மஜ்ஜந்மபங்கஜம் தத்ர ஸ்திதோऽஹம் சதுராநநஃ । ஶேஷஶாயீ ஜகந்நாதஸ்ததா ச மதுகைடபௌ
அந்த நீர்குமிழ் தாமரையில் நானும் நான்முகனாக இருந்தேன்; அங்கே சேஷன் மீது சாய்ந்திருக்கும் உலகநாதரும், மதுவும் கைடபனும் இருந்தார்கள்.
ப்ரஹ்மோவாச ஏவம் த்ரு'ஷ்டம் மயா தத்ர பாதபத்மநகே ஸ்திதம் । விஸ்மதோऽஹம் ததோ வீக்ஷ்ய கிமேததிதி ஶங்கிதஃ
பிரம்மா சொன்னார்: அப்போது, அந்த தெய்வியின் தாமரைப்பாத நகத்தில் நிலைபெற்றதை நான் பார்த்தேன்; அதை பார்த்து ஆச்சரியப்பட்டேன், 'இது என்ன?' என்று எண்ணினேன்.
விஷ்ணுஶ்ச விஸ்மயாவிஷ்டஃ ஶங்கரஶ்ச ததா ஸ்திதஃ । தாம் ததா மேநிரே தேவீம் வயம் விஶ்வஸ்ய மாதரம்
விஷ்ணுவும் அதேபோல் வியப்பில் மூழ்கினார்; சங்கரனும் அங்கே நின்றார்; அப்போது நாங்கள் அனைவரும் அவளை உலகத்துக்குத் தாயாகவே எண்ணினோம்.
ததோ வர்ஷஶதம் பூர்ணம் வ்யதிக்ராந்தம் ப்ரபஶ்யதஃ । ஸுதாமயே ஶிவே த்வீபே விஹாரம் விவிதம் ததா
அங்கே அந்த ஆனந்தமான, மங்களகரமான தீவில், பலவிதமான இன்பங்களை அனுபவித்துக்கொண்டிருக்க, நூறு வருடங்கள் முழுவதும் கடந்து போனது.
ஸக்ய இவ ததா தத்ர மேநிரேऽஸ்மாநவஸ்திதாந் । தேவ்யஃ ப்ரமுதிதாகாரா நாநாபரணமண்டிதாஃ
அப்போது, பலவகை ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மகிழ்ச்சியுடன் இருந்த தேவியர்கள், எங்களை தங்களது தோழர்களாகவே எண்ணினார்கள்.
வயமப்யதிரம்யத்வாத்பபூவிம விமோஹிதாஃ । ப்ரஹ்ரு'ஷ்டமநஸஃ ஸர்வே பஶ்யந்பாவாந்மநோரமாந்
நாங்களும் அந்த மிக அழகிற்கு மயங்கி, மனமகிழ்ச்சியுடன், அந்த அழகிய உருவங்களை பார்த்து மயங்கினோம்.
ஏகதா தாம் மஹாதேவீம் தேவீம் ஶ்ரீபுவநேஶ்வரீம் । துஷ்டாவ பகவாந்விஷ்ணுர்யுவதீபாவஸம்ஸ்திதஃ
ஒரு நாள், பகவான் விஷ்ணு, இளமையான பெண்ணுருவம் கொண்டு, அந்த மகாதேவியை, ஸ்ரீபுவனேஸ்வரியை புகழ்ந்தார்.
ஶ்ரீபகவாநுவாச நமோ தேவ்யை ப்ரக்ரு'த்யை ச விதாத்ர்யை ஸததம் நமஃ । கல்யாணை காமதாயை ச வ்ரு'த்த்யை ஸித்த்யை நமோ நமஃ
பகவான் சொன்னார்: தேவிக்கு, இயற்கைக்கு, படைப்பாளிக்கு எப்போதும் வணக்கம்; மங்களமானவளுக்கு, விருப்பங்களைத் தருபவளுக்கு, வளர்ச்சிக்கும், வெற்றிக்கும் மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்.
ஸச்சிதாநந்தரூபிண்யை ஸம்ஸாராரணயே நமஃ । பஞ்சக்ரு'த்யவிதாத்ர்யை தே புவநேஶ்யை நமோ நமஃ
சத்தும் சித்தும் ஆனந்தமும் நிறைந்த வடிவான உமக்கு, இந்த உலகச் சாகா வனத்தில் வணக்கம்; ஐந்து செய்கைகளையும் படைக்கும் புவனேஸ்வரிக்கு, மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்.
ஸர்வாதிஷ்டாநரூபாயை கூடஸ்தாயை நமோ நமஃ । அர்தமாத்ரார்தபூதாயை ஹ்ரு'ல்லேகாயை நமோ நமஃ
எல்லா இருப்பிடங்களின் வடிவான, நிலையானவளுக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்; அரைஅக்ஷரத்தின் சாரமாக இருக்கும் ஹ்ரில்லேகாவுக்கு வணக்கம்.
ஜ்ஞாதம் மயாऽகிலமிதம் த்வயி ஸந்நிவிஷ்டம் த்வத்தோऽஸ்ய ஸம்பவலயாவபி மாதரத்ய । ஶக்திஶ்ச தேऽஸ்ய கரணே விததப்ரபாவா ஜ்ஞாதாऽதுநா ஸகலலோகமயீதி நூநம்
அம்மா, இவை எல்லாம் உன்னிலேயே நிலைத்திருக்கின்றன என்பதை இப்போது நான் அறிந்தேன்; இந்த உலகின் உருவாக்கமும் அழிவும் உன்னிலிருந்து வருகிறது. உன்னுடைய சக்தி எல்லா செயல்களிலும் விரிந்திருப்பதை இப்போது உண்மையில் அறிந்தேன்; அது தான் எல்லா உலகங்களின் சாரம்.
விஸ்தார்ய ஸர்வமகிலம் ஸதஸத்விகாரம் ஸந்தர்ஶயஸ்யவிகலம் புருஷாய காலே । தத்த்வைஶ்ச ஷோடஶபிரேவ ச ஸப்தபிஶ்ச பாஸீந்த்ரஜாலமிவ நஃ கில ரஞ்ஜநாய
நீ எல்லாவற்றையும், நிலையானதும் மாறுபடும் அனைத்தையும் விரித்து, காலத்தின்படி புருஷனுக்குத் தெளிவாகக் காட்டுகிறாய்; பதினாறு மற்றும் ஏழு தத்துவங்களால், மாயைபோல் நமக்கு இன்பம் தரும் வகையில் தோன்றுகிறாய்.
ந த்வாம்ரு'தே கிமபி வஸ்துகதம் விபாதி வ்யாப்யைவ ஸர்வமகிலம் த்வமவஸ்திதாऽஸி । ஶக்திம் விநா வ்யவஹ்ரு'தோ புருஷோऽப்யஶக்தோ வம்பண்யதே ஜநநி புத்திமதா ஜநேந
உன்னைத் தவிர்த்து எதுவும் தோன்றாது; நீ அனைத்தையும் ஊடறுத்து எப்போதும் நிலைத்திருக்கிறாய். உன் சக்தி இல்லாமல், புருஷனுக்கே செயல் செய்ய இயலாது என்று அறிவாளிகள் கூறுகிறார்கள், அம்மா.
ப்ரீணாஸி விஶ்வமகிலம் ஸததம் ப்ரபாவைஃ ஸ்வைஸ்தேஜஸா ச ஸகலம் ப்ரகடீகரோஷி । அத்ஸ்யேவ தேவி தரஸா கில கல்பகாலே கோ வேத தேவி சரிதம் தவ வை பவஸ்ய
உன் பலங்களால் நீ எப்போதும் இந்த உலகை மகிழ்விக்கிறாய்; உன் ஒளியால் அனைத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறாய். தேவி, கல்ப முடிவில் நீ எல்லாவற்றையும் விரைவாக உன்னுள் இழுத்துக்கொள்கிறாய்; உன் செயல்களை இந்த உலகில் யார் அறிகிறார்கள்?
த்ராதா வயம் ஜநநி தே மதுகைடபாப்யாம் லோகாஶ்ச தே ஸுவிததாஃ கலு தர்ஶிதா வை । நீதாஃ ஸுகஸ்ய பவநே பரமாம் ச கோடிம் யத்தர்ஶநம் தவ பவாநி மஹாப்ரபாவம்
அம்மா, மதுவும் கைடபனும் இருந்து நீ எங்களை பாதுகாத்தாய்; உலகங்கள் உன் மூலம் விரிந்துள்ளன என்பதை உண்மையில் காண்பித்தாய். உன் தரிசனத்தால், பவானி, பேராற்றல் கொண்டவளே, நாங்கள் ஆனந்தத்தின் இல்லத்திலும், மிக உயர்ந்த இன்பத்திலும் அழைத்துச் செல்லப்பட்டோம்.
நாஹம் பவோ ந ச விரிம்சி விவேத மாதஃ கோऽந்யோ ஹி வேத்தி சரிதம் தவ துர்விபாவ்யம் । காநீஹ ஸந்தி புவநாநி மஹாப்ரபாவே ஹ்யஸ்மிந்பவாநி ரசிதே ரசநாகலாபே
நானும், பவனும், விரிஞ்சியும், அம்மா, உன் ஆழமான செயல்களை அறியவில்லை; வேறு யார் அறிய முடியும்? இந்த உன் படைப்பில் எத்தனை உலகங்கள் உள்ளன, பேராற்றல் கொண்ட பவானியே?
அஸ்மாபிரத்ர புவநே ஹரிரந்ய ஏவ த்ரு'ஷ்டஃ ஶிவஃ கமலஜஃ ப்ரதிதப்ரபாவஃ । அந்யேஷு தேவி புவநேபு ந ஸந்தி கிம் தே கிம் வித்ம தேவி விததம் தவ ஸுப்ரபாவம்
இந்த உலகில் நாங்கள் ஹரியையும், சிவனையும், கமலஜனையும் மட்டுமே பார்த்துள்ளோம்; அவர்கள் பேராற்றல் பெற்றவர்கள். ஆனால், தேவி, மற்ற உலகங்களில் வேறு யாரும் இல்லையா? உன் பரந்த பேராற்றலை நாம் என்ன அறிந்திருக்கிறோம்?
யாசேऽம்ப தேऽங்க்ரிகமலம் ப்ரணிபத்ய காமம் சித்தே ஸதா வஸது ரூபமிதம் தவைதத் । நாமாபி வக்த்ரகுஹரே ஸததம் தவைவ ஸந்தர்ஶநம் தவ பதாம்புஜயோஃ ஸதைவ
அம்மா, உன் தாமரைப்பாதத்தில் வணங்கி, ஒரே ஒரு வேண்டுகோள் செய்கிறேன்: உன் இந்த வடிவம் எப்போதும் என் மனதில் நிலைத்திருக்க வேண்டும்; உன் பெயர் என் வாயில் எப்போதும் இருக்க வேண்டும்; உன் தாமரைப்பாதங்களை எப்போதும் காணும் பாக்கியம் எனக்குக் கிடைக்க வேண்டும்.
ப்ரு'த்யோऽயமஸ்தி ஸததம் மயி பாவநீயம் த்வாம் ஸ்வாமிநீதி மநஸா நநு சிந்தயாமி । ஏஷாऽऽவயோரவிரதா கில தேவி பூயா- த்வ்யாப்திஃ ஸதைவ ஜநநீ ஸுதயோரிவார்தே
அம்மையே, நான் எப்போதும் உமக்கு பணியாளன் என்ற எண்ணத்துடன் இருக்க வேண்டும் என்று மனதில் நினைத்து வருகிறேன். நீர் என் ஆண்டவள் என்று என் உள்ளம் என்றும் சிந்திக்கிறது. தாயும் மகனும் போல நம்மிடையே இந்த உறவு எப்போதும் அதிகரிக்க வேண்டும்.
த்வம் வேத்ஸி ஸர்வமகிலம் புவநப்ரபஞ்சம் ஸர்வஜ்ஞதா பரிஸமாப்திநிதாந்தபூமிஃ । கிம் பாமரேண ஜகதம்ப நிவேதநீயம் யத்யுக்தமாசர பவாநி தவேங்கிதம் ஸ்யாத்
உலகம் முழுவதும் நீர் எல்லாம் அறிந்தவள்; உமக்கு எல்லாம் தெரியும், எல்லா அறிவும் உம்மிடம் நிறைந்துள்ளது. உலகத்தாயே, நான் போல் ஒரு சாதாரண மனிதன் உமக்கு என்ன சொல்ல முடியும்? என்னைச் சரியான வழியில் நடத்தும்; உமக்கு விருப்பமானது நடக்கட்டும், பவானி.
ப்ரஹ்மா ஸ்ரு'ஜத்யவதி விஷ்ணுருமாபதிஶ்ச ஸம்ஹாரகாரக இயம் து ஜநே ப்ரஸித்திஃ । கிம் ஸத்யமேததபி தேவி தவேச்சயா வை கர்தும் க்ஷமா வயமஜே தவ ஶக்தியுக்தாஃ
பிரம்மா படைக்கிறார், விஷ்ணு காப்பாற்றுகிறார், உமையின் கணவன் அழிக்கிறார் என்று மக்கள் அறிந்திருக்கிறார்கள். ஆனால், அம்மையே, இது உண்மையா? நாங்கள் எல்லோரும் உமது சக்தியால் மட்டுமே இவை செய்ய முடிகிறது; உமது ஆசையினாலே நாங்கள் செயல் படுகிறோம், பிறவியில்லாதவளே.
தாத்ரீ தராதரஸுதே ந ஜகத்பிபர்தி ஆதாரஶக்திரகிலம் தவ வை பிபர்தி । ஸூர்யோऽபி பாதி வரதே ப்ரபயா யுதஸ்தே த்வம் ஸர்வமேததகிலம் விரஜா விபாஸி
மலைமகளே, பூமி உலகைத் தாங்குவதில்லை; உமது ஆதர சக்தியே எல்லாவற்றையும் தாங்குகிறது. சூரியனும் உமது ஒளியினால் தான் பிரகாசிக்கிறான், வரம் அளிப்பவளே. நீர் தூயவளாக, இந்த உலகமெங்கும் ஒளிர்கிறாய்.
ப்ரஹ்மாऽஹமீஶ்வரவரஃ கில தே ப்ரபாவா- த்ஸர்வே வயம் ஜநியுதா ந யதா து நித்யாஃ । கேऽந்யே ஸுராஃ ஶதமகப்ரமுகாஶ்ச நித்யா நித்யா த்வமேவ ஜநநீ ப்ரக்ரு'திஃ புராணா
பிரம்மா, நானும், உயர்ந்த ஆண்டவரும் உமது சக்தியினாலே இருக்கிறோம்; நாங்கள் பிறப்புடன் வந்தவர்கள், நிரந்தரமானவர்கள் அல்ல. மற்ற தேவர்கள், இந்திரன் முதலியோரும் நிரந்தரமல்லர். நீயே ஒருத்தி, அம்மையே, எப்போதும் நிலைத்த பழமையான இயற்கை.
த்வம் சேத்பவாநி தயஸே புருஷம் புராணம் ஜாநேऽஹமத்ய தவ ஸம்நிதிகஃ ஸதைவ । நோசேதஹம் விபுரநாதிரநீஹ ஈஶோ விஶ்வாத்மதீரிதி தமஃப்ரக்ரு'திஃ ஸதைவ
பவானியே, நீர் பழமையான புருஷனுக்கு தயை செய்தால், இன்று நான் எப்போதும் உமது அருகில் இருப்பதை அறிகிறேன். இல்லையெனில், நான் எல்லாம் வல்லவன், ஆதியில்லாதவன், செயல் இல்லாதவன் என்றாலும், உலகத்தின் ஆத்மாவாக இருளில் மட்டும் இருப்பேன்; இயற்கையாகவே இருக்கும்.
வித்யா த்வமேவ நநு புத்திமதாம் நராணாம் ஶக்திஸ்த்வமேவ கில ஶக்திமதாம் ஸதைவ । த்வம் கீர்திகாந்திகமலாமலதுஷ்டிரூபா முக்திப்ரதா விரதிரேவ மநுஷ்யலோகே
அறிவாளிகளுக்கான அறிவும் நீயே; வலிமை உள்ளவர்களுக்கு சக்தியும் நீயே. புகழ், அழகு, செல்வம், திருப்தி ஆகியவையும் நீயே. மனித உலகில் விடுதலை அளிப்பவளும், பற்றின்மையும் நீயே.
காயத்ர்யஸி ப்ரதமவேதகலா த்வமேவ ஸ்வாஹா ஸ்வதா பகவதீ ஸகுணார்தமாத்ரா । ஆம்நாய ஏவ விஹிதோ நிகமோ பவத்யை ஸஞ்ஜீவநாய ஸததம் ஸுரபூர்வஜாநாம்
காயத்ரி என்ற வேதத்தின் முதன்மை பகுதியும் நீயே; ஸ்வாஹா, ஸ்வதா, பாக்கியவளும், குணமுள்ள அரை எழுத்தும் நீயே. வேதமும் உமக்காகவே அமைக்கப்பட்டுள்ளது, பவானியே, பழைய தேவர்களுக்கு எப்போதும் உயிர் கொடுக்க.
மோக்ஷார்தமேவ ரசயஸ்யகிலம் ப்ரபஞ்சம் தேஷாம் கதாஃ கலு யதோ நநு ஜீவபாவம் । அம்ஶா அநாதிநிதநஸ்ய கிலாநகஸ்ய பூர்ணார்ணவஸ்ய விததா ஹி யதா தரங்காஃ
மோட்சத்திற்காகவே நீர் இந்த உலகத்தை உருவாக்குகிறாய்; அதை அடைந்தவர்கள் தனி உயிராக இருப்பதில்லை. எல்லா உயிர்களும் பாவமில்லாத, ஆதியில்லாத, முடிவில்லாத, முழு கடலைப்போல் நீரிலிருந்து எழும் அலைகள் போல உமக்கு பங்குகள்.
ஜீவோ யதா து பரிவேத்தி தவைவ க்ரு'த்யம் த்வம் ஸம்ஹரஸ்யகிலமேததிதி ப்ரஸித்தம் । நாட்யம் நடேந ரசிதம் விததேऽந்தரங்கே கார்யே க்ரு'தே விரமஸே ப்ரதிதப்ரபாவா
உயிர் எல்லாம் உமது செயல் என்று உணரும்போது, நீர் அனைத்தையும் மீண்டும் உம்முள் இழுத்து கொள்கிறாய் என்பது அறியப்படுகிறது. நாடகத்தை நடிகன் முடித்தபின் அது நிற்கும் போல, உமது செயல் முடிந்ததும், உமது சக்தி வெளிப்படும்போது நீர் நிறுத்துகிறாய்.
த்ராதா த்வமேவ மம மோஹமயாத்பவாப்தே- ஸ்த்வாமம்பிகே ஸததமேமி மஹார்திதே ச । ராகாதிபிர்விரசிதே விததே கிலாந்தே மாமேவ பாஹி பஹுதுஃககரே ச காலே
அம்மிகே, மாயையின் கடலில் நான் மூழ்கும் போது நீயே எனக்கு காப்பாற்றும் தெய்வம். பெரும் துயரத்தில் நான் எப்போதும் உம்மை அடைகிறேன். ஆசை முதலியவை உருவாக்கும் கடைசி வேளையில், பல துயரங்களை தரும் அந்த நேரத்தில், என்னை மட்டும் காப்பாற்றும்.
நமோ தேவி மஹாவித்யே நமாமி சரணௌ தவ । ஸதா ஜ்ஞாநப்ரகாஶம் மே தேஹி ஸர்வார்ததே ஶிவே
அம்மையே, பெரிய அறிவே, உமக்கு வணக்கம். உமது பாதங்களுக்கு நான் வணங்குகிறேன். எப்போதும் எனக்கு அறிவின் ஒளியை தாரும், எல்லாவற்றையும் தரும், மங்களமானவளே.