పావకస్యోష్ణతేవేయముష్ణాంశోరివ దీధితిః । చన్ద్రస్య చన్ద్రికేవేయం మమేయం సహజా ధ్రువా
ఎలాగైతే అగ్నికి వేడి, సూర్యుడికి కాంతి, చంద్రుడికి చంద్రిక సహజంగా ఉంటాయో, అలాగే నా సహజమైన శాశ్వత శక్తి ఇదే.
తస్యాం కర్మాణి జీవానాం జీవాః కాలాశ్చ సఞ్చరే । అభేదేన విలీనాః స్యుః సుషుప్తౌ వ్యవహారవత్
ఆమెలోనే ప్రాణుల కర్మలు, ప్రాణులు, కాలాలు తిరుగుతుంటాయి. అవి నిద్రలో ఏకరూపంగా ఆమెలో లీనమైపోతాయి, మామూలు అనుభవంలా.
స్వశక్తేశ్చ సమాయోగాదహం బీజాత్మతాం గతా । స్వాధారావరణాత్తస్యా దోషత్వం చ సమాగతమ్
నా స్వశక్తితో కలిసినప్పుడు నేను విత్తన స్వరూపాన్ని పొందుతాను. ఆమె తన స్వంత మాయతో కప్పబడినప్పుడు లోపాలు కూడా కలుగుతాయి.
చైతన్యస్య సమాయోగాన్నిమిత్తత్వం చ కథ్యతే । ప్రపఞ్చపరిణామాచ్చ సమవాయిత్వముచ్యతే
చైతన్యంతో కలిసినందువల్ల ఆమెను కారణమని అంటారు. జగత్తు మార్పు వల్ల ఆమెను ఆధారమని కూడా అంటారు.
కేచిత్తాం తప ఇత్యాహుస్తమః కేచిజ్జడం పరే । జ్ఞానం మాయాం ప్రధానం చ ప్రకృతిం శక్తిమప్యజామ్
కొంతమంది ఆమెను అంధకారం అంటారు, మరికొందరు జడత్వం అంటారు, ఇంకొందరు జ్ఞానం, మాయ, ప్రధానము, ప్రకృతి, శక్తి, అజ అని పిలుస్తారు.
విమర్శ ఇతి తాం ప్రాహుః శైవశాస్త్రవిశారదాః । అవిద్యామితరే ప్రాహుర్వేదతత్త్వార్థచిన్తకాః
శైవశాస్త్ర పండితులు ఆమెను విమర్శ అని అంటారు. వేదసారాన్ని ఆలోచించే వారు ఆమెను అవిద్య అని అంటారు.
ఏవం నానావిధాని స్యుర్నామాని నిగమాదిషు । తస్యా జడత్వం దృశ్యత్వాజ్జ్ఞాననాశాత్తతోఽసతీ
అలా ఆమెకు వేదాదుల్లో అనేక పేర్లు ఉన్నాయి. ఆమె జడత్వం అనుభవానికి వస్తుందికాబట్టి, జ్ఞానం పోయినప్పుడు అసత్యమవుతుంది.
చైతన్యస్య న దృశ్యత్వం దృశ్యత్వే జడమేవ తత్ । స్వప్రకాశం చ చైతన్యం న పరేణ ప్రకాశితమ్
చైతన్యం అనుభవానికి వస్తుందేమో కాదు; అది వస్తే అది జడమే అవుతుంది. చైతన్యం తానే తాను ప్రకాశిస్తుంది, వేరే దేనితో కాదు.
అనవస్థాదోషసత్త్వాన్న స్వేనాపి ప్రకాశితమ్ । కర్మకర్త్రీవిరోధః స్యాత్తస్మాత్తద్దీపవత్స్వయమ్
అది తానే తాను ప్రకాశింపజేస్తుందంటే అంతులేని తిరుగుడు తప్పదు. అది జరిగితే, చేయువాడు-చేయు పని విరుద్ధమవుతుంది. అందుకే దీపంలా తానే వెలుగుతుంది.
ప్రకాశమానమన్యేషాం భాసకం విద్ధి పర్వత । అత ఏవ చ నిత్యత్వం సిద్ధసంవిత్తనోర్మమ
పర్వతా! అది ఇతరులను ప్రకాశింపజేస్తుంది, అందరికీ వెలుగు మూలం. అందువల్లే నా స్థిరమైన చైతన్యానికి నిత్యత్వం సిద్దమవుతుంది.
జాగ్రత్స్వప్నసుషుప్త్యాదౌ దృశ్యస్య వ్యభిచారతః । సంవిదో వ్యభిచారశ్చ నానుభూతోఽస్తి కర్హిచిత్
జాగ్రత్త, స్వప్నం, సుషుప్తి — ఈ మూడు స్థితుల్లో అనుభవించేది మారుతుంది. కానీ చైతన్యం ఎప్పుడూ అనుభవంలో ఉంటూనే ఉంటుంది.
యది తస్యాప్యనుభవస్తర్హ్యయం యేన సాక్షిణా । అనుభూతః స ఏవాత్ర శిష్టః సంవిద్వపుః పురా
చైతన్యమే అనుభవించబడితే, దాన్ని ఎవరు చూచారు? ఆ సాక్షి మాత్రమే మిగిలిపోతుంది, అదే మొదటి నుండీ నిజమైన చైతన్య స్వరూపం.
అత ఏవ చ నిత్యత్వం ప్రోక్తం సచ్ఛాస్త్రకోవిదైః । ఆనన్దరూపతా చాస్యాః పరప్రేమాస్పదత్వతః
అందుకే సత్యశాస్త్ర పండితులు దానికి నిత్యత్వం అంటారు. పరమ ప్రేమకు ఆధారంగా ఉండటం వల్ల అది ఆనంద స్వరూపంగా ఉంటుంది.
మా న భూవం హి భూయాసమితి ప్రేమాత్మని స్థితమ్ । సర్వస్యాన్యస్య మిథ్యాత్వాదసఙ్గత్వం స్ఫుటం మమ
'నేను ఉండకూడదు, నేను ఉండాలి' అనే కోరిక ఆత్మలో ప్రేమ వల్ల స్థిరంగా ఉంటుంది. మిగతావన్నీ అసత్యం కనుక, నాకు అసక్తి స్పష్టంగా ఉంటుంది.
అపరిచ్ఛిన్నతాప్యేవమత ఏవ మతా మమ । తచ్చ జ్ఞానం నాత్మధర్మో ధర్మత్వే జడతాఽఽత్మనః
అపరిమితమైనా, ఇదే నా అభిప్రాయం. ఆ జ్ఞానం ఆత్మకు సహజ లక్షణం కాదు. అది లక్షణంగా ఉంటే, ఆత్మ జడంగా మారిపోతుంది.
జ్ఞానస్య జడశేషత్వం న దృష్టం న చ సంభవి । చిద్ధర్మత్వం తథా నాస్తి చితశ్చిన్న హి భిద్యతే
జ్ఞానం కేవలం జడమైన మిగతా భాగం అని ఎక్కడా చూడలేదు, అది సాధ్యమూ కాదు. అలాగే, చైతన్యంలో జ్ఞానం లక్షణంగా ఉండదు, ఎందుకంటే చైతన్యం విడిపోదు.
తస్మాదాత్మా జ్ఞానరూపః సుఖరూపశ్చ సర్వదా । సత్యః పూర్ణోఽప్యసఙ్గశ్చ ద్వైతజాలవివర్జితః
కాబట్టి ఆత్మ ఎప్పుడూ జ్ఞాన స్వరూపం, ఆనంద స్వరూపం, నిజమైనది, సంపూర్ణమైనది, అసక్తి కలది, ద్వైతమనే మాయాజాలం లేనిది.
స పునః కామకర్మాదియుక్తయా స్వీయమాయయా । పూర్వానుభూతసంస్కారాత్ కాలకర్మవిపాకతః
ఆ ఆత్మ, తన మాయ ద్వారా, కోరిక, క్రియ మొదలైనవాటితో కలసి, గత అనుభవాల వాసనల వల్ల, కాలం, కర్మ ఫలితాల వలన—
అవివేకాచ్చ తత్త్వస్య సిసృక్షావాన్ప్రజాయతే । అబుద్ధిపూర్వః సర్గోఽయం కథితస్తే నగాధిప
తత్త్వాన్ని గ్రహించలేక, సృష్టించాలనే సంకల్పాన్ని పొందుతుంది. ఈ సృష్టి, ఓ పర్వతాధిపతి, ముందుగా జ్ఞానం లేకుండానే జరుగుతుందని చెప్పబడింది.
ఏతద్ధి యన్మయా ప్రోక్తం మమ రూపమలౌకికమ్ । అవ్యాకృతం తదవ్యక్తం మాయాశబలమిత్యపి
నేను చెప్పింది నా అసాధారణ స్వరూపం. అది అవ్యాకృతం, అవ్యక్తం, మాయతో నిండినదిగా కూడా పిలవబడుతుంది.
ప్రోచ్యతే సర్వశాస్త్రేషు సర్వకారణకారణమ్ । తత్త్వానామాదిభూతం చ సచ్చిదానన్దవిగ్రహమ్
అది అన్ని శాస్త్రాల్లో అన్ని కారణాలకు మూలకారణంగా, అన్ని తత్త్వాలకు ఆదిగా, సచ్చిదానంద స్వరూపంగా చెప్పబడింది.
సర్వకర్మఘనీభూతమిచ్ఛాజ్ఞానక్రియాశ్రయమ్ । హ్రీఙ్కారమన్త్రవాచ్యం తదాదితత్త్వం తదుచ్యతే
అది అన్ని క్రియలకు, సంకల్పానికి, జ్ఞానానికి, చర్యలకు ఆధారంగా, అన్నింటిని ఏకరూపంగా కలిపినదిగా, హ్రీం మంత్రంతో వ్యక్తీకరించబడే ఆది తత్త్వంగా చెప్పబడుతుంది.
తస్మాదాకాశ ఉత్పన్నః శబ్దతన్మాత్రరూపకః । భవేత్స్పర్శాత్మకో వాయుస్తేజోరూపాత్మకం పునః
దానివలన ఆకాశం ఉద్భవించింది, అది శబ్ద స్వరూపంగా ఉంటుంది. తరువాత వాయువు, దానికి స్పర్శ లక్షణం; మళ్లీ తేజస్సు, దానికి రూప లక్షణం.
జలం రసాత్మకం పశ్చాత్తతో గన్ధాత్మికా ధరా । శబ్దైకగుణ ఆకాశో వాయుః స్పర్శరవాన్వితః
తర్వాత రసం లక్షణంగా జలం, ఆ తరువాత గంధ లక్షణంగా భూమి. ఆకాశానికి కేవలం శబ్ద లక్షణం, వాయువుకు శబ్దం, స్పర్శ రెండూ ఉంటాయి.
శబ్దస్పర్శరూపగుణం తేజ ఇత్యుచ్యతే బుధైః । శబ్దస్పర్శరూపరసైరాపో వేదగుణాః స్మృతాః
తేజస్సుకు శబ్దం, స్పర్శ, రూపం అనే లక్షణాలు ఉంటాయని పండితులు అంటారు. జలానికి శబ్దం, స్పర్శ, రూపం, రుచి అనే లక్షణాలు ఉంటాయని చెబుతారు.
శబ్దస్పర్శరూపరసగన్ధైః పఞ్చగుణా ధరా । తేభ్యోఽభవన్మహత్సూత్రం యల్లిఙ్గం పరిచక్షతే
భూమికి శబ్దం, స్పర్శ, రూపం, రుచి, వాసన అనే ఐదు లక్షణాలు ఉంటాయి. వీటి నుండి మహత్తత్త్వం, లింగశరీరం ఉద్భవిస్తాయి.
సర్వాత్మకం తత్సమ్ప్రోక్తం సూక్ష్మదేహోఽయమాత్మనః । అవ్యక్తం కారణో దేహః స చోక్తః పూర్వమేవ హి
అది అన్నింటికీ మూలంగా ఉంటుంది. ఇదే ఆత్మకు సూక్ష్మశరీరం. అవ్యక్తం అనేది కారణశరీరం, అది ముందే వివరించబడింది.
యస్మిఞ్జగద్బీజరూపం స్థితం లిఙ్గోద్భవో యతః । తతః స్థూలాని భూతాని పఞ్చీకరణమార్గతః
దానిలోనే జగత్తు బీజరూపంగా ఉంటుంది, దానివల్ల లింగశరీరం పుట్టుతుంది. ఆ తర్వాత, ఐదు భూతాలు కలిసే ప్రక్రియ ద్వారా స్థూలభూతాలు ఉద్భవిస్తాయి.
పఞ్చసంఖ్యాని జాయన్తే తత్ప్రకారస్త్వథోచ్యతే । పూర్వోక్తాని చ భూతాని ప్రత్యేకం విభజేద్ ద్విధా
అవి ఐదు రూపాల్లో పుట్టుతాయి. ఇప్పుడు ఆ విధానాన్ని చెబుతాను: ముందుగా చెప్పిన ప్రతి భూతాన్ని రెండు భాగాలుగా విడగొట్టాలి.
ఏకైకం భాగమేకస్య చతుర్ధా విభజేద్ గిరే । స్వస్వేతరద్వితీయాంశే యోజనాత్పఞ్చ పఞ్చ తే
ఓ పర్వతాధిపతి, ఒక్కో భాగాన్ని మళ్లీ నాలుగు భాగాలుగా చేయాలి. ప్రతి దానిని మిగతా నాలుగు భాగాలతో కలిపితే, ఐదు ఐదు భాగాలు అవుతాయి.