சகார ஸ கதாகாதம் ஸிம்ஹமௌலௌ மஹாபலஃ । ந சசால ஹரிஃ ஸ்தாநாத்தாடிதோऽபி மஹாபலஃ
அந்த வலிமைமிக்கவன், சிங்கமுகத்தவளிடம் கோலால் தாக்கினான்; ஆனாலும், ஹரி அந்த இடத்தில் அசையாமல் நின்றார்.
அம்பிகா தம் ஸமாலோக்ய கதாபாணிம் புரஃஸ்திதம் । கட்கேந ஶிததாரேண ஶிரஶ்சிச்சேத மௌலிமத்
அம்பிகை, அவன் தன் முன் கோலைக் கையில் பிடித்து நிற்பதைப் பார்த்து, கூர்மையான வாளால் அவன் கிரீடம் சூடிய தலையை வெட்டினாள்.
சிந்நே ச மஸ்தகே பூமௌ பபாத துர்முகோ ம்ரு'தஃ । ஜயஶப்தம் ததா சக்ருர்முதிதா நிர்ஜரா ப்ரு'ஶம்
அவன் தலையை வெட்டியவுடன், துர்முகன் இறந்து தரையில் விழுந்தான்; அந்தக் கணத்தில், ஆனந்தமடைந்த தேவர்கள் வெற்றி என்று முழங்கினர்.
துஷ்டுவுஸ்தாம் ததா தேவீம் துர்முகே நிஹதேऽமராஃ । புஷ்பவ்ரு'ஷ்டிம் ததா சக்ருர்ஜயஶப்தம் நபஃஸ்திதாஃ
அப்போது, துர்முகன் வீழ்ந்ததும், தேவர்கள் அந்த தேவியைப் புகழ்ந்தார்கள்; ஆகாயத்தில் நின்றவர்கள் மலர்களை பொழிந்து, வெற்றிச் சப்தத்தால் முழங்கினார்கள்.
ரு'ஷயஃ ஸித்தகந்தர்வாஃ ஸவித்யாதரகிந்நராஃ । ஜஹ்ரு'ஷுஸ்தம் ஹதம் த்ரு'ஷ்ட்வா தாநவம் ரணமஸ்தகே
முனிவர்கள், சித்தர்கள், கந்தர்வர்கள், வித்யாதரர்கள், கின்னரர்கள்—all அந்த போரில் தலைமை வகித்த அசுரன் வீழ்ந்ததைப் பார்த்து மகிழ்ச்சியடைந்தார்கள்.
தாம்ரசிக்ஷுராக்யவதவர்ணநம் வ்யாஸ உவாச துர்முகம் நிஹதம் ஶ்ருத்வா மஹிஷஃ க்ரோதமூர்ச்சிதஃ । உவாச தாநவாந்ஸர்வாந்கிம் ஜாதமிதி சாஸக்ரு'த்
தாம்ரசிக்ஷுர் எனும் அசுரனை வீழ்த்தியது வியாசர் சொன்னார்: துர்முகன் கொல்லப்பட்டதை அறிந்ததும், மகிஷன் கோபத்தில் மூழ்கி, எல்லா அசுரர்களையும் மீண்டும் மீண்டும், 'என்ன நடந்தது?' என்று கேட்டான்.
நிஹதௌ தாநவௌ ஶூரௌ ரணே துர்முகபாஷ்கலௌ । தந்வ்யா தத்பரமாஶ்சர்யம் பஶ்யந்து தைவசேஷ்டிதம்
போரில் வீரமான துர்முகன், பாஸ்கலன் ஆகிய இரு அசுரர்களும் கொல்லப்பட்டார்கள்; இந்த மெலிந்தவளின் அதிசயமான செயலை எல்லோரும் பார்த்து, இது தெய்வீக நிகழ்ச்சி என்பதை உணரட்டும்.
காலோ ஹி பலவாந்கர்தா ஸததம் ஸுகதுஃகயோஃ । நராணாம் பரதந்த்ராணாம் புண்யபாபாநுயோகதஃ
காலம் என்பவன் மிகவும் வலிமையானவன்; மனிதர்களுக்கு சந்தோஷமும் துயரமும் தரும் காரணம் அவனே. நன்மை, தீமை செய்தலின் விளைவாக, மனிதர்கள் அவனிடம் சார்ந்தவர்களாக இருக்கிறார்கள்.
நிஹதௌ தாநவஶ்ரேஷ்டௌ கிம் கர்தவ்யமதஃ பரம் । ப்ருவந்து மிலிதாஃ ஸர்வே யத்யுக்தம் கார்யஸங்கடே
இப்போது முன்னணி அசுரர்கள் இருவரும் வீழ்ந்துவிட்டார்கள்; இனி நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்? இந்த நெருக்கடியில் எல்லோரும் ஒன்று சேர்ந்து ஏற்ற முடிவை சொல்லுங்கள்.
வ்யாஸ உவாச ஏவம் ப்ருவதி ராஜேந்த்ர மஹிஷேऽதிபலாந்விதே । சிக்ஷுராக்யஸ்து ஸேநாநீஸ்தமுவாச மஹாரதஃ
வியாசர் சொன்னார்: இவ்வாறு மகிஷன், மிகுந்த வலிமை உடையவன், பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது, சிக்ஷுர் என்ற பெரும் ரத வீரரும் படைத்தலைவரும் அவனை நோக்கி சொன்னான்.
ராஜந்நஹம் ஹநிஷ்யாமி கா சிந்தா ஸ்த்ரீவிஹிம்ஸநே । இத்யுக்த்வா ஸ்வபலைர்யுக்தஃ ப்ரயயௌ ரதஸம்யுதஃ
'மன்னா, அவளை நான் தான் கொல்வேன்; ஒரு பெண்ணை எதிர்த்துப் போரிடுவதில் என்ன பயம்?' என்று கூறி, தனது படையுடன், ரதத்தில் ஏறி புறப்பட்டான்.
த்விதீயம் பார்ஷ்ணிரக்ஷம் து க்ரு'த்வா தாம்ரம் மஹாபலம் । மஹதா ஸைந்யகோஷேண பூரயந்ககநம் திஶஃ
பெரும் வலிமை கொண்ட தாம்ரனை இரண்டாம் படைத்தலைவராக நியமித்து, தனது பெரிய படையின் ஒலியால் ஆகாயத்தையும் எல்லா திசைகளையும் முழங்கச் செய்தான்.
தமாகச்சந்தமாலோக்ய தேவீ பகவதீ ஶிவா । சகார ஶங்கஜ்யாகோஷம் கண்டாநாதம் மஹாத்புதம்
அவன் வருவதைப் பார்த்ததும், பாக்கியசாலியான சிவா தேவீ, சங்கமும் வில்லின் நாணும் முழங்கச் செய்து, அற்புதமான மணி ஒலியையும் எழுப்பினாள்.
தத்ரஸுஸ்தேந ஶப்தேந தே ச ஸர்வே ஸுராரயஃ । கிமேததிதி பாஷந்தோ துத்ருவுர்பயகம்பிதாஃ
அந்த பெரும் சப்தத்தால் அதிர்ந்த அந்த தேவர்களின் பகைவர்கள் அனைவரும், 'இது என்ன?' என்று சொல்லிக்கொண்டே, பயத்தில் நடுங்கி ஓடினர்.
சிக்ஷுராக்யஸ்து தாந்த்ரு'ஷ்ட்வா பலாயநபராயணாந் । உவாசாதீவ ஸம்குத்தஃ கிம் பயம் வஃ ஸமாகதம்
அவர்கள் ஓடுவதற்குத் தயாராக இருப்பதைப் பார்த்த சிக்ஷுர், மிகுந்த கோபத்துடன், 'உங்களுக்கு என்ன பயம் வந்தது?' என்று கேட்டான்.
அத்யைவாஹம் ஹநிஷ்யாமி பாணைர்பாலாம் மதோந்நதாம் । திஷ்டந்த்வத்ர பயம் த்யக்த்வா தைத்யாஃ ஸமரமூர்தநி
'இன்றே அந்த அகந்தை கொண்ட இளம்பெண்ணை அம்புகளால் நான் கொல்வேன்; அசுரர்கள் இங்கு பயம் இல்லாமல் போர்க்களத்தில் நிலைத்திருக்கட்டும்.'
இத்யுக்த்வா தாநவஶ்ரேஷ்டஶ்சாபபாணிர்பலாந்விதஃ । ஆகத்ய ஸங்கரே தேவீமித்யுவாச கதவ்யதஃ
இவ்வாறு கூறி, அசுரர்களில் முதன்மை வகிப்பவன், வலிமை உடையவன், வில் ஏந்தி, போரில் தேவியை அணுகி, கவலை இல்லாமல் இவ்வாறு சொன்னான்.
கிம் கர்ஜஸி விஶாலாக்ஷி பீஷயந்தீதராந்நராந் । நாஹம் பிபேமி தந்வங்கி ஶ்ருத்வா தேऽத்ய விசேஷ்டிதம்
'விரிவான கண்கள் கொண்டவளே, நீ மற்ற மனிதர்களை பயமுறுத்தி ஏன் கர்ஜிக்கிறாய்? இன்றைய உன் செயலைக் கேட்ட பிறகும், மெலிந்த உடல் கொண்டவளே, நான் உன்னைப் பயப்படவில்லை.'
ஸ்த்ரீவதே தூஷணம் ஜ்ஞாத்வா ததைவாகீர்திஸம்பவம் । உபேக்ஷாம் குருதே சித்தம் மதீயம் வாமலோசநே
'பெண்ணை கொல்வது பழி என்றும், அவமானம் என்றும் அறிந்திருக்கிறேன்; அழகான கண்கள் கொண்டவளே, எனது மனம் அதை நினைத்து பொறுமை காட்டுகிறது.'
ஸ்த்ரீணாம் யுத்தம் கடாக்ஷைஶ்ச ததா ஹாவைஶ்ச ஸுந்தரி । ந ஶஸ்த்ரைர்விஹிதம் க்வாபி த்வாத்ரு'ஶீநாம் கதாசந
'அழகியே, பெண்களின் யுத்தம் என்பது பார்வையாலும், சைகைகளாலும் தான்; உன்னைப் போன்றவர்களுக்கு எப்போதும் ஆயுதங்களால் போரிடுவது இல்லை.'
புஷ்பைரபி ந யோத்தவ்யம் கிம் புநர்நிஶிதைஃ ஶரைஃ । பவாத்ரு'ஶீநாம் தேஹேஷு துநோதி மாலதீதலம்
மலர்களாலும் போரிடக் கூடாது; கூர்மையான அம்புகளால் போரிடுவது எங்கே? உங்களைப் போன்றவர்களின் உடலை மல்லிகை இதழும் காயப்படுத்தும்.
திக்ஜந்ம மாநுஷே லோகே க்ஷாத்ரதர்மாநுஜீவிநாம் । லாலிதோऽயம் ப்ரியோ தேஹஃ க்ரு'ந்தநீயஃ ஶிதைஃ ஶரைஃ
இந்த உலகில் வீர தர்மத்தைப் பின்பற்றுவோருக்கு மனித பிறவி எதற்காக? இவ்வளவு நேசித்து வளர்த்த உடலை கூரிய அம்புகளால் வெட்ட வேண்டியதாகிறது.
தைலாப்யங்கைஃ புஷ்பவாதைஸ்ததா மிஷ்டாந்நபோஜநைஃ । போஷிதோऽயம் ப்ரியோ தேஹோ காதநீயஃ பரேஷுபிஃ
எண்ணெய் பூசலும், மலர் காற்றும், இனிப்பான உணவுகளும் கொண்டு வளர்த்த இந்த அன்பான உடலை, பிறர் ஆயுதங்களால் அழிக்க வேண்டியதாகிறது.
தேஹம் சித்த்வாஸிதாராபிர்தநப்ரு'ஜ்ஜாயதே நரஃ । திக்தநம் துஃகதம் பூர்வம் பஶ்சாத்கிம் ஸுகதம் பவேத்
உடலை வாள் முனைகளால் வெட்டி, மனிதன் செல்வம் சேர்க்கிறான்; ஆனால் அந்தச் செல்வம் முதலில் துயரமே தரும்—பிறகு அதிலிருந்து என்ன ஆனந்தம் கிடைக்கும்?
த்வமப்யஜ்ஞைவ வாமோரு யுத்தமாகாங்க்ஷஸே யதஃ । ஸுகம் ஸம்போகஜம் த்யக்த்வா கம் குணம் வேத்ஸி ஸங்கரே
நீயும், நெளிய இடுப்பாளியே, அறியாமையால்தான் போருக்காக ஆசைப்படுகிறாய்; அனுபவத்தின் இன்பத்தை விட்டு, போரில் என்ன நன்மை உனக்குத் தெரியும்?
கட்கபாதம் கதாகாதம் பேதநஞ்ஜ ஶிலீமுகைஃ । மரணாந்தே து ஸம்ஸ்காரோ கோமாயுமுககர்ஷணம்
வாள் வெட்டும், களிறு அடிக்கும், அம்பு குத்தும்—all இவை உண்டு; இறுதியில் மரணத்தின் பின், சடங்கு அல்லது பசு, நரி வாயால் இழுத்துச் செல்லப்படுவதே.
தஸ்யைவ கவிபிர்தூர்தைஃ க்ரு'தம் சாதீவ ஶம்ஸநம் । ரணே ம்ரு'தாநாம் ஸ்வஃப்ராப்திரர்தவாதோऽஸ்தி கேவலஃ
இதற்காகவே சில வஞ்சகக் கவிஞர்கள் பெருமை பேசுகிறார்கள்; போரில் இறந்தவர்களுக்கு சொர்க்கம் கிடைக்கும் என்பது வெறும் வார்த்தை மட்டுமே.
தஸ்மாத் கச்ச வராரோஹே யத்ர தே ரமதே மநஃ । பஜ வா பூபதிம் நாதம் ஹயாரிம் ஸுரமர்தநம்
ஆகையால், அழகியவளே, உன் மனம் மகிழும் இடத்திற்கு செல்; அரசனை உன் ஆண்டவனாக ஏற்று, குதிரை எதிரியை, தேவர்கள் வென்றவனை நாடு.
வ்யாஸ உவாச ஏவம் ப்ருவாணம் தம் தைத்யம் ப்ரோவாச ஜகதம்பிகா । கிம் ம்ரு'ஷா பாஷஸே மூட புத்திமாநிவ பண்டிதஃ
வியாசர் சொன்னார்: அவன் இப்படிச் சொன்னபோது, உலகத்தாயார் பதிலளித்தாள்: ஏன் பொய் பேசுகிறாய், அறியாதவனே, ஞானி, பண்டிதன் போல?
நீதிஶாஸ்த்ரம் ந ஜாநாஸி வித்யாம் சாந்வீக்ஷிகீம் ததா । ந ஸேவிதாஸ்த்வயா வ்ரு'த்தா ந தர்மே மதிரஸ்தி தே
நீ நீதிச் சாஸ்திரமும் அறியவில்லை, விசாரணை அறிவையும் இல்லை; முதியோர்களை சேவிக்கவில்லை, தர்மத்திலும் உனக்கு எண்ணம் இல்லை.