இந்த்ரோऽபி ச வ்ரு'ஷோ பூத்வா வாஹநத்வம் கதஃ க்ஷிதௌ । ஆத்யஸ்ய ஸர்வலோகஸ்ய விஷ்ணோரேவ விவேகிநஃ
இந்திரனும் ஒரு காளையாக மாறி பூமியில் வாகனமாக இருந்தான்; எல்லா உலகங்களுக்கும் முதல்வனான விஷ்ணுவுக்கே இது நேர்ந்தது.
ஸர்வஜ்ஞத்வம் கதம் குத்ர ப்ரபுஶக்திஃ குதோ கதா । யத்தேமம்ரு'கவிஜ்ஞாநம் ந ஜ்ஞாதம் ஹரிணா கில
அறிவின் முழுமை எங்கே போனது? ஆண்ட சக்தி எங்கே மறைந்தது? பொன்னான மான் பற்றி ஹரியும் உண்மையை அறியாமல் இருந்தான்.
ராஜந் மாயாபலம் பஶ்ய ராமோ ஹி காமமோஹிதஃ । ராமோ விரஹஸந்தப்தோ ருரோத ப்ரு'ஶமாதுரஃ
அரசே, மாயையின் வலிமையைப் பார்: ராமனும் ஆசையில் மயங்கினான்; பிரிவுத் துயரால் வாடி, ராமன் மிகவும் அழுதான்.
யோऽப்ரு'ச்சத்பாதபாந்மூடஃ க்வ கதா ஜநகாத்மஜா । பக்ஷிதா வா ஹ்ரு'தா கேந ருதந்நுச்சதரம் ததஃ
அவன் குழப்பத்தில் மரங்களிடம், 'ஜனகனின் மகள் எங்கே போனாள்? யாராவது அவளை எடுத்துச் சென்றார்களா, அல்லது சாப்பிட்டார்களா?' என்று கேட்டான்; மேலும் மேலும் உரக்க அழுதான்.
லக்ஷ்மணாஹம் மரிஷ்யாமி காந்தாவிரஹதுஃகிதஃ । த்வம் சாபி மம துஃகேந மரிஷ்யஸி வநேऽநுஜ
லக்ஷ்மணா, என் காதலியின் பிரிவுத் துயரால் நான் உயிர் இழப்பேன்; எனக்காக நீயும் இந்த காட்டில் துயரத்தால் உயிர் இழப்பாய், தம்பி.
ஆவயோர்மரணம் ஜ்ஞாத்வா மாதா மம மரிஷ்யதி । ஶத்ருக்நோऽப்யதிதுஃகார்தஃ கதம் ஜீவிதுமர்ஹதி
நாம் இருவரும் இறப்பதை அறிந்த என் தாயும் உயிர் இழப்பாள்; அதிக துயரத்தில் சத்ருக்னனும் எப்படி உயிரோடு இருப்பான்?
ஸுமித்ரா ஜீவிதம் ஜஹ்யாத்புத்ரவ்யஸநகர்ஶிதா । பூர்ணகாமாத கைகேயீ பவேத்புத்ரஸமந்விதா
சுமித்ரை தன் மகனுக்காக ஏற்பட்ட துயரத்தில் உயிரை விட்டுவிடுவாள்; ஆனால் கைகேயி, தன் ஆசைகள் அனைத்தும் நிறைவேறி, மகனுடன் மகிழ்ச்சியாக இருப்பாள்.
ஹா ஸீதே க்வ கதாஸி த்வம் மாம் விஹாய ஸ்மராதுரா । ஏஹ்யேஹி ம்ரு'கஶாவாக்ஷி மாம் ஜீவய க்ரு'ஶோதரி
ஆஹா சீதை! நீ என்னை விட்டு எங்கே போய்விட்டாய்? நினைவால் வருந்தும் என்னை விட்டு நீ எங்கே சென்றாய்? மான் போன்ற கண்கள் உடையவளே, மெலிந்த இடுப்பையுடையவளே, வா, வா, என்னை உயிரோடு வைத்துக்கொள்.
கிம் கரோமி க்வ கச்சாமி த்வததீநஞ்ச ஜீவிதம் । ஸமாஶ்வாஸய தீநம் மாம் ப்ரியம் ஜநகநந்திநி
நான் என்ன செய்வேன்? எங்கே போவேன்? என் உயிர் உன்னிடம் தான் உள்ளது. ஜனகராஜாவின் மகளே, என் பிரியமானவளே, துயரத்தில் உள்ள என்னைத் தாங்கி ஆறுதல் கூறு.
ஏவம் விலபதா தேந ராமேணாமிததேஜஸா । வநே வநே ச ப்ரமதா நேக்ஷிதா ஜநகாத்மஜா
இவ்வாறு புலம்பிய அந்த அளவற்ற ஒளியுடைய இராமன், காடுக்காடு அலைந்தாலும், ஜனகராஜாவின் மகளை காண முடியவில்லை.
ஶரண்யஃ ஸர்வலோகாநாம் ராமஃ கமலலோசநஃ । ஶரணம் வாநராணாம் ஸ கதோ மாயாவிமோஹிதஃ
அனைத்து உலகங்களுக்கும் தஞ்சமான, தாமரைக் கண்கள் உடைய இராமன், மாயையால் மயங்கிக் கொண்டு, வானரர்களுக்குத் தஞ்சமாக ஆனான்.
ஸஹாயாந்வாநராந்க்ரு'த்வா பபந்த வருணாலயம் । ஜகாந ராவணம் வீரம் கும்பகர்ணம் மஹோதரம்
வானரர்களைத் தோழர்களாகக் கொண்டு, கடலைப் பாலம் கட்டினான்; வீரனான இராவணனையும், கும்பகர்ணனையும், மகோதரனையும் கொன்றான்.
ஆநீய ச ததஃ ஸீதாம் ராமோ திவ்யமகாரயத் । ஸர்வஜ்ஞோऽபி ஹ்ரு'தாம் மத்வா ராவணேந துராத்மநா
பின்னர் சீதையை மீட்டு வந்த இராமன், தெய்வீகமான செயலைச் செய்தான்; எல்லாம் அறிந்தவனாக இருந்தும், சீதை இராவணனால் அபகரிக்கப்பட்டாளென்று எண்ணினான்.
கிம் ப்ரவீமி மஹாராஜ யோகமாயாபலம் மஹத் । யயா விஶ்வமிதம் ஸர்வம் ப்ராமிதம் ப்ரமதே கில
மகாராஜா, யோகமாயையின் பேராற்றலை நான் எப்படிச் சொல்வேன்? அதனால் இந்த உலகமெல்லாம் சுற்றி அலைக்கிறது.
ஏவம் நாநாவதாரேऽத்ர விஷ்ணுஃ ஶாபவஶம் கதஃ । கரோதி விவிதாஶ்சேஷ்டா தைவாதீநஃ ஸதைவ ஹி
இவ்வாறு பல அவதாரங்களில், சாபத்தின் காரணமாக, விஷ்ணு விதியின் கட்டுப்பாட்டில் எப்போதும் பலவிதமான செயல்களைச் செய்கிறான்.
தவாஹம் கதயிஷ்யாமி க்ரு'ஷ்ணஸ்யாபி விசேஷ்டிதம் । ப்ரபவம் மாநுஷே லோகே தேவகார்யார்தஸித்தயே
இப்போது நான் உனக்கு கிருஷ்ணனுடைய செயல்களையும் சொல்கிறேன்; தேவர்களின் காரியம் நிறைவேற மனித உலகில் அவன் பிறந்தது பற்றியும் கூறுகிறேன்.
காலிந்தீபுலிநே ரம்யே ஹ்யாஸீந்மதுவநம் புரா । லவணோ மதுபுத்ரஸ்து தத்ராஸீத்தாநவோ பலீ
ஒரு காலத்தில், அழகான யமுனை கரையில் உள்ள மதுவனத்தில், மதுவின் மகனான லவணன் என்ற அசுரன் வலிமைமிக்கவனாக இருந்தான்.
த்விஜாநாம் துஃகதஃ பாபோ வரதாநேந கர்விதஃ । நிஹதோऽஸௌ மஹாபாக லக்ஷ்மணஸ்யாநுஜேந வை
அவன் பாவம் செய்தவனும், வரப்பெற்றதனால் பெருமை கொண்டவனும், பிராமணர்களுக்கு துன்பம் கொடுத்தவனும் ஆனான்; ஆனாலும், மகாபாக்யவானே, லக்ஷ்மணனின் தம்பியால் அவன் கொல்லப்பட்டான்.
ஶத்ருக்நேநாத ஸம்க்ராமே தம் நிஹத்ய மதோத்கடம் । வாஸிதா மதுரா நாம புரீ பரமஶோபநா
பின்னர், யுத்தத்தில் அந்த அகந்தை கொண்டவனை சத்ருக்னன் கொன்று, மிக அழகான மதுரா நகரை அமைத்தான்.
ஸ தத்ர புஷ்கராக்ஷௌ த்வௌ புத்ரௌ ஶத்ருநிஷூதநஃ । நிவேஶ்ய ராஜ்யே மதிமாந்காலே ப்ராப்தே திவம் கதஃ
அங்கே, பகைவரை அழிப்பவனான சத்ருக்னன், புஷ்கராக்ஷன் உட்பட இரு மகன்களை அரசராக அமர்த்தி, காலம் வந்தபோது சொர்க்கத்திற்கு சென்றான்.
ஸூர்யவம்ஶக்ஷயே தாம் து யாதவாஃ ப்ரதிபேதிரே । மதுராம் முக்திதா ராஜந் யயாதிதநயஃ புரா
சூரிய வம்சம் முடிந்தபின், யாதவர்கள் அந்த மதுரையை எடுத்துக்கொண்டார்கள்; ராஜா, அது முன்பு யயாதியின் மகனுக்கு உரிமையானது, மோக்ஷம் தரும் நகரம்.
ஶூரஸேநாபிதஃ ஶூரஸ்தத்ராபூந்மேதிநீபதிஃ । மாதுராஞ்சூரஸேநாம்ஶ்ச புபுஜே விஷயாந்ந்ரு'ப
அங்கே, சூரசேனன் என்று அழைக்கப்படும் சூரன் பூமிக்கு அரசனானான்; மதுரா மற்றும் சூரசேன நாடுகளை ஆட்சி செய்தான், அரசே.
தத்ரோத்பந்நஃ கஶ்யபாம்ஶஃ ஶாபாச்ச வருணஸ்ய வை । வஸுதேவோऽதிவிக்யாதஃ ஶூரஸேநஸுதஸ்ததா
அங்கே, கஷ்யப குலத்தில் பிறந்தவனும், வருணனின் சாபத்தால் வந்தவனும், மிகவும் புகழ்பெற்ற சூரசேனனின் மகனான வசுதேவன் பிறந்தான்.
வைஶ்யவ்ரு'த்திரதஃ ஸோऽபூந்ம்ரு'தே பிதரி மாதவஃ । உக்ரஸேநோ பபூவாத கம்ஸஸ்தஸ்யாத்மஜோ மஹாந்
தந்தை இறந்தபின், மாதவன் வைசியர்களின் தொழிலை மேற்கொண்டான்; பிறகு உக்ரசேனன் அரசனானான், அவனுடைய மகன் கம்சன் பெரியவனாக இருந்தான்.
அதிதிர்தேவகீ ஜாதா தேவகஸ்ய ஸுதா ததா । ஶாபாத்வை வருணஸ்யாத கஶ்யபாநுகதா கில
அதிதி, தேவகி எனப் பிறந்து, அப்போது தேவகரின் மகளாக வந்தாள்; வருணனின் சாபத்தால், அவள் கசியபரின் பாதுகாப்பில் சேர்ந்தாள்.
தத்தா ஸா வஸுதேவாய தேவகேந மஹாத்மநா । விவாஹே ரசிதே தத்ர வாகபூத் ககநே ததா
அந்த மகானுபாவி தேவகன், தேவகியை வசுதேவருக்கு மணமாக வழங்கினார்; திருமணம் நடக்கும்போது, அப்போது வானத்தில் ஒரு குரல் எழுந்தது.
கம்ஸ கம்ஸ மஹாபாக தேவகீகர்பஸம்பவஃ । அஷ்டமஸ்து ஸுதஃ ஶ்ரீமாம்ஸ்தவ ஹந்தா பவிஷ்யதி
கம்சா, கம்சா, பெரிய அதிஷ்டசாலி, தேவகியின் கருவில் பிறக்கும் எட்டாவது அழகிய மகன் உன்னை அழிப்பான் என்று அந்தக் குரல் கூறியது.
தச்ச்ருத்வா வசநம் கம்ஸோ விஸ்மிதோऽபூந்மஹாபலஃ । தேவவாசம் து தாம் மத்வா ஸத்யாம் சிந்தாமவாப ஸஃ
அந்த வார்த்தையை கேட்ட கம்சன், பெரிய பலசாலி, ஆச்சரியத்தில் ஆழ்ந்தான்; அந்தக் குரல் தெய்வீகமானதும் உண்மையானதுமென்று எண்ணி, ஆழ்ந்த கவலையில் மூழ்கினான்.
கிம் கரோமீதி ஸஞ்சிந்த்ய விமர்ஶமகரோத்ததா । நிஹத்யைநாம் ந மே ம்ரு'த்யுர்பவேதத்யைவ ஸத்வரம்
‘நான் என்ன செய்வேன்?’ என்று சிந்தித்து, ‘இப்போது அவளை விரைவாக கொன்றுவிட்டால், எனக்கு மரணம் வராது’ என்று தீர்மானித்தான்.
உபாயோ நாந்யதா சாஸ்மிந்கார்யே ம்ரு'த்யுபயாவஹே । இயம் பித்ரு'ஷ்வஸா பூஜ்யா கதம் ஹந்மீத்யசிந்தயத்
‘இச்செயலில் மரணபயம் உள்ளது; வேறு வழியில்லை. ஆனாலும், இவள் என் தந்தையின் சகோதரி, மதிக்கப்பட வேண்டியவர்; எப்படி நான் அவளை கொல்வேன்?’ என்று கம்சன் யோசித்தான்.