భగవత్యపి బాణౌఘాన్ముమోచ దానవౌ ప్రతి । కృత్వాతిమధురం నాదం దేవకార్యార్థసిద్ధయే
దేవి కూడా ఆ దానవులపై బాణాల వర్షం కురిపించింది. దేవతల కార్యం పూర్తయ్యేందుకు, ఆమె ఎంతో మధురమైన శబ్దం చేసింది.
తయోస్తు బాష్కలస్తూర్ణం సమ్ముఖోఽభూద్ రణాఙ్గణే । దుర్ముఖః ప్రేక్షకస్తత్ర దేవీమభిముఖః స్థితః
ఆ ఇద్దరిలో బాష్కలుడు యుద్ధ భూమిలో వేగంగా దేవిని ఎదుర్కొన్నాడు. దుర్ముఖుడు అక్కడ దేవిని చూస్తూ ఎదురుగా నిలబడ్డాడు.
తయోర్యుద్ధమభూద్ ఘోరం దేవీబాష్కలయోస్తదా । బాణాసిపరిఘాఘాతైర్భయదం మన్దచేతసామ్
ఆ సమయంలో దేవి, బాష్కలుడు ఇద్దరి మధ్య భయంకరమైన యుద్ధం జరిగింది. బాణాలు, ఖడ్గాలు, గొడ్డళ్లతో జరిగిన ఆ యుద్ధం బలహీన హృదయులకు భయాన్ని కలిగించింది.
తతః క్రుద్ధా జగన్మాతా దృష్ట్వా తం యుద్ధదుర్మదమ్ । జఘాన పఞ్చభిర్బాణైః కర్ణాకృష్టైః శిలాశితైః
అప్పుడు జగదంబిక, ఆ యుద్ధంలో మత్తులో ఉన్న దానవుడిని చూసి కోపంతో తన చెవివరకు లాగిన ఐదు రాళ్లంత పదునైన బాణాలతో అతన్ని గాయపరిచింది.
దానవోఽపి శరాన్దేవ్యాశ్చిచ్ఛేద నిశితైః శరైః । సప్తభిస్తాడయామాస దేవీం సింహోపరిస్థితామ్
ఆ దానవుడు కూడా తన పదునైన బాణాలతో దేవి బాణాలను తెంచి, సింహంపై కూర్చున్న దేవిని ఏడు బాణాలతో గాయపరిచాడు.
సాపి తం దశభిస్తీక్ష్ణైః సుపీతైః సాయకైః ఖలమ్ । జఘాన తచ్ఛరాంశ్ఛిత్త్వా జహాస చ ముహుర్ముహుః
దేవి కూడా పదునైన పసుపు రెక్కలున్న పది బాణాలతో ఆ దుష్టుడిని గాయపరిచింది. అతని బాణాలను తెంచి, పునఃపునః నవ్వింది.
అర్ధచన్ద్రేణ బాణేన చిచ్ఛేద చ శరాసనమ్ । బాష్కలోఽపి గదాం గృహ్య దేవీం హన్తుముపాయయౌ
ఆమె అర్ధచంద్రాకార బాణంతో అతని ధనుస్సును తెంచింది. బాష్కలుడు తన గదను పట్టుకుని దేవిని చంపేందుకు ముందుకు వచ్చాడు.
ఆగచ్ఛన్తం గదాపాణిం దానవం మదగర్వితమ్ । చణ్డికా స్వగదాపాతైః పాతయామాస భూతలే
గద పట్టుకుని, మదంతో గర్వంతో ముందుకు వస్తున్న దానవుడిని చండిక తన గదతో బలంగా కొట్టి నేలపై పడేసింది.
బాష్కలః పతితో భూమౌ ముహూర్తాదుత్థితః పునః । చిక్షేప చ గదాం సోఽపి చణ్డికాం చణ్డవిక్రమః
బాష్కలుడు నేలపై పడిపోయి, కొంతసేపటి తర్వాత మళ్లీ లేచి, భయంకరమైన పరాక్రమంతో తన గదను చండికపై విసిరాడు.
తమాగచ్ఛన్తమాలోక్య దేవీ శూలేన వక్షసి । జఘాన బాష్కలం క్రుద్ధా పపాత చ మమార సః
అతడు ముందుకు వస్తున్నదాన్ని చూసిన దేవి కోపంతో తన శూలాన్ని అతని ఛాతీలో గాయపరిచింది. బాష్కలుడు పడిపోయి అక్కడే మరణించాడు.
పతితే బాష్కలే సైన్యం భగ్నం తస్య దురాత్మనః । జయేతి చ ముదా దేవాశ్చుక్రుశుర్గగనే స్థితాః
బాష్కలుడు పడిపోయిన వెంటనే, ఆ దుష్టుడి సైన్యం భయంతో చెల్లాచెదురైంది. ఆకాశంలో నిలబడిన దేవతలు ఆనందంతో 'జయం!' అని అరవసాగారు.
తస్మింశ్చ నిహతే దైత్యే దుర్ముఖోఽతిబలాన్వితః । ఆజగామ రణే దేవీం క్రోధసంరక్తలోచనః
ఆ దానవుడు చనిపోయిన తర్వాత, గొప్ప బలంతో ఉన్న దుర్ముఖుడు కోపంతో కన్నులు ఎర్రబెట్టుకొని యుద్ధానికి దేవిని ఎదుర్కొనడానికి వచ్చాడు.
తిష్ఠ తిష్ఠాబలే సోఽపి భాషమాణః పునః పునః । ధనుర్బాణధరః శ్రీమాన్రథస్థః కవచావృతః
అతడూ ధనుస్సు, బాణాలు పట్టుకుని, రథంపై కవచం ధరించి, 'నిల్లు, నిల్లు ఓ బలవంతుడా!' అని మళ్లీ మళ్లీ అరవసాగాడు.
తమాగచ్ఛన్తమాలోక్య దేవీ శఙ్ఖమవాదయత్ । కోపయన్తీ దానవం తం జ్యాఘోషఞ్చ చకార హ
అతడు దగ్గరకి వస్తున్నదాన్ని చూసిన దేవి తన శంఖాన్ని ఊదింది. ఆ దానవుడిని రెచ్చగొడుతూ, తన ధనుస్సు జ్యా శబ్దాన్ని వినిపించింది.
సోఽపి బాణాన్ముమోచాశు తీక్ష్ణానాశీవిషోపమాన్ । స్వబాణైస్తాన్మహామాయా చిచ్ఛేద చ ననాద చ
అతడూ వెంటనే విషసర్పాల్లా గట్టిగా కొట్టే బాణాలు వదిలాడు. కానీ మహామాయ తన బాణాలతో వాటిని నాశనం చేసి, ఘోరంగా అరచింది.
తయోః పరస్పరం యుద్ధం బభూవ తుములం నృప । బాణశక్తిగదాఘాతైర్ముసలైస్తోమరైస్తథా
రాజా! వారి ఇద్దరి మధ్య బాణాలు, శక్తులు, గదలు, ముసలాలు, తోమరాలతో ఉగ్రమైన యుద్ధం మొదలైంది.
రణభూమౌ తదా జాతా రుధిరౌఘవహా నదీ । పతితాని తదా తీరే శిరాంసి ప్రబభుస్తదా
అప్పుడు యుద్ధభూమిలో రక్తపు ప్రవాహాలతో నది ఏర్పడింది. ఆ నది ఒడ్డున తెగిపోయిన తలలు కనిపించాయి.
యథా సన్తరణార్థాయ యమకిఙ్కరనాయకైః । తుమ్బీఫలాని నీతాని నవశిక్షాపరైర్ముదా
యమధర్మరాజు సేవకుల నాయకులు కొత్తవారిని దాటి పోవడానికి ఆనందంగా తుమ్మపండ్లు తీసుకెళ్లినట్లే,
రణభూమిస్తదా ఘోరా బభూవాతీవ దుర్గమా । శరీరైః పతితైర్భూమౌ ఖాద్యమానైర్వృకాదిభిః
ఆ యుద్ధభూమి భయంకరంగా, దాటి వెళ్లలేని విధంగా మారింది. భూమిపై పడిపోయిన శవాలను నక్కలు మొదలైన జంతువులు తింటూ ఉన్నాయి.
గోమాయుసారమేయాశ్చ కాకాః కఙ్కా అయోముఖాః । గృధ్రా శ్యేనాశ్చ ఖాదన్తి శరీరాణి దురాత్మనామ్
నక్కలు, కుక్కలు, కాకులు, గద్దలు, ఇనుపచొచ్చిన పక్షులు, మళ్లీ గద్దలు, పాము పక్షులు—ఇవన్నీ దుష్టుల శరీరాలను తిన్నాయి.
వవౌ వాయుశ్చ దుర్గన్ధో మృతానాం దేహసఙ్గతః । అభూత్కిలకిలాశబ్దః ఖగానాం పలభక్షిణామ్
చనిపోయినవారి శవాల వాసనతో దుర్గంధమైన గాలి వీచింది. మాంసం తినే పక్షుల గర్జనతో శబ్దం మారుమోగింది.
తదా చుకోప దుష్టాత్మా దుర్ముఖః కాలమోహితః । దేవీమువాచ గర్వేణ కృత్వా చోర్ధ్వకరం శుభమ్
అప్పుడు దుర్ముఖుడు, కాలమోహితుడై, కోపంతో ఊగిపోయాడు. అతడు గర్వంగా తన శుభహస్తాన్ని పైకి ఎత్తి దేవిని ఉద్దేశించి ఇలా అన్నాడు.
గచ్ఛ చణ్డి హనిష్యామి త్వామద్యైవ సుబాలిశే । దైత్యం వా భజ వామోరు మహిషం మదగర్వితమ్
ఓ చండీ! నీవు వెళ్ళిపో. నిన్ను ఈరోజే చంపేస్తాను, మూర్ఖురాలా! లేదా నీవు దైత్యుడి దగ్గరకి, లేక మహిషుడి దగ్గరకి వెళ్ళిపో.
దేవ్యువాచ ఆసన్నమరణః కామం ప్రలపస్యద్య మోహితః । అద్యైవ త్వాం హనిష్యామి యథాయం బాష్కలో హతః
దేవి ఇలా అన్నది: నీ మరణం దగ్గరగా ఉండగా నీవు మాయలో పడిపోయి వాగుతున్నావు. నిన్ను ఈరోజే, బాష్కలుడిని చంపినట్లే, నేనూ చంపుతాను.
గచ్ఛ వా తిష్ఠ వా మన్ద మరణం యది రోచతే । హత్వా త్వాం వై వధిష్యామి బాలిశం మహిషీసుతమ్
పో లేదా ఉండిపో, మూర్ఖుడా! మరణం నీవు కోరుకుంటే. నిన్ను చంపి, మహిషాసురుని పిల్లవాడినీ సంహరిస్తాను.
తచ్ఛ్రుత్వా వచనం తస్యా దుర్ముఖో మర్తుముద్యతః । ముమోచ బాణవృష్టిం తు చణ్డికాం ప్రతి దారుణామ్
దేవి మాటలు విని, మరణానికి సిద్ధమైన దుర్ముఖుడు, చండికాపై భయంకరమైన బాణవర్షాన్ని వదిలాడు.
సాపి తాం తరసా ఛిత్త్వా బాణవృష్టిం శితైః శరైః । జఘాన దానవం కృద్ధా వృత్రం వజ్రధరో యథా
ఆమె ఆ బాణవర్షాన్ని తన పదునైన బాణాలతో చీల్చి, కోపంతో దానవుణ్ణి చంపింది. అది వజ్రాయుధంతో వృత్రాసురుణ్ని చంపిన ఇంద్రుడిలా జరిగింది.
తయోః పరస్పరం యుద్ధం సఞ్జాతం చాతికర్కశమ్ । భయదం కాతరాణాఞ్చ శూరాణాం బలవర్ధనమ్
వారి ఇద్దరి మధ్య భయంకరమైన యుద్ధం జరిగింది. అది భయపడే వారికి భయాన్నిచ్చింది, ధైర్యవంతులకు బలాన్ని ఇచ్చింది.
దేవీ చిచ్ఛేద తరసా ధనుస్తస్య కరే స్థితమ్ । తథైవ పఞ్చభిర్బాణైర్బభఞ్జ రథముత్తమమ్
దేవి బలంగా అతని చేతిలో ఉన్న విల్లును కోసేసింది. వెంటనే ఐదు బాణాలతో అతని అద్భుతమైన రథాన్ని ధ్వంసం చేసింది.
రథే భగ్నే మహాబాహుః పదాతిర్దుర్ముఖస్తదా । గదాం గహీత్వా దుర్ధర్షాం జగామ చణ్డికాం ప్రతి
రథం పాడైపోయిన తర్వాత, బలవంతుడైన దుర్ముఖుడు కాలినడకన దిగి, తన గట్టిగదను తీసుకుని చండిక వైపు వచ్చాడు.