தத்ராஜகாம பகவாந்ஸந்த்யயா ஸஹ நாரத । தத்ராகத்ய முநிம் ஸம்யகுவாச பாஸ்கரஃ ஸ்வயம்
அங்கே சந்த்யையும் நாரதனும் உடன் கொண்டு, பகவான் சூரியன் வந்து, அந்த முனிவரிடம் நேரில் வந்து, தானே அன்போடு உரைத்தான்.
விநயேந ச பீதஶ்ச தயா ஸஹ யதோசிதம் । பாஸ்கர உவாச ஸூர்யாஸ்தஸமயம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஸாத்வீ தர்மபயேந ச
அவளுடன் இணைந்து, பணிவும் பயமும் கொண்டு, எவ்வாறு உரைக்க வேண்டுமோ அப்படியே சூரியன் சொன்னான்: 'சூரியன் மறையும் நேரத்தை பார்த்து, அந்த நல்லவள் தர்மத்தைப் பயந்து—'
போதயாமாஸ த்வாம் விப்ர ஶரணம் த்வாமஹம் கதஃ । க்ஷமஸ்வ பகவந்ப்ரஹ்மந் மாம் ஶப்தும் நோசிதம் முநே
'அவள் உன்னை எழுப்பினாள், முனிவரே; நான் உன்னிடம் அடைக்கலம் வந்துள்ளேன். பகவானே, பிராமணனே, என்னை மன்னிக்க வேண்டும்; முனிவரே, என்னை சபிப்பது உகந்ததல்ல.'
ப்ராஹ்மணாநாம் ச ஹ்ரு'தயம் நவநீதஸமம் ஸதா । தேஷாம் க்ஷணார்தம் க்ரோதஶ்ச ததோ பஸ்ம பவேஜ்ஜகத்
பிராமணர்களின் மனம் எப்போதும் வெண்ணெயைப் போல மென்மையாகும்; ஆனால் ஒரு கணம் கோபப்பட்டால், அந்த கோபம் உலகையே சாம்பலாக்கும்.
புநஃ ஸ்ரஷ்டும் த்விஜஃ ஶக்தோ ந தேஜஸ்வீ த்விஜாத்பரஃ । ப்ராஹ்மணோ ப்ரஹ்மணோ வம்ஶஃ ப்ரஜ்வலந்ப்ரஹ்மதேஜஸா
ஆனால் மீண்டும் படைக்க, பிராமணனே சக்தி வாய்ந்தவன்; பிராமணனைவிட ஒளியிலும் பெருமையிலும் யாரும் இல்லை. பிராமணன் பிரம்மாவின் வம்சத்தவர், பிரம்மாவின் ஒளியில் ஜொலிப்பவர்.
ஶ்ரீக்ரு'ஷ்ணம் பாவயேந்நித்யம் ப்ரஹ்மஜ்யோதிஃ ஸநாதநம் । ஸூர்யஸ்ய வசநம் ஶ்ருத்வா த்விஜஸ்துஷ்டோ பபூவ ஹ
அவர் எப்போதும் ஸ்ரீகிருஷ்ணரை, அந்த நித்திய பிரம்ம ஒளியை தியானிக்கிறார். சூரியனின் வார்த்தைகளை கேட்ட பிராமணன் மனம் மகிழ்ந்தான்.
ஸூர்யோ ஜகாம ஸ்வஸ்தாநம் க்ரு'ஹீத்வா ப்ராஹ்மணாஶிஷம் । தத்யாஜ மநஸாம் விப்ரஃ ப்ரதிஜ்ஞாபாலநாய ச
பிராமணனின் ஆசீர்வாதத்தை பெற்றுக்கொண்டு, சூரியன் தன் இடத்திற்கு திரும்பி சென்றான். பிராமணன் தன் மனத்தில் கோபத்தை விட்டுவிட்டு, தன் வாக்கை காப்பதற்காக அமைதியடைந்தான்.
ருததீம் ஶோகஸம்யுக்தாம் ஹ்ரு'தயேந விதூயதா । ஸா ஸஸ்மார குரும் ஶம்புமிஷ்டதேவம் விதிம் ஹரிம்
அவள் அழுதபடி, துயரத்தில் மூழ்கி, உள்ளம் பிளந்தவளாய், தன் குருவான சம்புவையும், விரும்பிய தெய்வமான பிரம்மாவையும், ஹரியையும் நினைத்தாள்.
கஶ்யபம் ஜந்மதாதாரம் விபத்தௌ பயகர்ஶிதா । தத்ராஜகாம கோபீஶோ பகவாச்சம்புரேவ ச
பிரமாண்டத்தில் பிறப்பளித்த கஷ்யபனையும், துயரத்தால் கலங்கியவளாய் அவள் நினைத்தாள். அப்போது கோபிகளின் நாதனும், புனித சம்புவும் அங்கே வந்தார்கள்.
விதிஶ்ச கஶ்யபஶ்சைவ மநஸா பரிசிந்திதஃ । த்ரு'ஷ்ட்வா விப்ரோऽபீஷ்டதேவம் நிர்குணம் ப்ரக்ரு'தேஃ பரம்
பிரம்மாவையும் கஷ்யபனையும் அவள் மனதில் நினைத்தாள். தன் விருப்பமான தெய்வத்தை, குணமற்றவராகவும் இயற்கையைத் தாண்டியவராகவும் முனிவர் பார்த்தான்.
துஷ்டாவ பரயா பக்த்யா ப்ரணநாம முஹுர்முஹுஃ । நமஶ்சகார ஶம்பும் ச ப்ரஹ்மாணம் கஶ்யபம் ததா
அவர் மிகுந்த பக்தியுடன் புகழ்ந்து, மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி, சம்புவுக்கும், பிரம்மாவுக்கும், கஷ்யபனுக்கும் வணக்கம் செலுத்தினார்.
கதமாகமநம் தேவா இதி ப்ரஶ்நம் சகார ஸஃ । ப்ரஹ்மா தத்வசநம் ஶ்ருத்வா ஸஹஸா ஸமயோசிதம்
'இவ்வாறு தேவர்கள் எப்படி வந்தார்கள்?' என்று அவர் கேட்டார். பிரம்மா அந்த வார்த்தையை கேட்டவுடன், உடனே ஏற்றபடி பதிலளித்தார்.
ப்ரத்யுவாச நமஸ்க்ரு'த்ய ஹ்ரு'ஷீகேஶபதாம்புஜம் । யதி த்யக்தா தர்மபத்நீ தர்மிஷ்டா மநஸா ஸதீ
பிரம்மா, ஹரிகேசனின் திருவடிகளை வணங்கி, பதிலளித்தார்: 'தர்மபடியாகிய மனைவி விட்டுவிடப்பட்டாலும், மனத்தில் உறுதியுடன் இருப்பாளாயின்—'
குருஷ்வாஸ்யாம் ஸுதோத்பத்திம் ஸ்வதர்மபாலநாய வை । ஜாயாயாம் ச ஸுதோத்பத்திம் க்ரு'த்வா பஶ்சாத்த்யஜேந்முநே
'உன் தர்மத்தை காப்பதற்காக, அவளுடன் ஒரு மகனைப் பெற்றெடு. மனைவியில் மகன் பிறந்தபின், முனிவரே, பிறகு அவளை விட்டு விலகலாம்.'
அக்ரு'த்வா து ஸுதோத்பத்திம் விராகீ யஸ்த்யஜேத்ப்ரியாம் । ஸ்ரவதே தஸ்ய புண்யம் ச சாலந்யாம் ச யதா ஜலம்
'ஆனால், மகன் இல்லாமல், விருப்பமில்லாமல் மனைவியை விட்டு விலகினால், அவனுடைய புண்ணியம் நீர்போல் வேறிடத்துக்கு ஓடிச் செல்லும்.'
ப்ரஹ்மணோ வசநம் ஶ்ருத்வா ஜரத்காருர்முநீஶ்வரஃ । சகார நாபிஸம்ஸ்பர்ஶம் யோகேந மந்த்ரபூர்வகம்
பிரம்மாவின் வார்த்தையை கேட்ட ஜரத்காரு முனிவர், யோகத்துடன், மந்திரம் கூறி, நாபியைத் தொடும் கிரியை செய்தார்.
மநஸாயா முநிஶ்ரேஷ்ட முநிஶ்ரேஷ்ட உவாச தாம் । ஜரத்காருருவாச கர்பேணாநேந மநஸே தவ புத்ரோ பவிஷ்யதி
மனதில் அந்த முனிவர் அவளிடம் சொன்னார்: ஜரத்காரு சொன்னார், 'இந்த மன ஒற்றுமையால், உனக்கு ஒரு மகன் பிறப்பான்.'
ஜிதேந்த்ரியாணாம் ப்ரவரோ தார்மிகோ ப்ராஹ்மணாக்ரணீஃ । தேஜஸ்வீ ச தபஸ்வீ ச யஶஸ்வீ ச குணாந்விதஃ
அவன் இந்திரியங்களை வென்றவர்களில் சிறந்தவன், தர்மத்தில் நிலைத்தவன், பிராமணர்களில் முதன்மை பெற்றவன், ஒளிவாய்ந்தவன், தவசெய்யும் வல்லவன், புகழுடையவன், நல்ல பண்புகளால் நிரம்பியவன் ஆக இருப்பான்.
வரோ வேதவிதாம் சைவ ஜ்ஞாநிநாம் யோகிநாம் ததா । ஸ ச புத்ரோ விஷ்ணுபக்தோ தார்மிகஃ குலமுத்தரேத்
வேதங்களை அறிந்தவர்களில், ஞானிகளிலும், யோகிகளிலும் சிறந்தவர் அவன். விஷ்ணுவை பக்தியுடன் போற்றும், தர்மத்தைப் பின்பற்றும் அந்த மகன், தன் குடும்பத்தை உயர்த்துவான்.
ந்ரு'த்யந்தி பிதரஃ ஸர்வே ஜந்மமாத்ரேண வை முதா । பதிவ்ரதா ஸுஶீலா யா ஸா ப்ரியா ப்ரியவாதிநீ
பதிவிரதையாக, நல்லொழுக்கமுள்ளவளாக, கணவனுக்கு இனியவளாக, இனிய சொற்கள் பேசும் பெண் பிறந்தவுடன், அவளுடைய முன்னோர் அனைவரும் மகிழ்ச்சியுடன் ஆனந்தமாக ஆடுகின்றார்கள்.
தர்மிஷ்டா புத்ரமாதா ச குலஸ்த்ரீ குலபாலிகா । ஹரிபக்திப்ரதோ பந்துர்ந சாபீஷ்டஸுகப்ரதஃ
தர்மத்தை பின்பற்றும், மகன்களை பெற்ற தாயும், குடும்பத்தை பாதுகாக்கும் நல்ல பெண்ணும், ஹரிக்கு பக்தியை அளிக்கக்கூடிய உறவினரும், அவர்கள் விரும்பிய சந்தோஷத்தை மட்டும் தருபவர் அல்லர்.
யோ பந்துஶ்சேத்ஸ ச பிதா ஹரிவர்த்மப்ரதர்ஶகஃ । ஸா கர்பதாரிணீ யா ச கர்பாவாஸவிமோசநீ
உறவினருள் ஒருவர் ஹரியின் வழியை காட்டுபவர் என்றால், அவர் உண்மையில் தந்தை. கருவை சுமந்து, குழந்தையை வயிற்றிலிருந்து வெளியில் கொண்டு வருபவள் தான் உண்மையான தாய்.
தயாரூபா ச பகிநீ யமபீதிவிமோசநீ । விஷ்ணுமந்த்ரப்ரதாதா ச ஸ குருர்விஷ்ணுபக்திதஃ
கருணையின் உருவான சகோதரி, யமனின் பயத்திலிருந்து விடுவிப்பவள், விஷ்ணு மந்திரத்தை அளிப்பவள், விஷ்ணு பக்தியை தரும் குருவாக இருப்பாள்.
குருஶ்ச ஜ்ஞாநதோ யோ ஹி யஜ்ஜ்ஞாநம் க்ரு'ஷ்ணபாவநம் । ஆப்ரஹ்மஸ்தம்பபர்யந்தம் ததோ விஶ்வம் சராசரம்
ஞானத்தை அளிக்கும் குரு, அவனுடைய ஞானம் கிருஷ்ண பக்தியாக இருந்தால், பிரம்மாவிலிருந்து ஒரு புல்வெட்டுக்குள் உள்ள அனைத்தும் அவன் மூலம் அறியப்படுகிறது.
ஆவிர்பூதம் திரோபூதம் கிம் வா ஜ்ஞாநம் ததந்யதஃ । வேதஜம் யஜ்ஞஜம் யத்யத்தத்ஸாரம் ஹரிஸேவநம்
உலகில் வெளிப்பட்டதும் மறைந்ததும் எதுவாக இருந்தாலும், வேதம் அல்லது யாகம் மூலம் கிடைக்கும் ஞானம் எதுவாக இருந்தாலும், அதன் சாரம் ஹரியை சேவிப்பதே.
தத்த்வாநாம் ஸாரபூதம் ச ஹரேரந்யத்விடம்பநம் । தத்தம் ஜ்ஞாநம் மயா துப்யம் ஸ ஸ்வாமீ ஜ்ஞாநதோ ஹி யஃ
எல்லா தத்துவங்களின் உண்மையான சாரம் ஹரி. அதற்கு வேறானது எல்லாம் வெறும் போலி. நான் உனக்குக் கொடுத்த ஞானம், அந்த ஞானத்தை அளிப்பவரே உண்மையான சுவாமி.
ஜ்ஞாநாத்ப்ரமுச்யதே பந்தாத்ஸ ரிபுர்யோ ஹி பந்ததஃ । விஷ்ணுபக்தியுதம் ஜ்ஞாநம் நோ ததாதி ச யோ குருஃ
ஞானத்தின் மூலம் பந்தத்திலிருந்து விடுபடலாம்; பந்தத்தை ஏற்படுத்துபவர் பகைவரே. விஷ்ணு பக்தியுடன் கூடிய ஞானத்தை அளிக்காத குரு—
ஸ ரிபுஃ ஶிஷ்யகாதீ ச யதோ பந்தாந்ந மோசயேத் । ஜநநீம் கர்பஜக்லேஶாத்யமயாதநயா ததா
அவர் பகைவனும், சீடர்களை அழிப்பவரும் ஆவார், ஏனெனில் அவர் பந்தத்திலிருந்து விடுவிப்பதில்லை. தாயும், கருவில் இருக்கும் தன் பிள்ளையை வேதனையிலிருந்து விடுவிக்காதபோல்—
ந மோசயேத்யஃ ஸ கதம் குருஸ்தாதோ ஹி பாந்தவஃ । பரமாநந்தரூபம் ச க்ரு'ஷ்ணமார்கமநஶ்வரம்
விடுதலை செய்யாதவர் எப்படிக் குரு, தந்தை, உறவினர் என அழைக்கப்படுவார்? கிருஷ்ணனின் நித்தியமான பாதை பரமானந்தத்தின் வடிவம்.
ந தர்ஶயேத்யஃ ஸததம் கீத்ரு'ஶோ பாந்தவோ ந்ரு'ணாம் । பஜ ஸாத்வி பரம் ப்ரஹ்மாச்யுதம் க்ரு'ஷ்ணம் ச நிர்குணம்
அந்த பாதையை எப்போதும் காட்டாதவர், மனிதர்களுக்குள் எப்படிப்பட்ட உறவினராக இருக்க முடியும்? நல்லொழுக்கமுள்ளவளே, பரபிரம்மமான, அழிவில்லாத கிருஷ்ணனை, குணமற்றவனைப் பூஜி.