గృహీతం చ తతస్తాభ్యాం తస్యాభ్యాసో దృఢః కృతః । తదా సౌదామనీ దృష్టా తాభ్యాం ఖే చోత్థితా శుభా
ఆ బీజాక్షరాన్ని వారు స్వీకరించి, దాన్ని దృఢంగా జపించడం ప్రారంభించారు. అప్పుడు, వారు ఆకాశంలో ఒక ప్రకాశవంతమైన, మంగళకరమైన మెరుపును చూశారు.
తాభ్యాం విచారితం తత్ర మన్త్రోఽయం నాత్ర సంశయః । తథా ధ్యానమిదం దృష్టం గగనే సగుణం కిల
వారు అక్కడ ఆలోచిస్తూ, 'ఇది మంత్రమే, ఇందులో సందేహం లేదు' అని నిర్ణయించుకున్నారు. అలాగే, వారు ఆకాశంలో గుణాలతో కూడిన ధ్యానాన్ని కూడా చూశారు.
నిరాహారౌ జితాత్మానౌ తన్మనస్కౌ సమాహితౌ । బభూవతుర్విచిన్త్యైవం జపధ్యానపరాయణౌ
వారు ఉపవాసంతో, ఇంద్రియాలను నియంత్రించుకుని, మనస్సును ఒక్కటిగా చేసి, జపధ్యానంలో నిమగ్నమై, ఇలా ఆలోచిస్తూ ఉన్నారు.
ఏవం వర్షసహస్రం తు తాభ్యాం తప్తం మహత్తపః । ప్రసన్నా పరమా శక్తిర్జాతా సా పరమా తయోః
ఇలా వారు వెయ్యేళ్లపాటు గొప్ప తపస్సు చేశారు. అప్పుడు పరమశక్తి సంతృప్తి చెంది, తన పరమరూపంలో వారికి ప్రత్యక్షమయ్యింది.
ఖిన్నౌ తౌ దానవౌ దృష్ట్వా తపసే కృతనిశ్చయౌ । తయోరనుగ్రహార్థాయ వాగువాచాశరీరిణీ
ఆ ఇద్దరు దానవులు తపస్సులో దృఢనిశ్చయంతో, అలసిపోయి ఉన్నారు అని చూసి, వారికి అనుగ్రహం కలిగించేందుకు, శరీరరహితమైన వాణి వినిపించింది.
వరం వాం వాఞ్ఛితం దైత్యౌ బ్రూతం పరమసమ్మతమ్ । దదామి పరితుష్టాస్మి యువయోస్తపసా కిల
దానవులారా, మీరు కోరుకున్న వరాన్ని అడగండి. మీ తపస్సుతో నేను సంతోషించాను, మీరు కోరినది నేను ఇస్తాను.
సూత ఉవాచ ఇతి శ్రుత్వా తు తాం వాణీం దానవావూచతుస్తదా । స్వేచ్ఛయా మరణం దేవి వరం నౌ దేహి సువ్రతే
సూతుడు చెప్పాడు: ఆ వాణిని విని, ఆ ఇద్దరు దానవులు ఇలా అన్నారు: 'దేవీ! మేము ఎప్పుడు కావాలనుకుంటే అప్పుడు మాత్రమే మాకు మరణం కలగాలని వరమివ్వండి.'
వాగువాచ వాఞ్ఛితం మరణం దైత్యౌ భవేద్వా మత్ప్రసాదతః । అజేయౌ దేవదైత్యైశ్చ భ్రాతరౌ నాత్ర సంశయః
వాణి ఇలా చెప్పింది: దానవులారా, నా కృపవల్ల మీరు కోరిన మరణం మీ ఇష్టానుసారం కలుగుతుంది. దేవతలు, దానవులు ఎవ్వరూ మిమ్మల్ని జయించలేరు—ఇందులో సందేహం లేదు.
సూత ఉవాచ ఇతి దత్తవరౌ దేవ్యా దానవౌ మదదర్పితౌ । చక్రతుః సాగరే క్రీడాం యాదోగణసమన్వితౌ
సూతుడు చెప్పాడు: దేవీ వరమిచ్చిన తరువాత, ఆ ఇద్దరు దానవులు గర్వంతో సముద్రంలో, అనేక జలచరాలతో కలిసి ఆడుకుంటూ తిరిగారు.
కాలేన కియతా విప్రా దానవాభ్యాం యదృచ్ఛయా । దృష్టః ప్రజాపతిర్బ్రహ్మా పద్మాసనగతః ప్రభుః
బ్రాహ్మణులారా, కొంతకాలం తర్వాత, యథాసంభవంగా, ఆ ఇద్దరు దానవులు పద్మంపై కూర్చున్న ప్రభువు బ్రహ్మను చూశారు.
దృష్ట్వా తు ముదితావాస్తాం యుద్ధకామౌ మహాబలౌ । తమూచతుస్తదా తత్ర యుద్ధం నౌ దేహి సువ్రత
వారిని చూసి, ఆ ఇద్దరు మహాబలశాలి, యుద్ధానికి ఆసక్తిగల దానవులు ఆనందంతో నిండిపోయారు. అక్కడే వారు ఆయనతో, 'ధర్మాత్మా! మాకు యుద్ధం అనుమతించు' అని అన్నారు.
నోచేత్పద్మం పరిత్యజ్య యథేష్టం గచ్ఛ మాచిరమ్ । యది త్వం నిర్బలశ్చాసి క్వ యోగ్యం శుభమాసనమ్
లేకపోతే, ఈ పద్మాన్ని వదిలేసి, నీవు ఎక్కడ కావాలంటే అక్కడికి వెంటనే వెళ్ళిపో. నీకు శక్తి లేకపోతే, ఈ మంగళకరమైన ఆసనంపై నీకు హక్కు ఏమిటి?
వీరభోగ్యమిదం స్థానం కాతరోఽసి త్యజాశు వై । తయోరితి వచః శ్రుత్వా చిన్తామాప ప్రజాపతిః
ఈ స్థలం వీరులకు మాత్రమే అనుకూలంగా ఉంది. నీవు ఎందుకు భయపడుతున్నావు? వెంటనే ఇక్కడినుండి వెళ్ళిపో! అలా వారు చెప్పిన మాటలు విని, ప్రాణికర్త బ్రహ్మా మనసులో ఆందోళనకు లోనయ్యాడు.
దృష్ట్వా చ బలినౌ వీరౌ కిం కరోమీతి తాపసః । చిన్తావిష్టస్తదా తస్థౌ చిన్తయన్మనసా తదా
ఆ ఇద్దరు బలవంతులైన వీరులను చూసి, ఆ తపస్వి 'ఇప్పుడు నేను ఏమి చేయాలి?' అని ఆలోచిస్తూ, మనసు బాధతో నిండిపోయి అక్కడే నిలబడి ఉన్నాడు.
విష్ణుప్రబోధః సూత ఉవాచ తౌ వీక్ష్య బలినౌ బ్రహ్మా తదోపాయానచిన్తయత్ । సామదానభిదాదీంశ్చ యుద్ధాన్తాన్సర్వతన్త్రవిత్
సూతుడు ఇలా చెప్పాడు: ఆ ఇద్దరు బలవంతులను చూసి, బ్రహ్మా వివిధ మార్గాలను ఆలోచించాడు. కలహాన్ని ముగించేందుకు, మాటతో, బహుమతులతో, విడిపోనిచ్చే ప్రయత్నాలతో, యుద్ధంతో—అన్ని విధానాలను తెలిసినవాడిగా ఆలోచించాడు.
న జానేఽహం బలం నూనమేతయోర్వా యథాతథమ్ । అజ్ఞాతే తు బలే కామం నైవ యుద్ధం ప్రశస్యతే
ఈ ఇద్దరికి నిజంగా ఎంత బలం ఉందో నాకు తెలియదు. వారి శక్తి తెలియకపోతే యుద్ధం చేయడం బుద్ధిమంతుల పని కాదు.
స్తుతిం కరోమి చేదద్య దుష్టయోర్మదమత్తయోః । ప్రకాశితం భవేన్నూనం నిర్బలత్వం మయా స్వయమ్
ఈ ఇద్దరు దుష్టులు, మదంతో మత్తుగా ఉన్నవారిని నేను ఈ రోజు స్తుతిస్తే, నా బలహీనత స్పష్టంగా తెలుస్తుంది.
వధిష్యతి తదైకోఽపి నిర్బలత్వే ప్రకాశితే । దానం నైవాద్య యోగ్యం వా భేదః కార్యో మయా కథమ్
నా బలహీనత బయటపడితే, వారిలో ఒకరు నన్ను చంపేస్తాడు. ఇప్పుడు బహుమతులు ఇవ్వడం కూడా, మైత్రి చేయడం కూడా సరైనవి కావు. ఇద్దరి మధ్య విభేదాన్ని ఎలా కలిగించగలను?
విష్ణుం ప్రబోధయామ్యద్య శేషే సుప్తం జనార్దనమ్ । చతుర్భుజం మహావీర్యం దుఃఖహా స భవిష్యతి
ఈ రోజు నేను శేషునిపై నిద్రిస్తున్న జనార్దనుడైన విష్ణువును మేల్కొలిపేస్తాను. నాలుగు చేతులున్న ఆ మహాశక్తివంతుడు నా ఈ బాధను తొలగిస్తాడు.
ఇతి సఞ్చిన్త్య మనసా పద్మనాలగతోఽబ్జజః । జగామ శరణం విష్ణుం మనసా దుఃఖనాశకమ్
ఇలా మనసులో ఆలోచించి, పద్మంపై కూర్చున్న బ్రహ్మా, తన మనస్సుతో దుఃఖాన్ని తొలగించే విష్ణువుని ఆశ్రయించాడు.
తుష్టావ బోధనార్థం తం శుభైః సమ్బోధనైర్హరిమ్ । నారాయణం జగన్నాథం నిస్పన్దం యోగనిద్రయా
విష్ణువును మేల్కొలిపేందుకు, బ్రహ్మా శుభమైన పదాలతో హరిని స్తుతించాడు—నారాయణుడు, జగన్నాధుడు, యోగనిద్రలో నిశ్చలంగా ఉన్నవాడు.
బ్రహ్మోవాచ దీననాథ హరే విష్ణో వామనోత్తిష్ఠ మాధవ । భక్తార్తిహృద్ధృషీకేశ సర్వావాస జగత్పతే
బ్రహ్మా ఇలా అన్నాడు: దయచేసే హరి, విష్ణూ, వామన, లేచి నిలబడు మాధవా! భక్తుల బాధను తొలగించే హృషీకేశా, సమస్త లోకాల నివాసమైన జగత్పతే!
అన్తర్యామిన్నమేయాత్మన్వాసుదేవ జగత్పతే । దుష్టారినాశనైకాగ్రచిత్త చక్రగదాధర
అంతర్యామి, అపరిమిత స్వరూపుడా, వాసుదేవా, జగత్పతే! దుష్టులను నశింపజేసే ఏకాగ్రచిత్తుడా, చక్రం గదను ధరించినవాడా!
సర్వజ్ఞ సర్వలోకేశ సర్వశక్తిసమన్విత । ఉత్తిష్ఠోత్తిష్ఠ దేవేశ దుఃఖనాశన పాహి మామ్
సర్వజ్ఞుడా, సమస్త లోకాల అధిపతీ, అన్ని శక్తులతో కూడినవాడా! దేవతల అధిపతీ, లేచి లేచి, దుఃఖాన్ని తొలగించువాడా, నన్ను కాపాడు!
విశ్వమ్భర విశాలాక్ష పుణ్యశ్రవణకీర్తన । జగద్యోనే నిరాకార సర్గస్థిత్యన్తకారక
విశ్వాన్ని పోషించేవాడా, విశాలమైన కన్నులవాడా, నీ శ్రవణం, కీర్తన పవిత్రమైనవి. జగత్తుకు మూలమైనవాడా, రూపరహితుడా, సృష్టి, స్థితి, లయానికి కారణమైనవాడా!
ఇమౌ దైత్యౌ మహారాజ హన్తుకామౌ మదోద్ధతౌ । న జానాస్యఖిలాధార కథం మాం సఙ్కటే గతమ్
ఓ రాజా! ఈ ఇద్దరు మహాదానవులు, నన్ను చంపాలని మదంతో ఉప్పొంగి వచ్చారు. సమస్తాన్ని ధారించేవాడా, నేను ఇంత కష్టంలో ఉన్నాను, నీకు తెలియదా?
ఉపేక్షసేఽతిదుఃఖార్తం యది మాం శరణం గతమ్ । పాలకత్వం మహావిష్ణో నిరాధారం భవేత్తతః
ఓ మహావిష్ణూ! నేను తీవ్రమైన దుఃఖంతో నీ ఆశ్రయానికి వచ్చాను. నన్ను పట్టించుకోకపోతే, నీ రక్షక ధర్మానికి ఆధారం ఉండదు.
ఏవం స్తుతోఽపి భగవాన్ న బుబోధ యదా హరిః । యోగనిద్రాసమాక్రాన్తస్తదా బ్రహ్మా హ్యచిన్తయత్
ఇలా బ్రహ్మా స్తుతించినా, భగవంతుడు హరి యోగనిద్రలో మునిగి మేల్కొనలేదు. అప్పుడు బ్రహ్మా మళ్లీ ఆలోచించాడు.
నూనం శక్తిసమాక్రాన్తో విష్ణుర్నిద్రావశం గతః । జజాగార న ధర్మాత్మా కిం కరోమ్యద్య దుఃఖితః
నిజంగా విష్ణువు ఏదో శక్తిచేత ఆక్రమించబడి, నిద్రలో మునిగి మేల్కొనట్లేదు. ధర్మాత్ముడైన ఆయన మేల్కొనకపోతే, నేను ఇప్పుడు బాధతో ఏమి చేయాలి?
హన్తుకామావుభౌ ప్రాప్తౌ దానవౌ మదగర్వితౌ । కిం కరోమి క్వ గచ్ఛామి నాస్తి మే శరణం క్వచిత్
ఈ ఇద్దరు దానవులు మదంతో మత్తుగా, నన్ను చంపాలని వచ్చారు. నేను ఏమి చేయాలి? ఎక్కడికి పోవాలి? నాకు ఎక్కడా ఆశ్రయం లేదు.