తాం దృష్ట్వా చ సముత్తస్థౌ కృష్ణః సాదరపూర్వకమ్ । సమ్భాష్య మధురాలాపైః సస్మితశ్చ ససంభ్రమః
ఆమెను చూసి కృష్ణుడు గౌరవంతో లేచి, మధురమైన మాటలతో, నవ్వుతూ, ఆనందంతో సంభాషించాడు.
ప్రణేమురతిసన్త్రస్తా గోపా నమ్రాత్మకన్ధరాః । తుష్టువుస్తే చ భక్త్యా చ తుష్టావ పరమేశ్వరః
గోపులు భయంతో, తలవంచి నమస్కరించి, భక్తితో స్తుతించారు. పరమేశ్వరుడైన కృష్ణుడు కూడా ఆమెను స్తుతించాడు.
ఉత్థాయ గఙ్గా సహసా స్తుతిం బహు చకార సా । కుశలం పరిపప్రచ్ఛ భీతాతివినయేన చ
ఆ గంగా అకస్మాత్తుగా లేచి, భయంతో, వినయంతో అమ్మవారిని పలుమార్లు స్తుతిస్తూ, ఆమె క్షేమం గురించి అడిగింది.
నమ్రభాగస్థితా త్రస్తా శుష్కకణ్ఠోష్ఠతాలుకా । ధ్యానేన శరణాయత్తా శ్రీకృష్ణచరణామ్బుజే
ఆమె తలవంచి, భయంతో వణికుతూ, గొంతు పెరగిపోయి, పెదవులు, నాలుక ఎండిపోయి, ధ్యానంలో శ్రీకృష్ణుని పదపద్మాలకు శరణు తీసుకుంది.
తాం హృత్పద్మస్థితాం కృష్ణో భీతాయై చాభయం దదౌ । బభూవ స్థిరచిత్తా సా సర్వేశ్వరవరేణ చ
ఆమె హృదయ పద్మంలో ఉన్న కృష్ణుడు, భయపడుతున్న గంగకు అభయం ఇచ్చాడు. సర్వేశ్వరుని వరంతో ఆమె మనస్సు స్థిరంగా మారింది.
ఊర్ధ్వసింహాసనస్థాం చ రాధాం గఙ్గా దదర్శ సా । సుస్నిగ్ధాం సుఖదృశ్యాం చ జ్వలన్తీం బ్రహ్మతేజసా
ఆ సమయంలో గంగా, సింహాసనంపై ఉన్న రాధను చూచింది. ఆమె ఎంతో మృదువుగా, చూడటానికి ఆనందంగా, బ్రహ్మతేజంతో ప్రకాశిస్తూ కనిపించింది.
అసంఖ్యబ్రహ్మణః కర్త్రీమాదిసృష్టేః సనాతనీమ్ । సదా ద్వాదశవర్షీయాం కన్యాభినవయౌవనామ్
అనేక బ్రహ్మలను సృష్టించే శక్తిగా, సృష్టికి ఆదిగా, శాశ్వతంగా, ఎప్పుడూ పన్నెండు సంవత్సరాల బాలికలా, నిత్యయౌవనంగా వెలుగుచేసే దేవిగా ఆమె ఉంది.
విశ్వవృన్దే నిరుపమాం రూపేణ చ గుణేన చ । శాన్తాం కాన్తామనన్తాం తామాద్యన్తరహితాం సతీమ్
ఈ జగత్తులో అందంలో, గుణంలో ఎవ్వరూ ఆమెతో సరిపోలేరు. ఆమె ప్రశాంతంగా, అందరికి ప్రియంగా, అనంతంగా, ఆద్యాంతం లేని పవిత్రురాలిగా ఉంది.
శుభాం సుభద్రాం సుభగాం స్వామిసౌభాగ్యసంయుతామ్ । సౌన్దర్యసున్దరీం శ్రేష్ఠాం సర్వాసు సున్దరీషు చ
ఆమె మంగళకరంగా, శుభదాయకంగా, అదృష్టవంతురాలిగా, తన భర్తతో ఉన్న పరమసౌభాగ్యంతో, అందరిలో అందమైనవారిలో అత్యుత్తమురాలిగా ఉంది.
కృష్ణార్ధాఙ్గాం కృష్ణసమాం తేజసా వయసా త్విషా । పూజితాం చ మహాలక్ష్మీం లక్ష్మ్యా లక్ష్మీశ్వరేణ చ
ఆమె కృష్ణుని అర్ధాంగిగా, కాంతిలో, వయస్సులో, తేజస్సులో కృష్ణునితో సమానంగా, లక్ష్మీ, లక్ష్మీశ్వరుడు కూడా మహాలక్ష్మిగా పూజించే దేవత.
ప్రచ్ఛాద్యమానాం ప్రభయా సభామీశస్య సుప్రభామ్ । సఖీదత్తం చ తామ్బూలం భుక్తవన్తీం చ దుర్లభమ్
ఆమె తేజస్సుతో, ప్రభావంతమైన ప్రభాసభను కూడా కప్పివేసింది. స్నేహితులు ఇచ్చిన అరుదైన తాంబూలాన్ని ఆమె ఆస్వాదించింది.
అజన్యాం సర్వజననీం ధన్యాం మాన్యాం చ మానినీమ్ । కృష్ణప్రాణాధిదేవీం చ ప్రాణప్రియతమాం రమామ్
ఆమె జన్మించని, సమస్త లోకానికి తల్లి, ధన్యురాలు, గౌరవనీయురాలు, ఆత్మగౌరవం కలదాని, కృష్ణుని ప్రాణాధిదేవత, అతనికి అత్యంత ప్రియమైన రమ.
దృష్ట్వా రాసేశ్వరీం తృప్తిం న జగామ సురేశ్వరీ । నిమేషరహితాభ్యాం చ లోచనాభ్యాం పపౌ చ తామ్
రాసేశ్వరీని చూసిన గంగా, తృప్తి పొందలేదు. ఆమె కన్నులు ఒక్కసారైనా ముడిపడకుండా, ఆమె రూపాన్ని తిలకిస్తూ తృప్తి చెందలేదు.
ఏతస్మిన్నన్తరే రాధా జగదీశమువాచ సా । వాచా మధురయా శాన్తా వినీతా సస్మితా మునే
అప్పట్లో, రాధా జగదీశ్వరునితో మృదువుగా, ప్రశాంతంగా, వినయంగా, చిరునవ్వుతో మాటలాడింది, ఓ మునీంద్రా!
రాధోవాచ కేయం ప్రాణేశ కల్యాణీ సస్మితా త్వన్ముఖామ్బుజమ్ । పశ్యన్తీ సస్మితం పార్శ్వే సకామా వక్రలోచనా
రాధా ఇలా అన్నది: నా ప్రాణేశ్వరా! ఈ మంగళకరురాలు ఎవరు? చిరునవ్వుతో నీ ముఖపద్మాన్ని చూసుకుంటూ, కోరికతో వక్రమైన చూపులతో నిన్ను తిలకిస్తోంది.
మూర్చ్ఛాం ప్రాప్నోతి రూపేణ పులకాఙ్కితవిగ్రహా । వస్త్రేణ ముఖమాచ్ఛాద్య నిరీక్షన్తీ పునః పునః
ఆమె అందాన్ని చూసి మైమరచి, శరీరం పులకరించిపోతూ, మళ్లీ మళ్లీ వస్త్రంతో ముఖాన్ని కప్పి, మళ్లీ మళ్లీ చూస్తోంది.
త్వం చాపి తాం సంనిరీక్ష్య సకామః సస్మితః సదా । మయి జీవతి గోలోకే భూతా దుర్వృత్తిరీదృశీ
నీవు కూడా ఆమెను ఎప్పుడూ కోరికతో, చిరునవ్వుతో చూస్తున్నావు. నేను గోలొకంలో ఉన్నప్పటికీ, ఇలాంటి దురాచారం జరుగుతోంది.
త్వమేవ చైవ దుర్వృత్తం వారం వారం కరోషి చ । క్షమాం కరోమి ప్రేమ్ణా చ స్త్రీజాతిః స్నిగ్ధమానసా
నీవు మళ్లీ మళ్లీ ఇలాంటి దురాచారం చేస్తున్నావు. ప్రేమతో నేను క్షమిస్తున్నాను, ఎందుకంటే స్త్రీల హృదయం మృదువుగా ఉంటుంది.
సంగృహ్యేమాం ప్రియామిష్టాం గోలోకాద్ గచ్ఛ లమ్పట । అన్యథా న హి తే భద్రం భవిష్యతి వ్రజేశ్వర
ఈ ప్రియమైనదాన్ని తీసుకుని, గోలొకాన్ని విడిచి వెళ్ళు ఓ చంచలుడా! లేకపోతే, ఓ వ్రజేశ్వరా! నీకు మేలు జరగదు.
దృష్టస్త్వం విరజాయుక్తో మయా చన్దనకాననే । క్షమా కృతా మయా పూర్వం సఖీనాం వచనాదహో
చందనవనంలో విరజతో కలసి నిన్ను నేను చూశాను. అప్పుడూ స్నేహితుల మాట విని నిన్ను క్షమించాను, హాయ్!
త్వయా మచ్ఛబ్దమాత్రేణ తిరోధానం కృతం పురా । దేహం తత్యాజ విరజా నదీరూపా బభూవ సా
నీ పేరు ఒక్కసారి పలికినందుకే, అప్పట్లో ఆమె అంతర్ధానం అయింది. ఆమె తన శరీరం వదిలి, విరజా అనే నదిగా మారింది.
కోటియోజనవిస్తీర్ణా తతో దైర్ఘ్యే చతుర్గుణా । అద్యాపి విద్యమానా సా తవ సత్కీర్తిరూపిణీ
ఆ నది కోటి యోజనల వెడల్పుతో, దాని పొడవు నాలుగు రెట్లు ఎక్కువగా ఉంది. ఇప్పటికీ ఆ నది నీ గొప్ప పేరుగా అక్కడ ఉంది.
గృహం మయి గతాయాం చ పునర్గత్వా తదన్తికే । ఉచ్చై రురోద విరజే విరజే చేతి సంస్మరన్
నేను ఇంటికి వెళ్లిన తర్వాత మళ్లీ ఆ చోటుకు వచ్చి, విరజా, విరజా అని పిలుస్తూ, గట్టిగా ఏడ్చాను.
తదా తోయాత్సముత్థాయ సా యోగాత్సిద్ధయోగినీ । సాలఙ్కారా మూర్తిమతీ దదౌ తుభ్యం చ దర్శనమ్
అప్పుడు, ఆమె యోగబలంతో నీటిలో నుంచి బయటకు వచ్చి, అలంకారాలతో, సాక్షాత్కారంగా నీకు దర్శనం ఇచ్చింది.
తతస్తాం చ సమాక్షిప్య వీర్యాధానం కృతం త్వయా । తతో బభూవుస్తస్యాం చ సముద్రాః సప్త ఏవ చ
ఆమెను దగ్గరకు తీసుకుని, నీవు బలాన్ని నింపావు. దాంతో, ఆమెలో ఏడు సముద్రాలు ఏర్పడ్డాయి.
దృష్టస్త్వం శోభయా గోప్యా యుక్తశ్చమ్పకకాననే । సద్యో మచ్ఛబ్దమాత్రేణ తిరోధానం కృతం త్వయా
నీవు చంపకవనంలో, ప్రకాశవంతంగా, రహస్యంగా కనిపించావు. వెంటనే నా పేరును పలికిన వెంటనే అంతర్ధానం జరిగిపోయింది.
శోభా దేహం పరిత్యజ్య జగామ చన్ద్రమణ్డలే । తతస్తస్యాః శరీరం చ స్నిగ్ధం తేజో బభూవ హ
ఆ ప్రకాశం తన శరీరం వదిలి, చంద్ర మండలానికి వెళ్లింది. తర్వాత ఆమె శరీరం మృదువైన వెలుగుగా మారింది.
సంవిభజ్య త్వయా దత్తం హృదయేన విదూయతా । రత్నాయ కిఞ్చిత్స్వర్ణాయ కిఞ్చిన్మణివరాయ చ
దాన్ని విభజించి, దుఃఖం లేకుండా హృదయంతో, కొంత రత్నాలకు, కొంత బంగారానికి, కొంత ఉత్తమ మణులకు ఇచ్చావు.
కిఞ్చిత్స్త్రీణాం ముఖాబ్జేభ్యః కిఞ్చిద్రాజ్ఞే చ కిఞ్చన । కిఞ్చిత్కిసలయేభ్యశ్చ పుష్పేభ్యశ్చాపి కిఞ్చన
కొంత స్త్రీల ముఖ పద్మాలకు, కొంత రాజులకు, కొంత ముదురు మొగ్గలకు, మరికొంత పువ్వులకు ఇచ్చావు.
కిఞ్చిత్కలేభ్యః పక్వేభ్యః సస్యేభ్యశ్చాపి కిఞ్చన । నృపదేవగృహేభ్యశ్చ సంస్కృతేభ్యశ్చ కిఞ్చన
కొంత పండిన కాండాలకు, కొంత ధాన్యాలకు, కొంత రాజుల దేవతల ఇళ్లకు, మరికొంత సంస్కారవంతులకు ఇచ్చావు.