ஶ்ருதம் தீர்தம் பவித்ரஞ்ச ஶ்ரத்தோத்பந்நா ச ராஜஸீ । நிர்கதஸ்தத்ர தீர்தே வை த்ரு'ஷ்டம் சைவ யதாஶ்ருதம்
ஒரு புனித இடம் பற்றி கேட்டு, தூய்மையாக எண்ணி, ரஜஸான நம்பிக்கை எழுகிறது; அங்கு சென்று, கேட்டபடியே காண்கிறான்.
ஸ்நாதஸ்தத்ர க்ரு'தம் க்ரு'த்யம் தத்தம் தாநம் ச ராஜஸம் । ஸ்திதஸ்தத்ர கியத்காலம் ரஜோகுணஸமாவ்ரு'தஃ
அங்கே स्नானம் செய்து, கடமைகளை செய்து, ரஜஸான முறையில் தானம் கொடுத்து, சில நாட்கள் அங்கு தங்கி, ரஜஸ் குணத்தால் சூழப்படுகிறான்.
ராகத்வேஷாந்ந நிர்முக்தஃ காமக்ரோதஸமாவ்ரு'தஃ । புநரேவ க்ரு'ஹம் ப்ராப்தோ யதாபூர்வம் ததா ஸ்திதஃ
பாசமும் வெறுப்பும் நீங்காமல், ஆசை கோபம் சூழ்ந்து, மீண்டும் வீட்டிற்கு வந்து பழையபடி இருப்பான்.
ஶ்ருதம் ச நாநுபூதம் வை தேந தீர்தம் முநீஶ்வர । ந ப்ராப்தம் ச பலம் யஸ்மாதஶ்ருதம் வித்தி நாரத
கேட்டது அனுபவிக்கப்படவில்லை என்றால், அந்த புனித இடத்தின் பலன் கிடைக்காது; நாரதா, கேட்கப்படாதது பயனற்றது என்பதை அறிக.
நிஷ்பாபத்வம் பலம் வித்தி தீர்தஸ்ய முநிஸத்தம । க்ரு'ஷேஃ பலம் யதா லோகே நிஷ்பந்நாந்நஸ்ய பக்ஷணம்
முனிவர்களில் சிறந்தவரே, தீர்த்தத்தின் வலிமை பாவமில்லாமல் இருப்பதே என்பதை அறிந்து கொள்ளுங்கள். உலகில் விவசாயம் செய்த பயிரின் பலன், அதிலிருந்து கிடைக்கும் உணவை அனுபவிப்பது போலவே.
பாபதேஹவிகாரா யே காமக்ரோதாதயஃ பரே । லோபோ மோஹஸ்ததா த்ரு'ஷ்ணா த்வேஷோ ராகஸ்ததா மதஃ
பாவம் நிறைந்த உடலில் ஏற்படும் மாற்றங்கள் என்றால், ஆசை, கோபம், பேராசை, மயக்கம், தாகம், வெறுப்பு, பற்றுதல், பெருமை ஆகியவையாகும்.
அஸூயேர்ஷ்யாக்ஷமாஶாந்திஃ பாபாந்யேதாநி நாரத । ந நிர்கதாநி தேஹாத்து தாவத்பாபயுதோ நரஃ
நாரதா, பொறாமை, இரக்கம், பொறுமையின்மை, அமைதியின்மை ஆகியவை பாவங்கள். இவை உடலை விட்டு போகவில்லை என்றால், மனிதன் பாவத்தால் கட்டுப்பட்டவனாகவே இருப்பான்.
க்ரு'தே தீர்தே யதைதாநி தேஹாந்ந நிர்கதாநி சேத் । நிஷ்பலஃ ஶ்ரம ஏவைகஃ கர்ஷகஸ்ய யதா ததா
தீர்த்தயாத்திரை செய்த பிறகும் இவை உடலை விட்டு போகவில்லை என்றால், விவசாயி பயிர் விளையாமல் உழைத்தது போலவே அந்த முயற்சி பயனற்றதாகும்.
ஶ்ரமேணாபீடிதம் க்ஷேத்ரம் க்ரு'ஷ்டா பூமிஃ ஸுதுர்கடா । உப்தம் பீஜம் மஹார்கம் ச ஹிதா வ்ரு'த்திருதாஹ்ரு'தா
உழைப்பால் சோர்ந்த நிலம், உழக்க கடினமான பூமி, அதில் விதைக்கப்பட்ட விலைமதிப்புள்ள விதை — இவை எல்லாம் நல்ல வாழ்வாதாரமாகக் கருதப்படுகின்றன.
அஹோராத்ரம் பரிக்லிஷ்டோ ரக்ஷணார்தம் பலோத்ஸுகஃ । காலே ஸுப்தஸ்து ஹேமந்தே வநே வ்யாக்ராதிபிர்ப்ரு'ஶம்
பயிரின் பலனை எதிர்பார்த்து, பகலும் இரவும் சிரமப்பட்டு அதை காக்கும் விவசாயி, குளிர்காலத்தில் காட்டில் தூங்கினால், புலி முதலான விலங்குகளால் மிகுந்த தொந்தரவு அடைவான்.
பக்ஷிதம் ஶலபைஃ ஸர்வம் நிராஶஶ்ச க்ரு'தஃ புநஃ । தத்வத்தீர்தஶ்ரமஃ புத்ர கஷ்டதோ ந பலப்ரதஃ
அனைத்து பயிரும் வண்டுகளால் உண்டுவிட்டால், விவசாயி மீண்டும் நம்பிக்கையிழக்கிறான். அதுபோல, மகனே, தீர்த்தயாத்திரையின் சிரமம் துன்பம் மட்டும் தரும், பலன் தராது.
ஸத்த்வம் ஸமுத்கடம் ஜாதம் ப்ரவ்ரு'த்தம் ஶாஸ்த்ரதர்ஶநாத் । வைராக்யம் தத்பலம் ஜாதம் தாமஸார்தேஷு நாரத
சாஸ்திரங்களைப் படிப்பதால் சத்துவம் வலிமைபெற்று வளர்கிறது; அதன் பலனாக, நாரதா, இருளில் தோன்றும் பொருட்களில் பற்றுதல் குறையும்.
ப்ரஸஹ்யாபிபவத்யேவ தத்ரஜஸ்தமஸீ உபே । ரஜஃ ஸமுத்கடம் ஜாதம் ப்ரவ்ரு'த்தம் லோபயோகதஃ
அந்த சத்துவம், இரஜஸ் மற்றும் தமஸ் இரண்டையும் வலுக்கட்டாயமாக வெல்லும்; இரஜஸ் வலிமைபெற்றால், பேராசையுடன் அது உருவாகிறது.
தத்ததாபிபவத்யேவ தமஃஸத்த்வே ததா உபே । தமஸ்ததோத்கடம் பூத்வா ப்ரவ்ரு'த்தம் மோஹயோகதஃ
அதன்பின் அது தமஸ் மற்றும் சத்துவத்தையும் வெல்லும்; தமஸ் வலிமைபெற்று, மயக்கத்தால் வளர்ந்தால், அது மேலோங்கி நிற்கும்.
தத்ஸத்த்வரஜஸீ சோபே ஸங்கம்யாபிபவத்யபி । விஸ்தரம் கதயாம்யத்ய யதாபிபவதீதி வை
அந்த தமஸ், சத்துவம் மற்றும் இரஜஸ் இரண்டையும் சேர்ந்துகொண்டு அவற்றை வெல்லும்; இன்று இந்த வெற்றிகள் எப்படி நிகழ்கின்றன என்பதை விரிவாக விளக்குகிறேன்.
யதா ஸத்த்வம் ப்ரவ்ரு'த்தம் வை மதிர்தர்மே ஸ்திதா ததா । ந சிந்தயதி பாஹ்யார்தம் ரஜஸ்தமஃஸமுத்பவம்
சத்துவம் அதிகரித்து, மனம் தர்மத்தில் நிலைத்திருக்கும்போது, இரஜஸ் மற்றும் தமஸில் தோன்றும் வெளிப்புற பொருட்களை அது எண்ணுவதில்லை.
அர்தம் ஸத்த்வஸமுத்பூதம் க்ரு'ஹ்ணாதி ச ந சாந்யதா । அநாயாஸக்ரு'தம் சார்தம் தர்மம் யஜ்ஞம் ச வாஞ்சதி
சத்துவத்தில் தோன்றும் பொருளையே அது ஏற்கும், வேறு ஒன்றை அல்ல; சிரமமின்றி செய்யப்படும் செயல்கள், தர்மம், யாகம் ஆகியவற்றையே விரும்பும்.
ஸாத்த்விகேஷ்வேவ போகேஷு காமம் வை குருதே ததா । ராஜஸேஷு ந மோக்ஷார்தம் தாமஸேஷு புநஃ குதஃ
அந்த நேரத்தில், சத்துவமான அனுபவங்களிலேயே அது இன்பம் நாடும்; இரஜஸில் உள்ளவற்றை விடுவிக்க அல்ல, தமஸில் உள்ளவற்றில் இன்னும் குறைவாகவே நாடும்.
ஏவம் ஜித்வா ரஜஃ பூர்வம் ததஶ்ச தமஸோ ஜயஃ । ஸத்த்வம் ச கேவலம் புத்ர ததா பவதி நிர்மலம்
இவ்வாறு முதலில் இரஜஸை வென்று, பின்னர் தமஸையும் வென்றால், மகனே, சுத்தமான சத்துவம் மட்டும் மீதமிருக்கும்.
யதா ரஜஃ ப்ரவ்ரு'த்தம் வை த்யக்த்வா தர்மாந் ஸநாதநாந் । அந்யதாகுருதே தர்மாச்ச்ரத்தாம் ப்ராப்ய து ராஜஸீம்
இரஜஸ் அதிகரிக்கும்போது, நித்திய தர்மங்களை விட்டு விட்டு, தர்மத்திலிருந்து விலகி, இரஜஸான நம்பிக்கையுடன் செயல்படுவான்.
ராஜஸாதர்தஸம்வ்ரு'த்திஸ்ததா போகஸ்து ராஜஸஃ । ஸத்த்வம் விநிர்கதம் தேந தமஸஶ்சாபி நிக்ரஹஃ
இரஜஸால் செல்வம் அதிகரிக்கும், அனுபவமும் இரஜஸானதே; இதனால் சத்துவம் விலகி, தமஸ் கூட கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது.
யதா தமோ விவ்ரு'த்தம் ஸ்யாதுத்கடம் ஸம்பபூவ ஹ । ததா வேதே ந விஶ்வாஸோ தர்மஶாஸ்த்ரே ததைவ ச
தமஸ் பெரிதும் வளர்ந்து வலிமைபெற்றால், வேதத்தில் நம்பிக்கை இருக்காது; அதுபோல தர்ம சாஸ்திரங்களிலும் நம்பிக்கை இருக்காது.
ஶ்ரத்தாம் ச தாமஸீம் ப்ராப்ய கரோதி ச தநாத்யயம் । த்ரோஹம் ஸர்வத்ர குருதே ந ஶாந்திமதிகச்சதி
தாமஸமான நம்பிக்கையை அடைந்தவன், செல்வத்தை இழக்கச் செய்கிறான்; எங்கும் பகைமை காட்டுகிறான்; சமாதானம் பெறுவதில்லை.
ஜித்வா ஸத்த்வம் ரஜஶ்சைவ க்ரோதநோ துர்மதிஃ ஶடஃ । வர்ததே காமசாரேண பாவேஷு விததேஷு ச
சத்துவமும் இரஜசும் அடக்கப்பட்டபோது, கோபம் கொண்ட, குறைந்த புத்தியுள்ள, வஞ்சகமானவன், பல நிலைகளிலும் ஆசைப்படி நடக்கிறான்.
ஏகம் ஸத்த்வம் ந பவதி ரஜஶ்சைகம் தமஸ்ததா । ஸஹைவாஶ்ரித்ய வர்தந்தே குணா மிதுநதர்மிணஃ
ஒரு தனி சத்துவம் இல்லை; ஒரே இரஜசும் இல்லை; ஒரே தாமசும் இல்லை; எல்லா குணங்களும் எப்போதும் இரட்டையாகவே செயல்படுகின்றன.
ரஜோ விநா ந ஸத்த்வம் ஸ்யாத்ரஜஃ ஸத்த்வம் விநா க்வசித் । தமோ விநா ந சைவைதே வர்தந்தே புருஷர்ஷப
இரஜசில்லாமல் சத்துவம் இருக்காது; சத்துவமில்லாமல் இரஜசும் இல்லை; தாமசில்லாமல் இவை இரண்டும் இல்லை, மனிதர்களில் சிறந்தவரே.
தமஸ்தாப்யாம் விஹீநம் து கேவலம் ந கதாசந । ஸர்வே மிதுநதர்மாணோ குணாஃ கார்யாந்தரேஷு வை
தாமசம் மற்ற இரண்டும் இல்லாமல் ஒருபோதும் தனியாக இருக்காது; எல்லா குணங்களும் தங்கள் செயல்களில் இரட்டைப் பண்புடன் காணப்படுகின்றன.
அந்யோந்யஸம்ஶ்ரிதாஃ ஸர்வே திஷ்டந்தி ந வியோஜிதாஃ । அந்யோந்யஜநகாஶ்சைவ யதஃ ப்ரஸவதர்மிணஃ
அனைத்தும் ஒன்றோடொன்று சார்ந்தே இருக்கின்றன; பிரிந்து இருப்பதில்லை; ஒன்றிலிருந்து ஒன்று உருவாகின்றன; ஏனெனில் அவை உருவாக்கும் தன்மை உடையவை.
ஸத்த்வம் கதாசிச்ச ரஜஸ்தமஸீ ஜநயத்யுத । கதாசித்து ரஜஃ ஸத்த்வதமஸீ ஜநயத்யபி
சில சமயம் சத்துவம் இரஜசையும் தாமசத்தையும் உருவாக்கும்; சில சமயம் இரஜசும் சத்துவத்தையும் தாமசத்தையும் உருவாக்கும்.
கதாசித்து தமஃ ஸத்த்வரஜஸீ ஜநயத்யுபே । ஜநயந்த்யேவமந்யோந்யம் ம்ரு'த்பிண்டஶ்ச கடம் யதா
சில சமயம் தாமசம் சத்துவத்தையும் இரஜசையும் உருவாக்கும்; இவ்வாறு அவை ஒன்றையொன்று உருவாக்குகின்றன, மண் குழி பானையை உருவாக்குவது போல்.