ஶரகுண்டம் ஶூலகுண்டம் கட்ககுண்டம் ச பீஷணம் । கோலகுண்டம் நக்ரகுண்டம் காககுண்டம் ஶுசாஸ்பதம்
அம்பு குழி, வேல் குழி, பயங்கரமான வாள் குழி, உருண்டைகள் குழி, முதலைகள் குழி, காகங்கள் குழி, துன்பம் நிறைந்த இடம்.
மந்தாநகுண்டம் பீஜகுண்டம் வஜ்ரகுண்டம் ச துஃஸஹம் । தப்தபாஷாணகுண்டம் ச தீக்ஷ்ணபாஷாணகுண்டகம்
உருளும் குழி, விதைகள் குழி, தாங்க முடியாத இடியடி குழி, கொதிக்கும் கல் குழி, கூரிய கல் குழி.
லாலாகுண்டம் மஸீகுண்டம் சூர்ணகுண்டம் ததைவ ச । சக்ரகுண்டம் வக்ரகுண்டம் கூர்மகுண்டம் மஹோல்பணம்
உமிழ்நீர் குழி, மை குழி, தூள் குழி, சக்கரம் குழி, வளைவு குழி, ஆமை குழி, மிகக் கொடியது.
ஜ்வாலாகுண்டம் பஸ்மகுண்டம் தக்தகுண்டம் ஶுசிஸ்மிதே । தப்தஸூசீமஸிபத்ரம் க்ஷுரதாரம் ஸூசீமுகம்
நெருப்பு ஜ்வாலைகள் குழி, சாம்பல் குழி, எரியும் குழி, அழகான புன்னகை கொண்டவளே; கொதிக்கும் ஊசிகள், வாள் இலைகள், கத்தி முனைகள், ஊசி வாய்கள்.
கோகாமுக நக்ரமுகம் கஜதம்ஶம் ச கோமுகம் । கும்பீபாகம் காலஸூத்ரம் மத்ஸ்யோதம் க்ரு'மிதந்துகம்
பசு வாய் குழி, முதலை வாய் குழி, யானை கடிக்கும் குழி, பசு வாய் குழி, கும்பிப்பாகம், காலசூத்திரம், மத்தி குழி, புழு நூல் குழி.
பாம்ஸுபோஜ்யம் பாஶவேஷ்டம் ஶூலப்ரோதம் ப்ரகம்பநம் । உல்காமுகமந்தகூபம் வேதநம் தாடநம் ததா
மண் உண்ணும் குழி, கயிறு கட்டும் குழி, வேல் ஊன்றும் குழி, நடுங்கும் குழி, விண்கல் விழும் குழி, இருண்ட கிணறு, துளைக்கும், அடிக்கும் குழி.
ஜாலரந்த்ரம் தேஹசூர்ணம் தலநம் ஶோஷணம் கஷம் । ஶூர்பம் ஜ்வாலாமுகம் சைவ தூமாந்தம் நாகவேஷ்டநம்
வலை துளைகள் குழி, உடல் தூள் குழி, நசுக்கும் குழி, உலர்த்தும் குழி, உரிக்கும் குழி, சூர்ப்பம், நெருப்பு வாய்ப்பு, புகை மூடிய, பாம்பு சுற்றும் குழி.
குண்டாந்யேதாநி ஸாவித்ரி பாபிநாம் க்லேஶதாநி ச । நியுதைஃ கிங்கரகணை ரக்ஷிதாநி ச ஸந்ததம்
இவைதான், சாவித்ரி, பாவிகள் துன்புறும் குழிகள்; அவை எண்ணிக்கையற்ற சேவகர்கள் கூட்டத்தால் எப்போதும் காவல் காக்கப்படுகின்றன.
தண்டஹஸ்தைஃ பாஶஹஸ்தைர்மதமத்தைர்பயங்கரைஃ । ஶக்திஹஸ்தைர்கதாஹஸ்தைரஸிஹஸ்தைஃ ஸுதாருணைஃ
கையில் தண்டும், பாசமும் பிடித்துக் கொண்டு, மதத்தில் மயங்கிய அச்சுறுத்தும் உருவத்தில்; கையில் வேலும், களிறும், வாளும் கொண்டும், மிகவும் கொடூரமாகத் தோன்றினர்.
தமோயுக்தைர்தயாஹீநைர்நிவார்யைஶ்ச ந ஸர்வதஃ । தேஜஸ்விபிஶ்ச நிஃஶங்கைராதாம்ரபிங்கலோசநைஃ
இருள் நிறைந்தும், இரக்கம் இல்லாதும், எங்கும் அடக்க முடியாதவர்களாகவும்; பிரகாசமாகவும், அச்சமில்லாமல், செம்பஞ்சிறு கண்களுடன் இருந்தார்கள்.
யோகயுக்தைஃ ஸித்தியுக்தைர்நாநாரூபதரைர்படைஃ । ஆஸந்நம்ரு'த்யுபிர்த்ரு'ஷ்டைஃ பாபிபிஃ ஸர்வஜீவிபிஃ
யோகத்தில் நிலைத்தும், பலவகைச் சிறப்புகளுடன், பல வடிவங்களை எடுத்துப் போராளிகளாகவும்; மரணத்திற்கு அருகிலுள்ளவர்களாகவும், பாவம் செய்த உயிர்களாகவும் காணப்பட்டார்கள்.
ஸ்வகர்மநிரதைஃ ஸர்வைஃ ஶாக்தைஃ ஸௌரைஶ்ச காணபைஃ । அத்ரு'ஶ்யைஃ புண்யக்ரு'த்பிஶ்ச ஸித்தைர்யோகிபிரேவ ச
தங்களது கர்மங்களில் ஈடுபட்ட சக்தி வழிபாடர்கள், சூரிய வழிபாடர்கள், கணபதி வழிபாடர்கள்; காண முடியாதவர்கள், நல்லது செய்பவர்கள், சித்தர்கள், யோகிகள் ஆகியோரும் இருந்தனர்.
ஸ்வதர்மநிரதைர்வாபி விததைர்வா ஸ்வதந்த்ரகைஃ । பலவத்பிஶ்ச நிஃஶங்கைஃ ஸ்வப்நத்ரு'ஷ்டைஶ்ச வைஷ்ணவைஃ
தங்களது தர்மத்தில் நிலைத்தோ, எல்லா இடங்களிலும் சுதந்திரமாக இருந்தோ, வலிமைமிக்கவர்களாகவும், அச்சமில்லாதவர்களாகவும், கனவில் காணப்பட்ட வைஷ்ணவர்களாகவும் இருந்தனர்.
ஏதத்தே கதிதம் ஸாத்வி குண்டஸம்க்யாநிரூபணம் । யேஷாம் நிவாஸோ யத்குண்டே நிபோத கதயாமி தே
நல்லவளே, இவை அனைத்தும் குண்டங்களின் எண்ணிக்கையை விளக்கியதாக உனக்குச் சொன்னேன். யார் எந்தக் குண்டத்தில் இருக்கிறார்கள் என்பதை இப்போது நான் கூறுகிறேன், கேள்.
இதி ஶ்ரீமத்தேவீபாகவதே மஹாபுராணேऽஷ்டாதஶஸாஹஸ்ர்யாம் ஸம்ஹிதாயாம் நவமஸ்கந்தே நாராயணநாரதஸம்வாதே ஸாவித்ர்யுபாக்யாநே குண்டஸம்க்யாநிரூபணம் நாம த்வாத்ரிம்ஶோऽத்யாயஃ
பரமபவானியின் மகாபுராணமான தேவி பாகவதத்தில், நாராயணரும் நாரதரும் உரையாடும் நவம ஸ்கந்தத்தில், சாவித்ரியின் கதையில், குண்டங்களின் எண்ணிக்கை பற்றி விளக்கும் இந்த முப்பத்திரண்டாவது அதிகாரம் இங்கு முடிகிறது.
நாநாகர்மவிபாகபலகதநம் தர்மராஜ உவாச ஹரிஸேவாரதஃ ஶுத்தோ யோகஸித்தோ வ்ரதீ ஸதி । தபஸ்வீ ப்ரஹ்மசாரீ ச ந யாதி நரகம் த்ருவம்
விவித கர்மங்களின் பலனை விவரித்தல். தர்மராஜா சொன்னார்: ஹரியை சேவிப்பதில் மனம் செலுத்தும், தூய்மையுடன், யோகத்தில் சிறந்து, விரதத்தில் நிலைத்தும், தவம் செய்யும், பிரம்மச்சரியத்தில் உறுதியானவன் நிச்சயமாக நரகத்திற்கு போகவில்லை.
கடுவாசா பாந்தவாம்ஶ்ச பலலேபேந யோ நரஃ । தக்தாந்கரோதி பலவாந் வஹ்நிகுண்டம் ப்ரயாதி ஸஃ
கடுமையான வார்த்தைகளாலும், வலிமையாலும், தன் உறவினர்களைத் துன்புறுத்தும் வலிமைமிக்க மனிதன், தீயில் எரியும் அந்தக் குண்டத்திற்கு செல்கிறான்.
ஸ்வகாத்ரலோமமாநாப்தம் தத்ர ஸ்தித்வா ஹுதாஶநே । பஶுயோநிமவாப்நோதி ரௌத்ரதக்தாம் த்ரிஜந்மநி
அங்கு, தன் உடலில் உள்ள முடிகளுக்கு இணையான ஆண்டுகள் தீயில் தங்கிய பின், மூன்று பிறவிகளுக்கு கொடுமையாக எரிந்த விலங்கு பிறவி அடைகிறான்.
ப்ராஹ்மணம் த்ரு'ஷிதம் தப்தம் க்ஷுதிதம் க்ரு'ஹமாகதம் । ந போஜயதி யோ மூடஸ்தப்தகுண்டம் ப்ரயாதி ஸஃ
பசியும், தாகமும், சோர்வும் கொண்டு வீட்டிற்கு வந்த பிராமணரை உணவு கொடுக்காத அறியாமை கொண்டவன், வெப்பமான குண்டத்திற்கு செல்கிறான்.
தத்ர தல்லோமமாநம் ச வர்ஷம் ஸ்தித்வா ச துஃகதே । தப்தஸ்தலே வஹ்நிதல்பே பக்ஷீ ச ஸப்தஜந்மஸு
அங்கு, தன் உடல் முடிகளுக்கு இணையான ஒரு வருடம் மிகுந்த வேதனையில், வெப்பமான தரையில், தீயில் படுத்து, ஏழு பிறவிகளுக்கு பறவை பிறவி பெறுகிறான்.
ரவிவாரே ச ஸம்க்ராந்த்யாமமாயாம் ஶ்ராத்தவாஸரே । வஸ்த்ராணாம் க்ஷாரஸம்யோகம் கரோதி கேவலம் நரஃ
ஞாயிற்றுக்கிழமை, சூரிய பெயர்ச்சி, அமாவாசை, அல்லது பித்ரு தர்ப்பண நாளில், ஒருவன் துணிகளுடன் சோடா போன்ற காரியங்களை கலந்து செய்கிறான்.
ஸ யாதி க்ஷாரகுண்டம் ச ஸூத்ரமாநாப்தமேவ ச । ஸ வ்ரஜேத்ரஜகீம் யோநிம் ஸப்தஜந்மஸு பாரதே
அவன், நூலுக்கு இணையான ஒரு வருடம் காரமான குண்டத்தில் தங்கி, பாரத தேசத்தில் ஏழு பிறவிகளுக்கு துவைப்பவர் பிறவி பெறுகிறான்.
மூலப்ரக்ரு'திநிந்தாம் யஃ குருதே மாநவாதமஃ । வேதநிந்தாம் ஶாஸ்த்ரநிந்தாம் புராணாநாம் ததைவ ச
மூலப்பிரகிருதியை இகழும், வேதங்களை, சாஸ்திரங்களை, புராணங்களையும் இகழும் கீழ்மக்கள்,
ப்ரஹ்மவிஷ்ணுஶிவாதீநாம் ததா நிந்தாபரோ ஜநஃ । கௌரீவாண்யாதிதேவீநாம் ததா நிந்தாபரோ ஜநஃ
பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் மற்றும் பிற தேவர்களையும், கௌரி, வாணி மற்றும் பிற தேவியரையும் இகழும் மனம் கொண்டவர்களும்,
தே ஸர்வே நிரயே யாந்தி தஸ்மிந்குண்டே பயாநகே । நாதஃ பரதரம் குண்டம் துஃகதம் து பவிஷ்யதி
அவர்கள் அனைவரும் அந்த பயங்கரமான நரகக் குண்டத்திற்கு செல்கிறார்கள்; அதைவிட வேதனை தரும் வேறு எந்தக் குண்டமும் இல்லை.
தத்ர ஸ்தித்வாநேககல்பம் ஸர்பயோநிம் வ்ரஜேத்புநஃ । தேவீநிந்தாபராதஸ்ய ப்ராயஶ்சித்தம் ந வித்யதே
அங்கு எண்ணற்ற யுகங்கள் தங்கி, மீண்டும் பாம்பு பிறவி எடுப்பார்கள்; தேவியை இகழும் குற்றத்திற்கு பரிகாரம் இல்லை.
ஸ்வதத்தாம் பரதத்தாம் வா வ்ரு'த்திம் ச ஸுரவிப்ரயோஃ । ஷஷ்டிவர்ஷஸஹஸ்ராணி விட்குண்டம் ச ப்ரயாதி ஸஃ
தான் கொடுத்ததோ, பிறர் கொடுத்ததோ, தேவர்கள் அல்லது பிராமணர்கள் வழங்கியதைத் தன் வாழ்வுக்கு எடுத்துக்கொள்பவன் அறுசாயிரம் ஆண்டுகள் மலக்குழியில் போகிறான்.
தாவந்த்யேவ ச வர்ஷாணி விட்போஜீ தத்ர திஷ்டதி । ஷஷ்டிவர்ஷஸஹஸ்ராணி விட்க்ரு'மிஶ்ச புநர்புவி
அங்கே அந்த ஆண்டுகள் முழுவதும் அவன் மலத்தை உண்டு தங்குவான்; பிறகு அறுசாயிரம் ஆண்டுகள் பூமியில் மலப்புழுவாக பிறக்கிறான்.
பரகீயதடாகே ச தடாகம் யஃ கரோதி ச । உத்ஸஜேத்தைவதோஷேண மூத்ரகுண்டம் ப்ரயாதி ஸஃ
பிறர் குளத்தில் குளம் அமைப்பவன், அல்லது அதைப் பாக்கியத்தால் கைவிடுபவன், அவன் மூத்திரக்குழியில் போகிறான்.
தத்ரேணுமாநவர்ஷம் ச தத்போஜீ தத்ர திஷ்டதி । புநஃ பூர்ணஶதாப்தம் ச ஸ வ்ரு'ஷோ பாரதே பவேத்
அந்தக் குளத்தின் தூசு எத்தனை ஆண்டுகள் எனில், அவ்வளவு ஆண்டுகள் அதை உண்டு அங்கே தங்குவான்; பிறகு நூறு ஆண்டுகள் பாரதத்தில் காளையாக பிறக்கிறான்.