ప్రచ్ఛాద్యమానాం ప్రభయా సభామీశస్య సుప్రభామ్ । సఖీదత్తం చ తామ్బూలం భుక్తవన్తీం చ దుర్లభమ్
ఆమె తేజస్సుతో, ప్రభావంతమైన ప్రభాసభను కూడా కప్పివేసింది. స్నేహితులు ఇచ్చిన అరుదైన తాంబూలాన్ని ఆమె ఆస్వాదించింది.
అజన్యాం సర్వజననీం ధన్యాం మాన్యాం చ మానినీమ్ । కృష్ణప్రాణాధిదేవీం చ ప్రాణప్రియతమాం రమామ్
ఆమె జన్మించని, సమస్త లోకానికి తల్లి, ధన్యురాలు, గౌరవనీయురాలు, ఆత్మగౌరవం కలదాని, కృష్ణుని ప్రాణాధిదేవత, అతనికి అత్యంత ప్రియమైన రమ.
దృష్ట్వా రాసేశ్వరీం తృప్తిం న జగామ సురేశ్వరీ । నిమేషరహితాభ్యాం చ లోచనాభ్యాం పపౌ చ తామ్
రాసేశ్వరీని చూసిన గంగా, తృప్తి పొందలేదు. ఆమె కన్నులు ఒక్కసారైనా ముడిపడకుండా, ఆమె రూపాన్ని తిలకిస్తూ తృప్తి చెందలేదు.
ఏతస్మిన్నన్తరే రాధా జగదీశమువాచ సా । వాచా మధురయా శాన్తా వినీతా సస్మితా మునే
అప్పట్లో, రాధా జగదీశ్వరునితో మృదువుగా, ప్రశాంతంగా, వినయంగా, చిరునవ్వుతో మాటలాడింది, ఓ మునీంద్రా!
రాధోవాచ కేయం ప్రాణేశ కల్యాణీ సస్మితా త్వన్ముఖామ్బుజమ్ । పశ్యన్తీ సస్మితం పార్శ్వే సకామా వక్రలోచనా
రాధా ఇలా అన్నది: నా ప్రాణేశ్వరా! ఈ మంగళకరురాలు ఎవరు? చిరునవ్వుతో నీ ముఖపద్మాన్ని చూసుకుంటూ, కోరికతో వక్రమైన చూపులతో నిన్ను తిలకిస్తోంది.
మూర్చ్ఛాం ప్రాప్నోతి రూపేణ పులకాఙ్కితవిగ్రహా । వస్త్రేణ ముఖమాచ్ఛాద్య నిరీక్షన్తీ పునః పునః
ఆమె అందాన్ని చూసి మైమరచి, శరీరం పులకరించిపోతూ, మళ్లీ మళ్లీ వస్త్రంతో ముఖాన్ని కప్పి, మళ్లీ మళ్లీ చూస్తోంది.
త్వం చాపి తాం సంనిరీక్ష్య సకామః సస్మితః సదా । మయి జీవతి గోలోకే భూతా దుర్వృత్తిరీదృశీ
నీవు కూడా ఆమెను ఎప్పుడూ కోరికతో, చిరునవ్వుతో చూస్తున్నావు. నేను గోలొకంలో ఉన్నప్పటికీ, ఇలాంటి దురాచారం జరుగుతోంది.
త్వమేవ చైవ దుర్వృత్తం వారం వారం కరోషి చ । క్షమాం కరోమి ప్రేమ్ణా చ స్త్రీజాతిః స్నిగ్ధమానసా
నీవు మళ్లీ మళ్లీ ఇలాంటి దురాచారం చేస్తున్నావు. ప్రేమతో నేను క్షమిస్తున్నాను, ఎందుకంటే స్త్రీల హృదయం మృదువుగా ఉంటుంది.
సంగృహ్యేమాం ప్రియామిష్టాం గోలోకాద్ గచ్ఛ లమ్పట । అన్యథా న హి తే భద్రం భవిష్యతి వ్రజేశ్వర
ఈ ప్రియమైనదాన్ని తీసుకుని, గోలొకాన్ని విడిచి వెళ్ళు ఓ చంచలుడా! లేకపోతే, ఓ వ్రజేశ్వరా! నీకు మేలు జరగదు.
దృష్టస్త్వం విరజాయుక్తో మయా చన్దనకాననే । క్షమా కృతా మయా పూర్వం సఖీనాం వచనాదహో
చందనవనంలో విరజతో కలసి నిన్ను నేను చూశాను. అప్పుడూ స్నేహితుల మాట విని నిన్ను క్షమించాను, హాయ్!
త్వయా మచ్ఛబ్దమాత్రేణ తిరోధానం కృతం పురా । దేహం తత్యాజ విరజా నదీరూపా బభూవ సా
నీ పేరు ఒక్కసారి పలికినందుకే, అప్పట్లో ఆమె అంతర్ధానం అయింది. ఆమె తన శరీరం వదిలి, విరజా అనే నదిగా మారింది.
కోటియోజనవిస్తీర్ణా తతో దైర్ఘ్యే చతుర్గుణా । అద్యాపి విద్యమానా సా తవ సత్కీర్తిరూపిణీ
ఆ నది కోటి యోజనల వెడల్పుతో, దాని పొడవు నాలుగు రెట్లు ఎక్కువగా ఉంది. ఇప్పటికీ ఆ నది నీ గొప్ప పేరుగా అక్కడ ఉంది.
గృహం మయి గతాయాం చ పునర్గత్వా తదన్తికే । ఉచ్చై రురోద విరజే విరజే చేతి సంస్మరన్
నేను ఇంటికి వెళ్లిన తర్వాత మళ్లీ ఆ చోటుకు వచ్చి, విరజా, విరజా అని పిలుస్తూ, గట్టిగా ఏడ్చాను.
తదా తోయాత్సముత్థాయ సా యోగాత్సిద్ధయోగినీ । సాలఙ్కారా మూర్తిమతీ దదౌ తుభ్యం చ దర్శనమ్
అప్పుడు, ఆమె యోగబలంతో నీటిలో నుంచి బయటకు వచ్చి, అలంకారాలతో, సాక్షాత్కారంగా నీకు దర్శనం ఇచ్చింది.
తతస్తాం చ సమాక్షిప్య వీర్యాధానం కృతం త్వయా । తతో బభూవుస్తస్యాం చ సముద్రాః సప్త ఏవ చ
ఆమెను దగ్గరకు తీసుకుని, నీవు బలాన్ని నింపావు. దాంతో, ఆమెలో ఏడు సముద్రాలు ఏర్పడ్డాయి.
దృష్టస్త్వం శోభయా గోప్యా యుక్తశ్చమ్పకకాననే । సద్యో మచ్ఛబ్దమాత్రేణ తిరోధానం కృతం త్వయా
నీవు చంపకవనంలో, ప్రకాశవంతంగా, రహస్యంగా కనిపించావు. వెంటనే నా పేరును పలికిన వెంటనే అంతర్ధానం జరిగిపోయింది.
శోభా దేహం పరిత్యజ్య జగామ చన్ద్రమణ్డలే । తతస్తస్యాః శరీరం చ స్నిగ్ధం తేజో బభూవ హ
ఆ ప్రకాశం తన శరీరం వదిలి, చంద్ర మండలానికి వెళ్లింది. తర్వాత ఆమె శరీరం మృదువైన వెలుగుగా మారింది.
సంవిభజ్య త్వయా దత్తం హృదయేన విదూయతా । రత్నాయ కిఞ్చిత్స్వర్ణాయ కిఞ్చిన్మణివరాయ చ
దాన్ని విభజించి, దుఃఖం లేకుండా హృదయంతో, కొంత రత్నాలకు, కొంత బంగారానికి, కొంత ఉత్తమ మణులకు ఇచ్చావు.
కిఞ్చిత్స్త్రీణాం ముఖాబ్జేభ్యః కిఞ్చిద్రాజ్ఞే చ కిఞ్చన । కిఞ్చిత్కిసలయేభ్యశ్చ పుష్పేభ్యశ్చాపి కిఞ్చన
కొంత స్త్రీల ముఖ పద్మాలకు, కొంత రాజులకు, కొంత ముదురు మొగ్గలకు, మరికొంత పువ్వులకు ఇచ్చావు.
కిఞ్చిత్కలేభ్యః పక్వేభ్యః సస్యేభ్యశ్చాపి కిఞ్చన । నృపదేవగృహేభ్యశ్చ సంస్కృతేభ్యశ్చ కిఞ్చన
కొంత పండిన కాండాలకు, కొంత ధాన్యాలకు, కొంత రాజుల దేవతల ఇళ్లకు, మరికొంత సంస్కారవంతులకు ఇచ్చావు.
కిఞ్చిన్నూతనపత్రేభ్యో దుగ్ధేభ్యశ్చాపి కిఞ్చన । దృష్టస్త్వం ప్రభయా గోప్యా యుక్తో వృన్దావనే వనే
కొంత కొత్త ఆకులకు, కొంత పాలకు ఇచ్చావు. నీవు వృందావనంలో, ప్రకాశవంతంగా, రహస్యంగా కనిపించావు.
సద్యో మచ్ఛబ్దమాత్రేణ తిరోధానం కృతం త్వయా । ప్రభా దేహం పరిత్యజ్య జగామ సూర్యమణ్డలే
వెంటనే నా పేరును పలికిన వెంటనే అంతర్ధానం జరిగిపోయింది. ఆ వెలుగు తన శరీరం వదిలి, సూర్య మండలానికి వెళ్లింది.
తతస్తస్యాః శరీరం చ తీవ్రం తేజో బభూవ హ । సంవిభజ్య త్వయా దత్తం ప్రేమ్ణా ప్రరుదతా పురా
తర్వాత ఆమె శరీరం తీవ్రమైన వెలుగుగా మారింది. దాన్ని విభజించి, ప్రేమతో, ముందు ఏడ్చి, అందరికీ ఇచ్చావు.
విసృష్టం చక్షుషోః కృష్ణ లజ్జయా మద్భయేన చ । హుతాశనాయ కిఞ్చిచ్చ యక్షేభ్యశ్చాపి కిఞ్చన
కృష్ణా, నీ కన్నుల నుంచి, లజ్జతో, నా భయంతో విడుదలై, కొంత అగ్నికి, కొంత యక్షులకు ఇచ్చావు.
కిఞ్చిత్పురుషసింహేభ్యో దేవేభ్యశ్చాపి కిఞ్చన । కిఞ్చిద్విష్ణుజనేభ్యశ్చ నాగేభ్యోఽపి చ కిఞ్చన
కొంత ధైర్యవంతులైన పురుషులకు, కొంత దేవతలకు, కొంత విష్ణుభక్తులకు, మరికొంత నాగులకు ఇచ్చావు.
బ్రాహ్మణేభ్యో మునిభ్యశ్చ తపస్విభ్యశ్చ కిఞ్చన । స్త్రీభ్యః సౌభాగ్యయుక్తాభ్యో యశస్విభ్యశ్చ కిఞ్చన
కొంత బ్రాహ్మణులకు, కొంత ఋషులకు, కొంత తపస్సు చేసే వారికి, కొంత సౌభాగ్యశాలినీ స్త్రీలకు, కొంత ఖ్యాతి గలవారికి ఇచ్చావు.
తత్తు దత్త్వా చ సర్వేభ్యః పూర్వం ప్రరుదితం త్వయా । శాన్తిగోప్యా యుతస్త్వం చ దృష్టోఽసి రాసమణ్డలే
అది అందరికీ ఇచ్చిన తర్వాత, నీవు ముందుగా ఏడ్చావు. నీవు శాంతమైన వెలుగుతో, రాసమండలంలో కనిపించావు.
వసన్తే పుష్పశయ్యాయాం మాల్యవాంశ్చన్దనోక్షితః । రత్నప్రదీపైర్యుక్తే చ రత్ననిర్మాణమన్దిరే
వసంతంలో, పువ్వుల మంచంపై, మాలలతో అలంకరించబడి, చందనంతో పూసుకుని, రత్నాల దీపాలతో వెలిగే రత్నాల మందిరంలో ఉన్నావు.
రత్నభూషణభూషాఢ్యో రత్నభూషితయా సహ । తయా దత్తం చ తామ్బూలం భుక్తవాంశ్చ పురా విభో
రత్నాల ఆభరణాలతో అలంకరించబడి, రత్నాలతో అలంకరించబడిన ఆమెతో కలిసి, ఆవిడ ఇచ్చిన తాంబూలాన్ని స్వీకరించి, భగవంతుడా, నీవు భోజనం చేసినావు.
సద్యో మచ్ఛబ్దమాత్రేణ తిరోధానం కృతం త్వయా । శాన్తిర్దేహం పరిత్యజ్య భియా లీనా త్వయి ప్రభో
నా పేరు వినగానే నీవు వెంటనే ఆమెను కనబడకుండా చేసావు; భయంతో శాంతి తన శరీరాన్ని వదిలి, ప్రభూ, నీలో లీనమయ్యింది.