self, without beginning or end, is released.

देवं गर्भोचितं विष्णुं सदा ध्यायन्विमुच्यते । अशिरीरं विधातारं सर्वज्ञानमनोरतिम् । अचलं सर्वगं विष्णुं सदा ध्यायन्विमुच्यते ॥ १,२३२.

He who always meditates on Viṣṇu, the divine one present in the womb, the bodiless creator, the all-knowing, the delight of the mind, the unmoving, all-pervading Viṣṇu—he is freed.

निर्विकल्पं निराभासं निष्प्रपञ्चं निरामयम् । वासुदेवं गुरुं विष्णुं सदा ध्यायन्विमुच्यते ॥ १,२३२.

He who always meditates on Viṣṇu, Vāsudeva, the teacher—who is without difference, without appearance, beyond the world, free from affliction—is freed.

सर्वात्मकञ्च वै यावदात्मचैतन्यरूपकम् । शुभमेकाक्षरं विष्णुं सदा ध्यायन्विमुच्यते ॥ १,२३२.

He who always meditates on Viṣṇu, who is the essence of all, whose form is the consciousness of the self, the auspicious, the single imperishable syllable—is freed.

वाक्यातीतं त्रिकालज्ञं विश्वेशं लोकसाक्षिणम् । सर्वस्मादुत्तमं विष्णुं सदा ध्यायन्विमुच्यते ॥ १,२३२.

He who always meditates on Viṣṇu, who is beyond words, knower of the three times, lord of the universe, witness of the worlds, and supreme above all—is freed.

ब्रह्मादिदेवगन्धर्वैर्मुनिभिः सिद्धचारणैः । योगिभिः सेवितं विष्णुं सदा ध्यायन्विमुच्यते ॥ १,२३२.

He who always meditates on Viṣṇu, who is worshipped by Brahmā and the other gods, by Gandharvas, sages, Siddhas, Cāraṇas, and Yogis—is freed.

संसारबन्धनामुक्तिमिच्छंल्लोको ह्यशेषतः । स्तुत्वैवं वरदं विष्णुं सदा ध्यायन्विमुच्यते ॥ १,२३२.

Whoever in the world desires complete release from the bonds of existence, by praising Viṣṇu, the bestower of boons, and always meditating on him, is freed.

संसारबन्धनात्कोऽपि मुक्तिमिच्छन्समाहितः । अनन्तमव्ययं देवं विष्णं विश्वप्रतिष्ठितम् । विश्वेश्वरमजं विष्णुं संदा ध्यायन्विमुच्यते ॥ १,२३२.

Whoever, intent, desires liberation from the bondage of existence, and always meditates on Viṣṇu—the infinite, imperishable God, established in the universe, lord of the universe, unborn—is freed.

सूत उवाच । नारदेन पुरा पृष्ट एवं स वृषभध्वजः । येत्तेन तस्मै व्याख्यातं तन्मया कथितं तव ॥ १,२३२.

Sūta said: Long ago, when Nārada asked, the Bull-bannered One (Śiva) explained this to him; I have now recounted that to you.

तमेव सततन्ध्यायन्निर्व्ययं ब्रह्म निष्कलम् । अवाप्स्यसि ध्रुवं तात ! शाश्वतं पदमव्ययम् ॥ १,२३२.

By always meditating on that imperishable, partless Brahman, O dear one, you will surely attain the eternal, undecaying state.

अश्वमेधसहस्राणि वाजपेयशतानि च । क्षणमेकाग्रचित्तस्य कलां नार्हन्ति षोडशीम् ॥ १,२३२.

A thousand Aśvamedha sacrifices and hundreds of Vājapeya sacrifices do not equal even a sixteenth part of a single moment of one-pointed mind.

श्रुत्वा सुरऋषिर्विष्णोः प्राधान्यमिदमीश्वरात् । स विष्णुं सम्यगाराध्य सिद्धः पदमवाप्तवान् ॥ १,२३२.

Having heard this supremacy of Viṣṇu from the Lord, the sage among the gods, by properly worshipping Viṣṇu, attained the accomplished state.

यः पठेच्छृणुयाद्वा पि नित्यमेव स्तवोत्तमम् । कोटिजन्मकृतं पापमपि तस्य प्रणश्यति ॥ १,२३२.

Whoever recites or hears this excellent hymn daily, even the sin accumulated over millions of births is destroyed for him.

विष्णोः स्तवमिदं दिव्यं महादेवेन कीर्तितम् । प्रयत्नाद्यः पठेन्नित्य ममृतत्वं स गच्छति ॥ १,२३२.

Whoever, with effort, recites daily this divine hymn to Viṣṇu, proclaimed by Mahādeva, attains immortality.

श्रीगरुडमहापुराणम् २३३ सूत उवाच । स्तोत्रं तत्सं प्रवक्ष्यामि मार्कण्डेयन भाषितम् । दामोदरं प्रपन्नोऽस्मि किन्नो मृत्युः करिष्यति ॥ १,२३३.

Sūta said: I will now declare that hymn, spoken by Mārkaṇḍeya: 'I have taken refuge in Dāmodara—what can death do to me?'