ஜுகுப்ஸிதமிதம் கர்ம ஸ கதம் க்ரு'தவாந்முநிஃ
இவ்வளவு குறை சொல்லத்தக்க செயலை அந்த முனிவர் எப்படி செய்தார்?
வ்யாஸ ஶிஷ்யோऽஸி மேதாவிந்ஸம்தேஹம் சேத்துமர்ஹஸி
வியாசர், நீ அவருடைய சீடனும், புத்திசாலியும்தான்; எனது சந்தேகத்தை நீ தீர்க்க வேண்டும்.
ஸூத உவாச ஸத்யவாந்தர்மஶீலஶ்ச சக்ரவர்தீ ந்ரு'போத்தமஃ
சூதர் சொன்னார்: சத்யவான், தர்மத்தில் நிலைத்திருந்தவர், அரசர்களில் தலைசிறந்தவர் மற்றும் சக்ரவர்த்தி ஆனார்.
அஶ்வமேதஸஹஸ்ரேண வாஜபேயஶதேந ச ।। தோஷயாமாஸ தேவேம்த்ரம் ஸ்வர்கம் ப்ராப மஹாமதிஃ
ஆயிரம் அசுவமேத யாகங்களும் நூறு வாஜபேய யாகங்களும் செய்து, தேவர்களின் தலைவனான இந்திரனை மகிழ்வித்து, பேரறிவுடன் சுவர்க்கத்தை அடைந்தார்.
ஏகதா ப்ரஹ்மஸதநம் கதோ ராஜா மஹாபிஷஃ
ஒரு நாள் மகாபிஷன் என்ற அரசன் பிரம்மாவின் இல்லத்திற்குச் சென்றார்.
கம்கா மஹாநதீ தத்ர ஸம்ஸ்திதா ஸேவிதும் விபும்
அங்கு பெரிய நதி கங்கை இறைவனை சேவிக்க வந்திருந்தாள்.
அதோமுகாஃ ஸுராஃ ஸர்வே ந விலோக்யைவ தாம் ஸ்திதாஃ
அங்கிருந்த தேவர்கள் அனைவரும் தங்கள் முகத்தை கீழே தாழ்த்தி, அவளைப் பார்க்காமல் நின்றனர்.
ஸாऽபி தம் ப்ரேமஸம்யுக்தம் ந்ரு'பம் ஜ்ஞாதவதீ நதீ 2.3.
அந்த நதி, அன்பு நிறைந்த அரசனை அறிந்து கொண்டாள்.
ப்ரஹ்மா சுகோப தௌ தூர்ணம் ஶஶாப ச ருஷாऽந்விதஃ
பிரம்மா இருவர்மீதும் கோபமடைந்து, உடனே சாபம் அளித்தார்.
புண்யேந மஹதாऽऽவிஷ்டஸ்த்வமவாப்ஸ்யஸி ஸர்வதா
நீ பெரும் புண்ணியத்துடன் பிறவி எடுப்பாய் என்று கூறினார்.
விமநஸ்கௌ து தௌ தூர்ணம் நிஃஸ்ரு'தௌ ப்ரஹ்மணோம்ऽதிகாத்
அவர்கள் இருவரும் மனம் கலங்கி, விரைவாக பிரம்மாவின் அருகிலிருந்து வெளியேறினர்.
ப்ரதீபம் சிம்தயாமாஸ பிதரம் புருவம்ஶஜம்
அவர் தன் தந்தை புருவம்சத்தில் பிறந்த பிரதீபனை நினைத்தார்.
வஸிஷ்டஸ்யாऽऽஶ்ரமம் ப்ராப்தா ரமமாணா யத்ரு'ச்சயா
அவர்கள் யாத்ரையில் சந்தோஷமாக, வசிஷ்டர் ஆசிரமத்திற்கு வந்தடைந்தனர்.
த்யௌர்நாமா தஸ்ய பார்யாऽத நம்திநீம் காம் ததர்ஶ ஹ
அவருடைய மனைவி தியௌ; அவள் நந்தினி என்ற பசுவை பார்த்தாள்.
த்யௌஸ்தாமாஹ வஸிஷ்டஸ்ய கௌரியம் ஶ்ரு'ணு ஸும்தரி
தியௌ, 'அழகியே, இது வசிஷ்டரின் பசு' என்று அவளிடம் சொன்னாள்.
அயுதாயுர்பவேந்யூநம் ஸதைவாऽகதயௌவநஃ
அவளுக்கு ஆயிரம் ஆண்டுகள் குறைவாக ஆயுள் இருக்கும்; என்றும் இளமையுடன் இருப்பாள்.
உஶீநரஸ்ய ராஜர்ஷேஃ புத்ரீ பரமஶோபநா
உஷீநரனுடைய மகள் மிக அழகானவள் ஆவாள்.
ஆநயஸ்வாऽऽஶ்ரமஶ்ரேஷ்டம் நம்திநீம் காமதாம் ஶுபாம் 2.3.
நந்தினி என்ற ஆசீர்வாதம் தரும் பசுவை சிறந்த ஆசிரமத்திற்கு கொண்டு வா.
மாநுஷேஷு பவேதேகா ஜராரோகவிவர்ஜிதா
மனிதர்களில் அவளே மட்டும் முதுமையும் நோயும் இல்லாமல் இருப்பாள்.
அவமந்ய முநிம் தாம்தம் ப்ரு'த்வாத்யைஃ ஸஹிதோऽநகஃ
குற்றமில்லாதavan பூமி முதலியவர்களுடன் கூடி, தன்னை அடக்கிக்கொண்ட முனிவரை அவமதித்தான்.
ஆஜகாமாऽऽஶ்ரமபதம் பலாந்யாதாய ஸத்வரஃ
அவன் விரைவாக பழங்களை கொண்டு ஆசிரமத்துக்கு வந்தான்.
ம்ரு'கயாமாஸ தேஜஸ்வீ கஹ்வரேஷு வநேஷ்வபி
அந்த ஒளிவீசும்வன் காடுகளிலும் அடர்ந்த இடங்களிலும் வேட்டையாடினான்.
வாருணிஶ்சாபி விஜ்ஞாய த்யாநேந வஸுபிர்ஹ்ரு'தாம்
வருணன் தியானத்தின் மூலம் வசுக்கள் அதை எடுத்துச் சென்றதை அறிந்தான்.
தஸ்மாத்ஸர்வே ஜநிஷ்யம்தி மாநுஷேஷு ந ஸம்ஶயஃ
அதனால் அவர்கள் அனைவரும் மனிதர்களாக பிறப்பார்கள்; இதில் எந்த சந்தேகமும் இல்லை.
ஶ்ருத்வா விமநஸஃ ஸர்வே ப்ரயயுர்துஃகிதாஶ்ச தே
இதைக் கேட்டதும் அவர்கள் அனைவரும் மனம் தளர்ந்து துக்கத்துடன் அங்கிருந்து புறப்பட்டார்கள்.
ப்ரஸாதயம்தஸ்தம்ரு'ஷிம் வஸவ ஶரணம் கதாஃ
வசுக்கள் அந்த முனிவரிடம் சென்று, அவரை சமாதானப்படுத்த முயன்று, அடைக்கலம் அடைந்தார்கள்.
அநுஸம்வத்ஸரம் ஸர்வே ஶாபமோக்ஷமவாப்ஸ்யத
ஒரு வருடம் கழித்து, நீங்கள் அனைவரும் சாபத்திலிருந்து விடுதலை பெறுவீர்கள்.
தஸ்மாத்த்யௌர்மாநுஷே தேஹே தீர்ககாலம் வஸிஷ்யதி 2.3.
அதனால் தியௌ மனித உடலில் நீண்ட நாட்கள் தங்குவான்.
ஊசுஸ்தாம் ப்ரணதாஃ ஸர்வே ஶப்தாம் சிம்தாதுராம் நதீம்
அவர்கள் அனைவரும் வணங்கி, சாபத்தால் வருந்தி, மனம் கலங்கிய நதியிடம் பேசினார்கள்.
மாநுஷாணாம் ச ஜடரம் சிம்தேயம் மஹதீ ஹி நஃ
மனிதர்களின் கருவில் புகுவது எங்களுக்கு மிகுந்த கவலையாக உள்ளது.