ఒకసారి, జనమేజయుడు మహర్షి వ్యాసుని అడిగాడు: “సత్యవ్రత అనే బ్రాహ్మణుడు ఎవరు? ఆయన ఎక్కడ జన్మించారు? ఆయనకు ఏ విధంగా ఆ దివ్య ఫలితం లభించింది? ఆ విషయంలో నాకు విపులంగా వివరించు.” వ్యాసుడు వినయంగా సమాధానం చెప్పడం ప్రారంభించాడు: “ఓ రాజా! నేను ఒకప్పుడు తీర్థయాత్రలో భాగంగా పవిత్రమైన నైమిశారణ్యానికి వచ్చాను. అక్కడ బ్రహ్మసుతులు, మునులు నివసించే ఆశ్రమంలో నివసించాను. ఆ సమయంలో బ్రాహ్మణుల సభలో ఒక ఆసక్తికరమైన సంభాషణ జరిగింది. అప్పుడా సభలో జమదగ్ని మహర్షి మునులందరినీ ఉద్దేశించి ఇలా ప్రశ్నించారు: ‘బ్రహ్మ, విష్ణు, రుద్రుడు, ఇంద్రుడు, వరుణుడు, అగ్ని, కుబేరుడు, వాయువు, త్వష్టా, సేనాధిపతి, గణాధిపతి, సూర్యుడు, అశ్వినీదేవతలు, భాగ, పూషణుడు, చంద్రుడు, ఇతర గ్రహాలు— వీరిలో ఎవరు శ్రేష్ఠుడు? ఎవరు సులభంగా ప్రసన్నమయ్యే వారు? ఎవరు అభిష్టఫలాలను ప్రసాదించే వారు? దీనికి మునులు స్వయంగా నిర్ణయం చెప్పండి.’ ఈ ప్రశ్నకు సమాధానంగా లోమశ మహర్షి ఇలా వివరించారు: ‘ఓ జమదగ్నీ! శుభఫలాలను కోరేవారందరికీ ఆది ప్రకృతి, పరాశక్తి, సర్వవ్యాపకమైన, మంగళకరమైన దేవీనే శ్రేష్ఠంగా పూజించదగినది. ఆమె దేవతలకు తల్లివంటి దివ్యశక్తి; సకల సృష్టికి మూలమైనది. ఆ దేవిని ధ్యానించినా, ఆమె నామాన్ని ఉచ్చరించినా, ఆమెను పూజించినా, ఆమె అనుగ్రహంతో అన్నీ సిద్ధిస్తాయి. ఆమె ఎల్లప్పుడూ దయతో ఉంటూ, భక్తులకు వరాలు ప్రసాదిస్తుంది.’ మునులు ఆసక్తిగా విన్నారు. లోమశుడు తదుపరి ఒక చమత్కారమైన కథను వివరించాడు: ‘ఓ మునులారా! కేవలం పవిత్రమైన అక్షరాలను ఉచ్చరించడం ద్వారా ఒక ద్విజుడు ఎలా దేవీ అనుగ్రహాన్ని పొందాడో మీకు చెప్పబోతున్నాను. కోసల దేశంలో దేవదత్త అనే ఒక బ్రాహ్మణుడు ఉండేవాడు. అతనికి సంతానం లేకపోవడం వల్ల, పుత్రకామేశ్టి యాగాన్ని నియమానుసారం నిర్వహించాడు. ఆ సమయంలో అతని ఇంట్లో సత్యవ్రత అనే పుత్రుడు జన్మించాడు. అయితే, సత్యవ్రతుడు చదువులో, విద్యలో అంతగా ప్రావీణ్యం కలిగి ఉండేవాడు కాదు—అజ్ఞానిగా, అక్షరాస్యుడిగా ఉండేవాడు. ఒక రోజు, సత్యవ్రతుడు ఒక కోలన్ (మత్స్యకారుడు) నోట నుండి ఒక అక్షరాన్ని విన్నాడు. ఆ అక్షరాన్ని సరైన విధంగా ఉచ్చరించలేక, ‘ఐ’ అని పలికాడు. ఆ ఉచ్చారణలో బిందువు (అనునాసిక) తప్పిపోయింది. అయినప్పటికీ, ఆ నిర్దోషమైన ఉచ్చారణను ఆలకించిన పరాశక్తి, పరమ దయతో, సత్యవ్రతునిపై అనుగ్రహించింది. ఆమె అతడిని కవులలో శ్రేష్ఠుడిగా, ప్రఖ్యాత కవిపతిగా ఆశీర్వదించింది. ఇలా, దేవి మహామాయ తన అనుగ్రహంతో అజ్ఞానికైన సత్యవ్రతునికి కవిత్వం ప్రసాదించింది. ఆమె సృష్టిలో సత్త్వ, రజ, తమో గుణాలు ఒకే చోట ఉండి, పరస్పరం విరుద్ధమై కనిపించినా, ఒక దీపంలో వత్తి, నూనె, జ్వాలలు కలిసి వెలుగు ప్రసాదించడంలా, ఆ గుణాలు కూడికగా పనిచేస్తాయి. అదే విధంగా, జగత్కారిణి పరాశక్తి యొక్క అనుగ్రహంతోనే బ్రహ్మ, విష్ణు, రుద్రుడు, ఇతర దేవతలు తమ తమ కార్యాలను నిర్వహించగలుగుతారు; లేకపోతే వారూ శక్తిహీనులై ఉండేవారు. అందుకే, మహాలక్ష్మి, మహాకాళి, మహాసరస్వతి రూపాలుగా వెలుగొందే ఆ పరాశక్తిని భక్తితో, నియమానుసారం పూజించాలి. ఆమె సర్వజగత్కారణి, సర్వకారణకారణ స్వరూపిణి. ఆమె నామాన్ని కేవలం ఉచ్చరించినా, స్పష్టంగా కాకపోయినా, లేదా అప్రమత్తంగా అయినా, ఆమె మనసారా కోరిన ఫలితాన్ని ప్రసాదిస్తుంది. అడవి లోపల పులిని చూసి భయంతో ‘ఐ, ఐ’ అని అరవడంలా, నామస్మరణ పూర్తిగా కాకపోయినా కూడా ఆమె అనుగ్రహిస్తుంది. ఇలాంటి అనుభవాలను మునులు, బ్రాహ్మణులు సభల్లో ఉదాహరణగా చెప్పుకుంటారు. సత్యవ్రతుని కథ అందరికీ తెలిసినదే. అతను ఎలా దేవి అనుగ్రహాన్ని పొందాడో నేను విపులంగా వివరించాను. ఈ విధంగా, పరాశక్తి మహామాయే జగత్కారణి. ఆమెను పరమభక్తితో పూజించండి, ఆమె దయతో సర్వాభీష్టాలు సిద్ధిస్తాయి. ఆమెను బ్రహ్మ, విష్ణు, మహేశ్వరులు కూడా పూర్వంలో పూజించారు. ముక్తిని కోరే యోగులు, తపస్వులు, నియమవంతులు కూడా ఆమెను నానావిధాలుగా సేవించారు. అందుకే, పరాశక్తి మహాదేవిని నిష్కంప భక్తితో, విధివిధానంగా పూజించాలి.’ ఇలా వ్యాసుడు నైమిశారణ్యంలో జరిగిన ఆ పవిత్ర సంభాషణను, సత్యవ్రతుని కథను, పరాశక్తి మహిమను జనమేజయునికి వివరంగా వివరిస్తూ, పరాశక్తి మహిమను స్మరించమని ఉపదేశించాడు.