கருடோ வாஸுதேவஸ்ய யமஸ்ய மஹிஷஸ்ததா । வ்ரு'ஷபஃ ஶங்கரஸ்யாபி ப்ரஹ்மணோ வரடாபதிஃ
வாஸுதேவருக்கு கருடன், யமனுக்கு எருமை, சங்கரனுக்கு காளை, பிரம்மாவுக்கு அன்னப்பறவை வாகனமாக உள்ளன.
மயூரஃ கார்திகேயஸ்ய கஜாஸ்யஸ்ய து மூஷகஃ । இச்சாம்யஹமபூர்வம் வை வாஹநம் தே ஸுராதிப
கார்த்திகேயனுக்கு மயில், யானைமுகனுக்கு எலி வாகனமாக உள்ளது; தேவர்களின் அரசே, உனக்கு இதுவரை யாரும் காணாத புதிய வாகனம் வேண்டும் என நான் விரும்புகிறேன்.
யந்ந விஷ்ணோர்ந ருத்ரஸ்ய நாஸுராணாம் ந ரக்ஷஸாம் । வஹந்து த்வாம் மஹாராஜ முநயஃ ஸம்ஶிதவ்ரதாஃ
விஷ்ணுவுக்கும், ருத்ரனுக்கும், அசுரர்களுக்கும், ராட்சதர்களுக்கும் இல்லாததை—மகாராஜா, தவத்தில் நிலைத்திருக்கும் முனிவர்கள் உன்னை சுமக்கட்டும்.
ஸர்வே ஶிபிகயா ராஜந்நேதத்தி மம வாஞ்சிதம் । ஸர்வதேவாதிகம் த்வாம் வை ஜாநாமி வஸுதாதிப
அனைவரும் உன்னை ஒரு பல்லக்கில் சுமக்கட்டும், அரசே; இதுவே என் விருப்பம். பூமியின் அரசே, நீ எல்லா தேவர்களையும் மிஞ்சுவாய் என்று நான் அறிவேன்.
தேந தே தேஜஸோ வ்ரு'த்திம் வாஞ்சாம்யஹமதந்த்ரிதா । வ்யாஸ உவாச தஸ்யாஸ்தத்வசநம் ஶ்ருத்வா ப்ரஹஸ்ய ஜ்ஞாநதுர்பலஃ
அதனால், உன் மகிமை அதிகரிக்க வேண்டும் என்று நான் மனமார விரும்புகிறேன். வியாசர் சொன்னார்: அவள் சொற்களை கேட்டபோது, அவன் அறிவு மங்கியவனாக சிரித்தான்.
மோஹிதஸ்து மஹாதேவ்யா க்ரு'தமோஹேந தத்க்ஷணம் । உவாச வசநம் பூபஃ ஸம்ஸ்துவந்வாஸவப்ரியாம்
அந்த நேரம் மகாதேவியின் மாயையால் அவன் மயங்கிப் போனான்; வாசவனின் பிரியமானவளைப் புகழ்ந்தபடி, அரசன் இவ்வாறு சொன்னான்:
நஹுஷ உவாச ஸத்யமுக்தம் த்வயா தந்வி வாஹநம் ருசிரம் மம । கரிஷ்யாமி ஸுகேஶாந்தே வசநம் தவ ஸர்வதா
நஹுஷன் சொன்னான்: மெலிந்த இடுப்பையுடையவளே, நீ சொன்னது உண்மை; இப்படி அழகான வாகனம் எனக்கு பொருத்தமானது. அழகான கூந்தலையுடையவளே, உன் கட்டளையை நான் கண்டிப்பாக நிறைவேற்றுவேன்.
ந ஹ்யல்பவீர்யோ பவதி யோ வாஹாந்குருதே முநீந் । அஹமாருஹ்ய யாநேந த்வாமேஷ்யாமி ஶுசிஸ்மிதே
முனிவர்களை வாகனமாக்கும்வன் சிறிய வலிமையுடையவன் அல்ல. நான் அந்த வாகனத்தில் ஏறி, தூய புன்னகையுடையவளே, உன்னிடம் வருவேன்.
ஸப்தர்ஷயோ மாம் வக்ஷ்யந்தி ஸர்வே தேவர்ஷயஸ்ததா । ஸமர்தம் த்ரிஷு லோகேஷு ஜ்ஞாத்வா மாம் தபஸாதிகம்
ஏழு முனிவர்களும், மற்ற தேவரிஷிகளும் கூட, மூன்று உலகங்களிலும் தவத்தில் சிறந்தவனாக என்னை அறிந்து, என்னை சுமப்பார்கள்.
வ்யாஸ உவாச இத்யுக்த்வா தாம் ஸுஸந்துஷ்டோ விஸஸர்ஜ ஹரிப்ரியாம் । முநீநாஹூய ஸர்வாஸ்தாநித்யுவாச ஸ்மராந்விதஃ
வியாசர் சொன்னார்: இவ்வாறு கூறி, மகிழ்ச்சியுடன் ஹரியின் பிரியமானவளை அனுப்பி, எல்லா முனிவர்களையும் அழைத்து, ஆசையுடன் இவ்வாறு சொன்னான்.
நஹுஷ உவாச அஹமிந்த்ரோऽத்ய போ விப்ராஃ ஸர்வஶக்திஸமந்விதஃ । கார்யமத்ர ப்ரகுர்வந்து பவந்தோ விகதஸ்மயாஃ
நஹுஷன் சொன்னான்: இன்று நான் இந்திரன், எல்லா சக்திகளும் என்னிடம் உள்ளன, பிராமணர்களே. நீங்கள் அனைவரும் அகந்தை இல்லாமல் இந்த காரியத்தை செய்ய வேண்டும்.
இந்த்ராஸநம் மயா ப்ராப்தம் நேந்த்ராணீ மாமுபைதி ச । ஆகாரிதா ச மாம் ஸூதே ப்ரேமபூர்வமிதம் வசஃ
இந்திரனின் சிம்மாசனம் எனக்கு கிடைத்தது, இந்திராணியும் என்னிடம் வருகிறாள். அவள் அன்புடன் இவ்வாறு சொல்லி என்னை அழைத்தாள்.
முநியாநேந தேவேந்த்ர மாமுபைஹி ஸுராதிப । தேவதேவ மஹாராஜ மத்ப்ரியம் குரு மாநத
தேவர்களின் அரசே, தேவதேவனே, முனிவர்களின் வாகனத்தில் என்னிடம் வா இந்திரா; மரியாதை அளிப்பவனே, எனக்கு பிடித்ததை செய்.
ஏதத்கார்யம் முநிஶ்ரேஷ்டா மமாத்யந்தம் துராஸதம் । பவத்பிஸ்து ப்ரகர்தவ்யம் ஸர்வதைவ தயாலுபிஃ
முனிவர்களில் சிறந்தவர்களே, இந்த காரியம் எனக்கு மிகவும் கடினமானது; ஆனாலும், தயையுள்ள நீங்கள் எல்லாவிதமாக இதை செய்ய வேண்டும்.
மநோ தஹதி மே காமஃ ஶக்ரபத்ந்யாம் ப்ரவர்திதம் । பவந்தஃ ஶரணம் மேऽத்ய குருத்வம் கார்யமத்புதம்
சக்ரபத்னியின் மீது எனது மனம் ஆசையில் எரிகிறது; இன்று நீங்கள் எனக்கு அடைக்கலம், இந்த அதிசயமான காரியத்தை செய்து முடிக்கவும்.
அகஸ்திப்ரமுகாஸ்தஸ்ய ஶ்ருத்வா வாக்யமஸத்கரம் । அங்கீசக்ருஶ்ச பாவித்வாத்க்ரு'பயா பரமர்ஷயஃ
அகஸ்தியரை முன்னிட்டு, அவன் ஒழுக்கமற்ற வார்த்தைகளை கேட்ட முனிவர்கள், பரிவு மற்றும் சிந்தனையால் அதை ஏற்றுக்கொண்டார்கள்.
அங்கீக்ரு'தேऽத தத்வாக்யே முநிபிஸ்தத்த்வதர்ஶிபிஃ । முதம் ப்ராப ந்ரு'பஃ காமம் பௌலோமீக்ரு'தமாநஸஃ
அந்த உண்மையை அறிந்த முனிவர்கள் அந்த வார்த்தைகளை ஏற்றுக்கொண்டபோது, பௌலோமி மீது மனம் ஈர்க்கப்பட்டிருந்த அரசன் விரும்பிய மகிழ்ச்சியை அடைந்தான்.
ஆருஹ்ய ஶிபிகாம் ரம்யாம் ஸம்ஸ்திதஸ்த்வரயாந்விதஃ । வாஹாந்க்ரு'த்வா முநீந்திவ்யாந்ஸர்ப ஸர்பேதி சாப்ரவீத்
அழகான பல்லக்கில் ஏறி, அவன் அவசரமாக உட்கார்ந்தான்; பின்னர் அந்த பெரிய முனிவர்களை, 'விரைவாக செல்லுங்கள், செல்லுங்கள்!' என்று கூறி, பல்லக்கை தூக்குமாறு கட்டளையிட்டான்.
காமார்தஃ ஸோऽஸ்ப்ரு'ஶந்மூடஃ பாதேந முநிமஸ்தகம் । அகஸ்திம் தாபஸஶ்ரேஷ்டம் லோபாமுத்ராபதிம் ததா
காமத்தில் மூழ்கி, அறிவு மங்கிய அவன், லோபாமுத்ரையின் கணவரும் சிறந்த தவசியும் ஆன அகத்திய முனிவரின் தலையை தனது காலால் தொடினான்.
வாதாபிபக்ஷகர்தாரம் ஸமுத்ரஸ்யாபி ஶோஷகம் । கஶயா தாடயாமாஸ பஞ்சபாணஶராஹதஃ
வாதாபியை உண்டவனும், கடலை உலர்த்தியவனும் ஆன அகத்தியரை, காமதேவனின் அம்பால் காயப்பட்டவன் போல், அவன் கயிற்றால் அடித்தான்.
இந்த்ராணீஹ்ரு'தசித்தோऽஸௌ ஸர்பேதி ப்ரப்ருவந்முநிம் । தம் ஶஶாப முநிஃ க்ருத்தஃ கஶாகாதமநுஸ்மரந்
இந்திராணியின் பேரால் மனம் கவரப்பட்ட அவன், முனிவரிடம் மீண்டும் மீண்டும் 'விரைவாக செல்' என்று சொன்னான்; அந்தக் கயிற்றடி நினைவில் கொண்டு, முனிவர் கோபத்தில் அவனை சபித்தார்.
ஸர்போ பவ துராசார வநே கோரவபுர்மஹாந் । பஹுவர்ஷஸஹஸ்ராணி யத்ர க்லேஶோ மஹாந்பவேத்
கெட்டொழுக்கமுள்ளவனே, நீ காட்டில் பயங்கரமான, பெரிய உருவத்துடன் ஒரு பாம்பாக மாறுவாய்; அங்கு நீ ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் பெரும் துன்பத்தை அனுபவிப்பாய்.
விசரிஷ்யஸி வீர்யேண புநஃ ஸ்வர்கமவாப்ஸ்யஸி । த்ரு'ஷ்ட்வா யுதிஷ்டிரம் நாம தவ மோக்ஷோ பவிஷ்யதி
நீ தன்னுடைய வலிமையால் அங்கு சுற்றித் திரிவாய்; பின்னர் மீண்டும் சுவர்க்கத்தை அடைவாய்; யுதிஷ்டிரன் என்ற நபரை பார்த்தபோது உனக்கு விடுதலை கிடைக்கும்.
ப்ரஶ்நாநாமுத்தரம் ஶ்ருத்வா தர்மபுத்ரமுகாத்ததஃ । வ்யாஸ உவாச ஏவம் ஶப்தஃ ஸ ராஜர்ஷிஃ ஸ்துத்வா தம் முநிஸத்தமம்
தர்மபுத்திரனின் வாயிலாக தனது கேள்விகளுக்குப் பதில் கேட்டபின், வியாசர் கூறினார்: இப்படியாக சபிக்கப்பட்ட அந்த ராஜரிஷி, அந்த உயர்ந்த முனிவரை புகழ்ந்தான்.
ஸ்வர்காத்பபாத ஸஹஸா ஸர்பரூபதரோऽபவத் । ப்ரு'ஹஸ்பதிஸ்ததோ கத்வா தரஸா மாநஸம் ப்ரதி
அவன் திடீரென சுவர்க்கத்திலிருந்து விழுந்து, பாம்பு உருவம் எடுத்தான்; பிறகு ப்ருஹஸ்பதி விரைவாக மானசா தேவியை நோக்கி சென்றார்.
இந்த்ராய ஸர்வவ்ரு'த்தாந்தம் கதயாமாஸ விஸ்தராத் । தச்ச்ருத்வா மகவா ராஜ்ஞஃ ஸ்வர்காத்ப்ரச்யவநாதிகம்
அவர் இந்திரனுக்கு எல்லா நிகழ்வுகளையும் விரிவாகச் சொன்னார்; அரசன் சுவர்க்கத்திலிருந்து தள்ளப்பட்டதும், அதனுடன் தொடர்புடைய விஷயங்களையும் கேட்ட இந்திரன்,
முதிதோऽபூந்மஹாராஜ ஸ்திதஸ்தத்ரைவ வாஸவஃ । தேவாஶ்ச முநயோ த்ரு'ஷ்ட்வா நஹுஷம் பதிதம் புவி
மகாராஜா வாசவன் மகிழ்ச்சியடைந்து அங்கேயே இருந்தார்; தேவர்களும் முனிவர்களும் நஹுஷன் பூமியில் விழுந்ததை பார்த்தனர்.
ஜக்முஃ ஸர்வேऽபி தத்ரைவ யத்ரேந்த்ரஃ ஸரஸி ஸ்திதஃ । தமாஶ்வாஸ்ய ஸுராஃ ஸர்வே முநிபிஃ ஸஹிதாஸ்ததா
அவர்கள் அனைவரும் அந்த இடத்திற்கே சென்றனர், அங்கு இந்திரன் ஏரிக்கரையில் நின்றிருந்தான்; அப்போது தேவர்கள் அனைவரும் முனிவர்களுடன் சேர்ந்து அவனை ஆறுதல் கூறினர்.
ஸ்வர்கே ஸமாநயாமாஸுர்மாநபூர்வம் ஶசீபதிம் । ஸமாகதம் ததஃ ஶக்ரம் ஸர்வே தே முநயஃ ஸுராஃ
மரியாதையுடன் சசிபதியை மீண்டும் சுவர்க்கத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார்கள்; பின்னர் அனைத்து முனிவர்களும் தேவர்களும் சேர்ந்து சக்ரனைச் சுற்றி வந்தனர்.
ஸ்தாபயித்வாऽऽஸநே பஶ்சாதபிஷேகம் ததுஃ ஶிவம் । இந்த்ரோऽபி ஸ்வாஸநம் ப்ராப்ய ஶச்யா ஸஹ ஸுராலயே
அவரை ஆசனத்தில் அமர்த்தி, புனிதமான அபிஷேகம் செய்தார்கள்; இந்திரன் மீண்டும் தனது ஆசனத்தைப் பெற்று, சசியுடன் தேவலோகத்தில் வாழ்ந்தான்.