బీజం వై కామరాజాఖ్యం గృహీతం మనసా తదా । జజాప బాలకోఽత్యర్థం ధృత్వా చేతసి సాదరమ్
ఆ సమయంలో, బాలుడు మనసులో కామరాజ బీజాక్షరాన్ని గ్రహించి, ఎంతో భక్తితో, మనసులో నిలుపుకుని, పదేపదే జపించసాగాడు.
భావియోగాన్మహారాజ కామరాజాఖ్యమద్భుతమ్ । స్వభావేనైవ తేనేత్థం గృహీతం బాలకేన వై
భవిష్యత్తు విధిని బట్టి, ఓ మహారాజా, ఆ అద్భుతమైన కామరాజ మంత్రాన్ని బాలుడు సహజంగా ఇలా గ్రహించాడు.
తదాఽసౌ పఞ్చమే వర్షే ప్రాప్య మన్త్రమనుత్తమమ్ । ఋషిచ్ఛన్దోవిహీనఞ్చ ధ్యానన్యాసవివర్జితమ్
అప్పుడు ఐదవ సంవత్సరంలో, అతడు ఋషుల ఛందస్సు లేకుండా, ధ్యానం లేదా నియాసం లేని పరమ మంత్రాన్ని పొందాడు.
ప్రజపన్మనసా నిత్యం క్రీడత్యపి స్వపిత్యపి । విసస్మార న తం మన్త్రం జ్ఞాత్వా సారమితి స్వయమ్
ఆ మంత్రాన్ని అతడు ప్రతి రోజు మనసులో జపిస్తూ, ఆడుతున్నా, నిద్రపోయినా, ఎప్పుడూ మర్చిపోలేదు. దాని అసలైన తాత్పర్యాన్ని తనంతట తానే గ్రహించాడు.
వర్షే చైకాదశే ప్రాప్తే కుమారోఽసౌ నృపాత్మజః । మునినా చోపనీతోఽథ వేదమధ్యాపితస్తథా
పదకొండవ సంవత్సరం వచ్చినప్పుడు, ఆ రాజ కుమారుడిని ముని ఉపనయనం చేసి, వేదాన్ని బోధించాడు.
ధనుర్వేదం తథా సాఙ్గం నీతిశాస్త్రం విధానతః । అభ్యస్తాః సకలా విద్యాస్తేన మన్త్రబలాదినా
దనుర్వేదాన్ని అన్ని శాఖలతో, నీతిశాస్త్రాన్ని విధిగా, ఇంకా అన్ని విద్యలను ఆ మంత్రబలం ద్వారా అతడు అభ్యసించాడు.
కదాచిత్సోఽపి ప్రత్యక్షం దేవీరూపం దదర్శ హ । రక్తామ్బరం రక్తవర్ణం రక్తసర్వాఙ్గభూషణమ్
ఒకసారి అతడు తన కళ్లతోనే దేవిని చూశాడు. ఆమె ఎర్ర వస్త్రాలు ధరించి, ఎర్రవర్ణంతో, అన్ని అవయవాల్లో ఎర్ర అలంకారాలతో అలంకరించబడింది.
గరుడే వాహనే సంస్థాం వైష్ణవీం శక్తిమద్భుతామ్ । దృష్ట్వా ప్రసన్నవదనః స బభూవ నృపాత్మజః
గరుడుని వాహనంగా ఎక్కి, వైష్ణవీ శక్తిగా అద్భుతంగా కనిపించిన ఆ దేవిని, సుస్మితమైన ముఖంతో చూసి ఆ రాజ కుమారుడు ఆనందంతో నిండిపోయాడు.
వనే తస్మింస్థితః సోఽథ సర్వవిద్యార్థతత్త్వవిత్ । మాతరం సేవమానస్తు విజహార నదీతటే
ఆ అడవిలో ఉండి, అన్ని విద్యల సారాన్ని తెలుసుకుని, తల్లి సేవ చేస్తూ, నది తీరంలో విహరించాడు.
శరాసనఞ్చ సమ్ప్రాప్తం విశిఖాశ్చ శిలాశితాః । తూణీరకవచం తస్మై దత్తం చామ్బికయా వనే
అక్కడ అడవిలో అంబికా అతనికి విల్లు, ఇనుప అంచుతో ఉన్న బాణాలు, తూణీరు, కవచాన్ని ఇచ్చింది.
ఏతస్మిన్సమయే పుత్రీ కాశిరాజస్య సుప్రియా । నామ్నా శశికలా దివ్యా సర్వలక్షణసంయుతా
ఆ సమయంలో, కాశిరాజు కుమార్తె సుప్రియ అనే, శశికళ అనే దివ్యురాలు, అన్ని శుభ లక్షణాలతో కూడినది—
శుశ్రావ నృపపుత్రం తం వనస్థఞ్చ సుదర్శనమ్ । సర్వలక్షణసమ్పన్నం శూరం కామమివాపరమ్
ఆమె అడవిలో నివసిస్తున్న రాజ కుమారుడు సుదర్శనుని గురించి, అతని అందాన్ని, అన్ని లక్షణాలతో కూడిన శౌర్యాన్ని, మన్మథుడిలా ఉన్నాడని విన్నది.
బన్దీజనముఖాచ్ఛ్రుత్వా రాజపుత్రం సుసఙ్గతమ్ । చకమే మనసా తం వై వరం వరయితుం ధియా
బందీ జనుల మాటల ద్వారా, ఆ రాజ కుమారుడు ఎంతో శ్రేష్ఠుడని విని, ఆమె మనసులో అతడిని వరంగా కోరుకోవాలని ఆశించింది.
స్వప్నే తస్యాః సమాగమ్య జగదమ్బా నిశాన్తరే । ఉవాచ వచనం చేదం సమాశ్వాస్య సుసంస్థితా
ఒక రాత్రి కలలో, జగదంబ ఆమెకు ప్రత్యక్షమై, ఆమెను ధైర్యపరచి ఇలా పలికింది:
వరం వరయ సుశ్రోణి మమ భక్తః సుదర్శనః । సర్వకామప్రదస్తేఽస్తు వచనాన్మమ భామిని
"ఓ సుందరీ! నీవు ఏ వరం కోరుకుంటే కోరుకో. నా భక్తుడైన సుదర్శనుడు నా వాక్కుతో నీకు అన్ని కోరికలు తీర్చగలడు."
ఏవం శశికలా దృష్టా స్వప్నే రూపం మనోహరమ్ । అమ్బాయా వచనం స్మృత్వా జహర్ష భృశభామినీ
అలా శశికళ తన కలలో ఆ మోహకరమైన అంబ రూపాన్ని చూసి, ఆమె మాటలు గుర్తు చేసుకుని ఎంతో ఆనందించింది.
ఉత్థితా సా ముదా యుక్తా పృష్టా మాత్రా పునః పునః । ప్రమోదే కారణం బాలా నోవాచాతిత్రపాన్వితా
ఆమె లేచి, ఆనందంతో నిండిపోయి ఉండగా, తల్లి మళ్లీ మళ్లీ అడిగినా, ఆ బాలిక చాలా సిగ్గుతో తన ఆనందానికి కారణం చెప్పలేదు.
జహాస ముదమాపన్నా స్మృత్వా స్వప్నం ముహుర్ముహుః । సఖీం ప్రాహ తదాన్యాం వై స్వప్నవృత్తం సవిస్తరమ్
ఆమె తన కలను మళ్లీ మళ్లీ గుర్తు చేసుకుంటూ, ఆనందంతో నవ్వింది. తరువాత తన స్నేహితురాలికి ఆ కలలో జరిగినదంతా వివరంగా చెప్పింది.
కదాచిత్సా విహారార్థమవాపోపవనం శుభమ్ । సఖీయుక్తా విశాలాక్షీ చమ్పకైరుపశోభితమ్
ఒకసారి, విహారార్థంగా, విశాలమైన కళ్లతో, స్నేహితులతో కలిసి, చంపకపూలతో అలంకరించబడిన అందమైన వనానికి వెళ్ళింది.
పుష్పాణి చిన్వతీ బాలా చమ్పకాధఃస్థితాబలా । అపశ్యద్బ్రాహ్మణం మార్గే ఆగచ్ఛన్తం త్వరాన్వితమ్
పువ్వులు ఏరుకుంటూ, చంపక చెట్టు కింద స్నేహితులతో కలిసి ఉన్న ఆ బాలిక, మార్గంలో వేగంగా వస్తున్న ఒక బ్రాహ్మణుడిని చూసింది.
తం ప్రణమ్య ద్విజం శ్యామా బభాషే మధురం వచః । కుతో దేశాన్మహాభాగ కృతమాగమనం త్వయా
ఆ బ్రాహ్మణుడికి నమస్కరించి, శ్యామా మధురంగా ఇలా అడిగింది: 'ఓ భాగ్యవంతుడా! మీరు ఏ ప్రాంతం నుంచి వచ్చారు చెప్పండి.'
ద్విజ ఉవాచ భారద్వాజాశ్రమాద్బాలే నూనమాగమనం మమ । జాతం వై కార్యయోగేన కిం పృచ్ఛసి వదస్వ మే
బ్రాహ్మణుడు ఇలా అన్నాడు: 'బాలా! నేను భరద్వాజాశ్రమం నుంచి వచ్చాను. ఏదో అవసరంతో ఇక్కడికి వచ్చాను. ఎందుకు అడుగుతున్నావో చెప్పు.'
శశికలోవాచ తత్రాశ్రమే మహాభాగ వర్ణనీయం కిమస్తి వై । లోకాతిగం విశేషేణ ప్రేక్షణీయతమం కిల
శశికళ ఇలా అడిగింది: 'ఆ ఆశ్రమంలో ఏమన్నా విశేషమైనది ఉందా? అందరూ చూడదగిన, ప్రత్యేకంగా చెప్పదగ్గదేదైనా ఉందా?'
బ్రాహ్మణ ఉవాచ ధ్రువసన్ధిసుతః శ్రీమానాస్తే సుదర్శనో నృపః । యథార్థనామా సుశ్రోణి వర్తతే పురుషోత్తమః
బ్రాహ్మణుడు ఇలా అన్నాడు: 'ధ్రువసంధి కుమారుడు, శ్రేష్ఠుడు అయిన సుదర్శనుడు అక్కడ ఉన్నాడు. అతడి పేరు అతని స్వభావానికి తగినట్లే ఉంది, ఓ సుందరీ!'
తస్య లోచనమత్యన్తం నిష్ఫలం ప్రతిభాతి మే । యేన దృష్టో న వామోరు కుమారస్తు సుదర్శనః
అతని కళ్ళు నాకు వృథాగా అనిపిస్తున్నాయి, ఎందుకంటే, ఓ సన్నని నడుము కలిగినవాడా, ఆ కళ్ళతో సుదర్శనుడు నిన్ను చూడలేదు.
ఏకత్ర నిహితా ధాత్రా గుణాః సర్వే సిసృక్షుణా । గుణానామాకరం ద్రష్టుం మన్యే తేనైవ కౌతుకాత్
సృష్టికర్త అతడిని తయారు చేసేటప్పుడు అన్నీ గుణాలను ఒక్కచోట చేర్చాడు. ఆ గుణాల నిలయాన్ని చూడాలని నేను ఆసక్తితో ఉన్నాను.
తవ యోగ్యః కుమారోఽసౌ భర్తా భవితుమర్హతి । యోగోఽయం విహితోఽప్యాసీన్మణికాఞ్చనయోరివ
ఆ యువరాజు నీకు తగిన వరుడు, నీ భర్త కావడానికి అర్హుడు. ఈ కలయిక రత్నం బంగారంతో కలిసినట్లే అనిపిస్తుంది.
శశికలయా మాతరం ప్రతి సందేశప్రేషణమ్ వ్యాస ఉవాచ శ్రుత్వా తద్వచనం శ్యామా ప్రేమయుక్తా బభూవ హ । ప్రతస్థే బ్రాహ్మణస్తస్మాత్స్థానాదుక్త్వా సమాహితః
వ్యాసుడు ఇలా చెప్పాడు: ఆ మాటలు విన్న శ్యామా ప్రేమతో నిండిపోయింది. బ్రాహ్మణుడు అక్కడి నుంచి మనసు ఒకేచోట పెట్టుకొని వెళ్లిపోయాడు.
సా తు పూర్వానురాగాద్వై మగ్నా ప్రేమ్ణాఽతిచఞ్చలా । కామబాణహతేవాస గతే తస్మిన్ద్విజోత్తమే
ఆమె మునుపటి ప్రేమ వల్ల పూర్తిగా ప్రేమలో మునిగిపోయింది. ఆ బ్రాహ్మణుడు వెళ్లిపోయిన తర్వాత, ఆమె మనసు మనసులో కాంతారపు బాణాలతో తుళ్లినట్టయింది.
అథ కామార్దితా ప్రాహ సఖీం ఛన్దోఽనువర్తినీమ్ । వికారశ్చ సముత్పన్నో దేహే యచ్ఛ్రవణాదను
తర్వాత, ప్రేమ బాధతో ఉన్న ఆమె, తన మనసుకు దగ్గరైన సఖిని పిలిచి ఇలా చెప్పింది: 'అతని గురించి విని నా శరీరంలో మార్పు వచ్చింది.'