ததா பிந்துஸரஃ ஶ்ரேஷ்டமச்சோதம் நாம பாவநம் । ஆஶ்ரமாஸ்து ததா புண்யா முநீநாம் பாவிதாத்மநாம்
அதேபோல் சிறந்த பிண்டுசரஸ், அச்சோதம் என்ற தூய்மையான ஏரி, மனம் தூய்மையான முனிவர்கள் வாழும் ஆசிரமங்களும் புனிதமானவை.
விஶ்ருதஸ்து ஸதா புண்யஃ க்யாதோ பதரிகாஶ்ரமஃ । நரநாராயணௌ யத்ர தேபாதே தௌ முநீ தபஃ
எப்போதும் புகழ்பெற்ற புனிதமான பதரிகாசிரமம், அங்கு நரரும் நாராயணரும் தவம் செய்தார்கள்.
வாமநாஶ்ரம ஆக்யாதஃ ஶதயூபாஶ்ரமஸ்ததா । யேந யத்ர தபஸ்தப்தம் தஸ்ய நாம்நாதிவிஶ்ருதஃ
வாமன ஆசிரமம், சதயூப ஆசிரமம் ஆகியவை உள்ளன; எங்கு எந்த முனிவர் தவம் செய்தாரோ, அந்த இடம் அவருடைய பெயரால் புகழ்பெற்றது.
ஏவம் புண்யாநி ஸ்தாநாநி ஹ்யஸம்க்யாதாநி பூதலே । முநிபிஃ பரிகீதாநி பாவநாநி மஹீபதே
இவ்வாறு, பூமியில் எண்ணிக்கையற்ற புனிதமான இடங்கள் உள்ளன, அரசே; அவை முனிவர்களால் பாடப்பட்டு, பாவங்களை நீக்கும் தன்மை கொண்டவை.
ஏஷு ஸ்தாநேஷு ஸர்வத்ர தேவீஸ்தாநாநி பூபதே । தர்ஶநாத்பாபஹாரீணி வஸந்தி நியமேந ச
இந்த இடங்களிலெல்லாம், அரசே, தேவியின் ஸ்தானங்கள் உள்ளன; அவற்றை தரிசிப்பதால் பாவங்கள் நீங்கும், மேலும் அவை எப்போதும் அங்கு இருக்கின்றன.
கதயிஷ்யாமி தாந்யக்ரே ப்ரஸங்கேந ச காநிசித் । தீர்தாநி ந்ரு'ப தாநாநி வ்ரதாநி ச மகாஸ்ததா
இவற்றில் சிலவற்றை, அரசே, தேவையானபோது விரிவாக நான் விளக்குவேன்; புனிதத் தலங்கள், தானங்கள், விரதங்கள், யாகங்கள் ஆகியவற்றையும் கூறுவேன்.
தபாம்ஸி புண்யகர்மாணி ஸாபேக்ஷாணி மஹீபதே । த்ரவ்யஶுத்திம் க்ரியாஶுத்திம் மநஃஶுத்திமபேக்ஷ்ய ச
தவங்கள், புண்ணியமான செயல்கள் ஆகியவை அனைத்தும், அரசே, பொருள் தூய்மை, செயல் தூய்மை, மனம் தூய்மை ஆகியவற்றை நாடுகின்றன.
பாவநாநி ஹி தீர்தாநி தபாம்ஸி ச வ்ரதாநி ச । கதாசித்த்ரவ்யஶுத்திஃ ஸ்யாத்க்ரியாஶுத்திஃ கதாசந
புனிதத் தலங்கள், தவங்கள், விரதங்கள் எல்லாம் பாவங்களை நீக்கும்; சில சமயம் பொருள் தூய்மை இருக்கும், சில சமயம் செயல் தூய்மை இருக்கும்.
துர்லபா மநஸஃ ஶுத்திஃ ஸர்வேஷாம் ஸர்வதா ந்ரு'ப । மநஸ்து சஞ்சலம் ராஜந்நநேகவிஷயாஶ்ரிதம்
ஆனால், அரசே, எல்லோருக்கும் மனம் தூய்மையடைய எப்போதும் கடினம்; மனம் எப்போதும் அசையக்கூடியது, பல விஷயங்களில் ஈடுபடும்.
கதம் ஶுத்தம் பவேத்ராஜந்நாநாபாவஸமாஶ்ரிதம் । காமக்ரோதௌ ததா லோபோ ஹ்யஹங்காரோ மதஸ்ததா
அரசே, பலவிதமான எண்ணங்களில் மனம் அலைந்து கொண்டிருக்கும்போது, ஆசை, கோபம், பேராசை, அகம்பாவம், பெருமை ஆகியவை இருக்கும் போது, மனம் எப்படி தூய்மையடையும்?
ஸர்வவிக்நகரா ஹ்யேதே தபஸ்தீர்தவ்ரதேஷு ச । அஹிம்ஸா ஸத்யமஸ்தேயம் ஶௌசமிந்த்ரியநிக்ரஹஃ
தவம், தீர்த்தயாத்திரை, விரதங்களில் ஏற்படும் எல்லா தடைகளுக்கும் காரணம் — அஹிம்சை, உண்மை, திருடாமை, தூய்மை, மற்றும் இంద్రியங்களை கட்டுப்படுத்தல் ஆகியவையே.
ஸ்வதர்மபாலநம் ராஜந் ஸர்வதீர்தபலப்ரதம் । நித்யகர்மபரித்யாகாந்மார்கே ஸம்ஸர்கதோஷதஃ
அரசே, ஒருவர் தன் தர்மத்தைப் பின்பற்றினால், அது எல்லா தீர்த்தயாத்திரைகளின் பலனையும் தரும்; ஆனால் தினசரி கடமைகளை விட்டுவிட்டால், வழியில் தவறு ஏற்படும்.
வ்யர்தம் தீர்தாதிகமநம் பாபமேவாவஶிஷ்யதே । க்ஷாலயந்தி ஹி தீர்தாநி ஸர்வதா தேஹஜம் மலம்
வெறுமனே தீர்த்தயாத்திரை செல்வது வீணாகும்; அதனால் பாவம் மட்டுமே மீதமிருக்கும். தீர்த்தங்கள் உடலைச் சுத்தப்படுத்தும்; ஆனால் அதுவே போதும் அல்ல.
மாநஸம் க்ஷாலிதும் தாநி ந ஸமர்தாநி வை ந்ரு'ப । ஶக்தாநி யதி சேத்தாநி கங்காதீரநிவாஸிநஃ
அரசே, அந்த இடங்கள் மனதைச் சுத்தப்படுத்த இயலாது; அப்படி இயன்றிருந்தால், கங்கை கரையில் வாழ்பவர்கள் எல்லோரும் மனசுத்தி பெற்றிருப்பார்கள்.
முநயோ த்ரோஹஸம்யுக்தாஃ கதம் ஸ்யுர்பாவிதேஶ்வராஃ । வஸிஷ்டஸத்ரு'ஶாஃ ப்ரஹ்வா விஶ்வாமித்ராதயஃ கில
கங்கை கரையில் வாழும் முனிவர்கள், உள்ளத்தில் வெறுப்பு இருந்தால், அவர்கள் எப்படி ஞானிகள் எனலாம்? வசிஷ்டர், விஸ்வாமித்திரர் போன்றவர்கள் எளிமையுடன் இருந்தாலும், அவர்களும் இதிலிருந்து விலகவில்லை.
ராகத்வேஷரதாஃ ஸர்வே காமக்ரோதாகுலாஃ ஸதா । சித்தஶுத்திமயம் தீர்தம் கங்காதிப்யோऽதிபாவநம்
அனைவரும் ஆசை, வெறுப்பு, கோபம், காமம் ஆகியவற்றால் பாதிக்கப்படுகிறார்கள்; மனசுத்தி என்பது கங்கை முதலான தீர்த்தங்களைவிட மேலானது.
யதி ஸ்யாத்தைவயோகேந க்ஷாலயத்யாந்தரம் மலம் । விஶேஷேண து ஸத்ஸங்கோ ஜ்ஞாநநிஷ்டஸ்ய பூபதே
தெய்வ அனுகிரகத்தால் மனக்கழுக்கு நீங்கினால், அரசே, அது குறிப்பாக நல்லவர்களின் சஞ்சரியால், ஞானத்தில் நிலைபெற்றவர்களுக்கு ஏற்படும்.
ந வேதா ந ச ஶாஸ்த்ராணி ந வ்ரதாநி தபாம்ஸி ந । ந மகா ந ச தாநாநி சித்தஶுத்தேஸ்து காரணம்
வேதம், சாஸ்திரம், விரதம், தவம், யாகம், தானம் — இவை எதுவும் மனசுத்திக்குக் காரணம் அல்ல.
வஸிஷ்டோ ப்ரஹ்மணஃ புத்ரோ வேதவித்யாவிஶாரதஃ । ராகத்வேஷாந்விதஃ காமம் கங்காதீரஸமாஶ்ரிதஃ
பிரமாவின் மகனாகிய வசிஷ்டர், வேதங்களில் தேர்ந்தவராக இருந்தும், கங்கை கரையில் வாழ்ந்தும், ஆசை, வெறுப்பு ஆகியவற்றால் பாதிக்கப்பட்டவராக இருந்தார்.
ஆடீபகம் மஹாயுத்தம் விஶ்வாமித்ரவஸிஷ்டயோஃ । ஜாதம் நிரர்தகம் த்வேஷாத்தேவாநாம் விஸ்மயப்ரதம்
விஸ்வாமித்திரரும் வசிஷ்டரும் இடையே, வெறுப்பால், அடி-பட்சி போல் பெரிய, ஆனால் பயனற்ற யுத்தம் ஏற்பட்டது; அது தேவர்களையும் ஆச்சரியப்பட வைத்தது.
விஶ்வாமித்ரோ பகஸ்தத்ர ஜாதஃ பரமதாபஸஃ । ஶப்தஃ ஸ து வஸிஷ்டேந ஹரிஶ்சந்த்ரஸ்ய காரணாத்
அங்கே, விஸ்வாமித்திரர் ஒரு பெரிய தவசியாக, பட்சியாக பிறந்தார்; அவர், ஹரிச்சந்திரனுக்காக வசிஷ்டரால் சாபமிட்டார்.
கௌஶிகேந வஸிஷ்டோऽபி ஶஸ்த்வாடீதேஹபாக்க்ரு'தஃ । ஶாபாதாடீபகௌ ஜாதௌ தௌ முநீ விஶதப்ரபௌ
வசிஷ்டரும், கவுசிகனாகிய விஸ்வாமித்திரரால் சாபமிட்டு, பட்சியாக ஆனார்; அந்த சாபத்தால், அந்த இரு புகழ் பெற்ற முனிவர்களும் பட்சிகளாக ஆனார்கள்.
நிவாஸம் ப்ராபதுஸ்தீரே ஸரஸோ மாநஸஸ்ய ச । சக்ரதுர்தாருணம் யுத்தம் நகசஞ்சுப்ரதாடநைஃ
அவர்கள் இருவரும் மானஸசரஸின் கரையில் தங்கினார்கள்; அங்கே, தங்கள் மூக்கு, நகம் கொண்டு கொடூரமாகப் போரிட்டார்கள்.
வர்ஷாணாமயுதம் யாவத்தாவ்ரு'ஷீ ரோஷஸம்யுதௌ । யுயுதாதே மதோந்மத்தௌ ஸிம்ஹாவிவ பரஸ்பரம்
பத்து ஆயிரம் ஆண்டுகள், அந்த இரு முனிவர்களும், கோபத்திலும், பெருமையிலும் மயங்கிப், சிங்கங்கள் போல ஒருவரை ஒருவர் எதிர்த்து போரிட்டார்கள்.
ராஜோவாச கதம் தௌ முநிஶார்தூலௌ தாபஸௌ தர்மதத்பரௌ । பரஸ்பரம் வைரபரௌ ஸஞ்ஜாதௌ கேந ஹேதுநா
மன்னன் கேட்டான்: அந்த இரண்டு சிறந்த முனிவர்கள், தவம் மற்றும் தர்மத்தில் நிலைத்திருந்தும், எப்படி ஒருவருக்கொருவர் பகை கொண்டார்கள்? அதற்கு என்ன காரணம்?
ஶாபம் பரஸ்பரம் கேந காரணேந மஹாமதீ । தத்தவந்தௌ மிதஃ க்லேஶகாரகௌ துஃகதௌ ந்ரு'ணாம்
அந்த ஞானிகள், ஒருவருக்கொருவர் சாபம் அளித்து, தமக்கும் பிறருக்கும் துன்பம் ஏற்படுத்த, என்ன காரணம் இருந்தது?
வ்யாஸ உவாச ஹரிஶ்சந்த்ரோ ந்ரு'பஶ்ரேஷ்டஸ்த்ரிஶம்குதநயஃ புரா । பபூவ ரவிவம்ஶீயோ ராமசந்த்ரஸ்ய பூர்வஜஃ
வியாசர் சொன்னார்: முன்பு, திரிசங்குவின் மகனாகவும், சூரிய வம்சத்தவராகவும், இராமசந்திரனுக்கு மூத்தவராகவும், ஹரிச்சந்திரன் என்ற சிறந்த மன்னன் இருந்தார்.
அநபத்யஃ ஸ ராஜர்ஷிர்வருணாய மஹாக்ரதும் । ப்ரதிஜஜ்ஞே புத்ரகாமோ நரமேதம் துராஸதம்
அந்த மன்னன், பிள்ளை இல்லாததால், ஒரு மகன் வேண்டும் என்ற ஆசையால், வருணனிடம் மனித யாகம் செய்வதாக கடினமான விரதம் எடுத்தார்.
வருணஸ்தஸ்ய ஸந்துஷ்டோ யஜ்ஞஸ்ய நியமே க்ரு'தே । ததார கர்பம் ராஜ்ஞஸ்து பார்யா பரமஸுந்தரீ
யஜ்ஞத்தை முறையாக நடத்திய அரசரிடம் திருப்தியடைந்த வருணன், அந்த அரசரின் மிக அழகான மனைவிக்கு கர்ப்பம் தருவித்தான்.
ராஜா பபூவ ஸந்துஷ்டோ த்ரு'ஷ்ட்வா பார்யாம் ஸதோஹதாம் । சகார விதிவத்கர்ம கர்பஸம்ஸ்காரகாரகம்
மனைவிக்கு கர்ப்பம் வந்ததைப் பார்த்த அரசர் மகிழ்ந்தார்; விதிப்படி கருவுக்காக செய்ய வேண்டிய சடங்குகளைச் செய்தார்.