సూత ఉవాచ పరాశరస్తు తచ్ఛ్రుత్వా వచనం హితపూర్వకమ్ । కరం త్యక్త్వా స్థితస్తత్ర సిన్ధోః పారం గతః పునః
సూతుడు ఇలా చెప్పాడు: పరాశరుడు ఆమె మంచి మాటలు విని, ఆమె చేయిని వదిలి అక్కడే నిలబడి, నదిని దాటి అవతలి తీరుకు వెళ్ళాడు.
మత్స్యగన్ధాం ప్రజగ్రాహ మునిః కామాతురస్తదా । వేపమానా తు సా కన్యా తమువాచ పురఃస్థితమ్
ఆ సమయంలో కోరికతో మునిగిపోయిన ముని, చేప వాసన కలిగిన ఆ యువతిని పట్టుకున్నాడు. ఆమె భయంతో వణికుతూ, అతని ఎదుట నిలబడి ఇలా చెప్పింది.
దుర్గన్ధాహం మునిశ్రేష్ఠ కథం త్వం నోపశఙ్కసే । సమానరూపయోః కామసంయోగస్తు సుఖావహః
'మహామునీ! నేను దుర్గంధంగా ఉన్నాను. అయినా నీవు ఎందుకు సంకోచించట్లేదు? ఒకే స్వభావం ఉన్నవారి కలయికే సుఖాన్ని ఇస్తుంది.'
ఇత్యుక్తేన తు సా కన్యా క్షణమాత్రేణ భామినీ । కృతా యోజనగన్ధా తు సురూపా చ వరాననా
ఆమె ఇలా అన్న వెంటనే, ఆ క్షణంలోనే ఆ యువతి యోజన దూరం పరిమళించే వాసనతో, అందమైన ముఖంతో, సుందరిగా మారింది.
మృగనాభిసుగన్ధాం తాం కృత్వా కాన్తాం మనోహరామ్ । జగ్రాహ దక్షిణే పాణౌ మునిర్మన్మథపీడితః
ఆమెను మృగనాభి వాసనతో పరిమళింపజేసి, ఆకర్షణీయురాలిగా మార్చి, మన్మథుని కోరికతో బాధపడుతున్న ఆ ముని, ఆమె కుడిచేతిని పట్టుకున్నాడు.
గ్రహీతుకామం తం ప్రాహ నామ్నా సత్యవతీ శుభా । మునే పశ్యతి లోకోఽయం పితా చైవ తటస్థితః
తనను తీసుకోవాలని కోరుకుంటున్న పరాశరుని చూచి, శుభ్రమైన సత్యవతి ఇలా చెప్పింది: 'మహర్షీ! ఈ జనాలు, నా తండ్రి కూడా నదికట్టపై చూస్తున్నారు.'
పశుధర్మో న మే ప్రీతిం జనయత్యతిదారుణః । ప్రతీక్షస్వ మునిశ్రేష్ఠ యావద్భవతి యామినీ
'జంతువుల్లా బహిరంగంగా, క్రూరంగా కలయిక నాకు ఇష్టం లేదు. మహామునీ! రాత్రి అయ్యే వరకు ఆగు.'
రాత్రౌ వ్యవాయ ఉద్దిష్టో దివా న మనుజస్య హి । దివాసఙ్గే మహాన్ దోషః పశ్యన్తి కిల మానవాః
'మనుషులకు రాత్రిపూటే కలయిక అనుమతించబడింది, పగలు కాదు. పగలు కలయికలో పెద్ద తప్పు ఉందని అందరూ భావిస్తారు.'
కామం యచ్ఛ మహాబుద్ధే లోకనిన్దా దురాసదా । తచ్ఛ్రుత్వా వచనం తస్యా యుక్తముక్తముదారధీః
'మహాబుద్ధిశాలి! నీ కోరికను నియంత్రించు. జనాల అపకీర్తి భరించలేనిది.' ఆమె చెప్పిన ఈ సబబైన మాటలు విని,
నీహారం కల్పయామాస శీఘ్రం పుణ్యబలేన వై । నీహారే చ సముత్పన్నే తటేఽతితమసా యుతే
తన పుణ్యబలంతో పరాశరుడు వెంటనే పొగను సృష్టించాడు. ఆ పొగ చుట్టూ వ్యాపించి, నదికట్టంతా గాఢమైన చీకటిలో మునిగిపోయింది.
కామినీ తం మునిం ప్రాహ మృదుపూర్వమిదం వచః । కన్యాహం ద్విజశార్దూల భుక్త్వా గన్తాసి కామతః
ఆ యువతి మృదువుగా ఆ మునిని ఇలా అడిగింది: 'మహాబ్రాహ్మణా! నేను కన్యను. నీవు కోరిక తీర్చుకున్న తర్వాత నువ్వు వెళ్ళిపోతావు.'
అమోఘవీర్యస్త్వం బ్రహ్మన్ కా గతిర్మే భవేదితి । పితరం కిం బ్రవీమ్యద్య సగర్భా చేద్భవామ్యహమ్
'బ్రాహ్మణా! నీ వీర్యానికి విఫలం ఉండదు. నాకు ఏమవుతుంది? నేను గర్భవతిగా అయితే, నాన్నగారికి ఏమని చెప్పాలి?'
త్వం గమిష్యసి భుక్త్వా మాం కిం కరోమి వదస్వ తత్ । పరాశర ఉవాచ కాన్తేఽద్య మత్ప్రియం కృత్వా కన్యైవ త్వం భవిష్యసి
నీవు నన్ను అనుభవించి వెళ్ళిపోతావు. నేను ఏమి చేయాలి? చెప్పు.
వృణీష్వ చ వరం భీరు యం త్వమిచ్ఛసి భామిని । సత్యవత్యువాచ యథా మే పితరౌ లోకే న జానీతో హి మానద
భయపడే సుందరి! నీవు కోరిన వరం ఏదైనా అడుగు.
కన్యావ్రతం న మే హన్యాత్తథా కురు ద్విజోత్తమ । పుత్రశ్చ త్వత్సమః కామం భవేదద్భుతవీర్యవాన్
నా కన్యావ్రతం ఎప్పటికీ భంగం కాకుండా చూడుము. నా కుమారుడు నీకు సమానంగా, అద్భుతమైన బలంతో ఉండాలి.
గన్ధోఽయం సర్వదా మే స్యాద్యౌవనం చ నవం నవమ్ । పరాశర ఉవాచ శృణు సున్దరి పుత్రస్తే విష్ణ్వంశసమ్భవః శుచిః
ఈ సువాసన ఎప్పుడూ నాలో ఉండాలి. నా యవ్వనం ఎప్పటికీ కొత్తగా, తాజాగా ఉండాలి.
భవిష్యతి చ విఖ్యాతస్త్రైలోక్యే వరవర్ణిని । కేనచిత్కారణేనాహం జాతః కామాతురస్త్వయి
సుందరి! నీ కుమారుడు విష్ణువంశంలో పుట్టి, పవిత్రుడిగా, మూడు లోకాలలో ప్రసిద్ధుడవుతాడు.
కదాపి చ న సమ్మోహో భూతపూర్వో వరాననే । దృష్ట్వా చాప్సరసాం రూపం సదాహం ధైర్యమావహమ్
వింత కారణంగా నేను నిన్ను ఆశించాను. అప్సరసల అందాన్ని చూసినా ఎప్పుడూ మనస్సు కోల్పోలేదు, అందమైనవాడా!
దైవయోగేన వీక్ష్య త్వాం కామస్య వశగోఽభవమ్ । తత్కిఞ్చిత్కారణం విద్ధి దైవం హి దురతిక్రమమ్
దైవకృపతో నిన్ను చూసి, నేను కామానికి లోనయ్యాను. ఇది దైవం వల్లే జరిగింది. విధిని దాటి పోవడం చాలా కష్టం.
దృష్ట్వాహం చాతిదుర్గన్ధాం త్వాం కథం మోహమాప్నుయామ్ । పురాణకర్తా పుత్రస్తే భవిష్యతి వరాననే
నీవు గతంలో దుర్గంధంగా ఉండగా, నేను ఎలా మోహించగలను? సుందరి! నీ కుమారుడు పురాణ రచయితవుతాడు.
వేదవిద్భాగకర్తా చ ఖ్యాతశ్చ భువనత్రయే । సూత ఉవాచ ఇత్యుక్త్వా తాం వశం యాతాం భుక్త్వా స మునిసత్తమః
అతడు వేదాలను తెలిసినవాడు, వాటిని విభజించినవాడు, మూడు లోకాలలో ప్రసిద్ధుడవుతాడు.
జగామ తరసా స్నాత్వా కాలిన్దీసలిలే మునిః । సాపి సత్యవతీ జాతా సద్యో గర్భవతీ సతీ
అలా చెప్పి, ఆ మహర్షి ఆమెను అనుభవించి, వెంటనే కాలిందీ నదిలో స్నానం చేసి వెళ్ళిపోయాడు.
సుషువే యమునాద్వీపే పుత్రం కామమివాపరమ్ । జాతమాత్రస్తు తేజస్వీ తామువాచ స్వమాతరమ్
ఆ సత్యవతి వెంటనే గర్భవతి అయింది. యమునా మధ్యద్వీపంలో, ఆమె ఒక కుమారుని ప్రసవించింది. అతడు మనోహరుడిగా జన్మించాడు.
తపస్యేవ మనః కృత్వా వివిశే చాతివీర్యవాన్ । గచ్ఛ మాతర్యథాకామం గచ్ఛామ్యహమతః పరమ్
ఆ బాలుడు పుట్టిన వెంటనే తేజస్సుతో తల్లిని ఉద్దేశించి ఇలా అన్నాడు, తన మనస్సు తపస్సులో నిలిపాడు.
తపః కర్తుం మహాభాగే దర్శయిష్యామి వై స్మృతః । మాతర్యదా భవేత్కార్యం తవ కిఞ్చిదనుత్తమమ్
తల్లి! నీవు ఇష్టమైనట్లు పోవచ్చు. నేను ఇప్పుడు తపస్సు చేయడానికి వెళ్తున్నాను. నీకు ఎప్పుడైనా ముఖ్యమైన పని ఉంటే నన్ను స్మరించు.
స్మర్తవ్యోఽహం తదా శీఘ్రమాగమిష్యామి భామిని । స్వస్తి తేఽస్తు గమిష్యామి త్యక్త్వా చిన్తాం సుఖం వస
అప్పుడు నీవు నన్ను స్మరించిన వెంటనే నేను త్వరగా వస్తాను. శుభం కలుగనీ! నేను వెళ్తున్నాను. ఆందోళన వదిలి సంతోషంగా జీవించు.
ఇత్యుక్త్వా నిర్యయౌ వ్యాసః సాపి పిత్రన్తికం గతా । ద్వీపే న్యస్తస్తయా బాలస్తస్మాద్ద్వైపాయనోఽభవత్
ఇలా చెప్పి వ్యాసుడు వెళ్లిపోయాడు. ఆమె తన తండ్రి వద్దకు వెళ్లింది. ఆ బాలుడు ద్వీపంలో ఉంచబడినందున ద్వైపాయనుడు అయ్యాడు.
జాతమాత్రో జగామాశు వృద్ధిం విష్ణ్వంశయోగతః । తీర్థే తీర్థే కృతస్తానశ్చచార తప ఉత్తమమ్
అతడు పుట్టిన వెంటనే విష్ణువంశ బలంతో త్వరగా పెరిగాడు. వివిధ తీర్థాలలో ఉత్తమమైన తపస్సు చేశాడు.
ఏవం ద్వైపాయనో జజ్ఞే సత్యవత్యాం పరాశరాత్ । చకార వేదశాఖాశ్చ ప్రాప్తం జ్ఞాత్వా కలేర్యుగమ్
ఇలా ద్వైపాయనుడు పరాశరుడి, సత్యవతిల నుండి జన్మించాడు. కలియుగం రానుందని తెలుసుకుని వేదాలను విభజించాడు.
వేదవిస్తారకరణాద్వ్యాసనామాభవన్మునిః । పురాణసంహితాశ్చక్రే మహాభారతముత్తమమ్
వేదాలను విస్తరించినందున అతడు వ్యాసుడు అనే పేరుతో ప్రసిద్ధి చెందాడు. పురాణాలు, మహాభారతాన్ని రచించాడు.