ஏவம் ஸ்துவதி தேவேஶமர்யமா ஸஹ வர்ஷபைஃ । கீயதே சாபி பஜதே ஸர்வபூதபவம் ப்ரபும்
இவ்வாறு, அரியமன் அந்த நாட்டில் உள்ளவர்களுடன் சேர்ந்து, எல்லா உயிர்களின் ஆதாரமான இறைவனை புகழ்ந்து, வழிபடுகிறார்.
ததோத்தரேஷு குருஷு பகவாந்யஜ்ஞபூருஷஃ । ஆதிவாராஹரூபோऽஸௌ தரண்யா பூஜ்யதே ஸதா
வடக்கு குருக்கள் பகுதியில், யஜ்ஞபுருஷனாகவும், முதன்மையான வராக வடிவிலும், பூமி எப்போதும் இறைவனை வழிபடுகிறாள்.
ஸம்பூஜ்ய விதிவத்தேவம் தத்பக்த்யார்த்ரார்த்ரஹ்ரு'த்கஜா । பூமிஃ ஸ்தௌதி ஹரிம் யஜ்ஞவாராஹம் தைத்யமர்தநம்
அந்த இறைவனை முறையாக வழிபட்டு, பக்தியால் நெஞ்சம் நனைய, பூமி, ஹரியான யஜ்ஞவராகனை, அசுரர்களை அழிப்பவனை, புகழ்ந்து பாடுகிறாள்.
பூருவாச ௐ நமோ பகவதே மந்த்ரதத்த்வலிங்காய யஜ்ஞக்ரதவே மஹாத்வராவயவாய மஹாவராஹாய நமஃ கர்மஶுக்லாய த்ரியுகாய நமஸ்தே
பூமி கூறுகிறாள்: ஓம், மந்திரத்தின் சாரமும், யாகத்தின் காரணமும், பெரிய யாகங்களின் உறுப்பாகவும், பெரிய வராகனாகவும், தூய செயலுடையவனாகவும், மூன்று யுகங்களிலும் தோன்றும் உமக்கு வணக்கம்.
யஸ்ய ஸ்வரூபம் கவயோ விபஶ்சிதோ குணேஷு தாருஷ்விவ ஜாதவேதஸம் । மஜ்ஜந்தி மத்நா மநஸா தித்ரு'க்ஷவோ கூடம் க்ரியார்தேர்நம ஈரிதாத்மநே
உன் உண்மை வடிவம், மரத்தில் மறைந்திருக்கும் அக்னியைப் போல, குணங்களில் மறைந்துள்ளது; அறிஞர்கள் அதை காண மனதை ஆழமாகச் செலுத்தினாலும், அது மறைந்தே இருக்கிறது. செயல்களின் மூலம் வெளிப்படும் உமக்கு வணக்கம்.
த்ரவ்யக்ரியாஹேத்வயநேஶகர்த்ரு'பி- ர்மாயாகுணைர்வஸ்துபிரீக்ஷிதாத்மநே । அந்வீக்ஷயாங்காதிஶயாத்மபுத்திபி- நிம்ரஸ்தமாயாக்ரு'தயே நமோऽஸ்து தே
பொருட்கள், செயல்கள், காரணங்கள், செய்பவர்கள், மாயையின் குணங்கள், பொருள்கள் ஆகியவற்றால் உன் சுயம் அறியப்படுகிறது; விசாரணை மற்றும் சிறந்த புத்தியால் மாயை என்ற இருளை நீக்கும் உமக்கு வணக்கம்.
கரோதி விஶ்வஸ்திதிஸம்யமோதயம் யஸ்யேப்ஸிதம் நேஷ்மிதுமீக்ஷிதுர்குணைஃ । மாயா யதாऽயோ ப்ரமதே ததாஶ்ரயம் க்ராவ்ணோ நமஸ்தே குணகர்மஸாக்ஷிணே
உலகத்தின் நிலை, உருவாக்கம், அழிவு ஆகியவற்றைத் தாமாக விரும்பும்போது தடைபோட்டு நடத்தும் சக்தி உடையவளே, உம்மை அடைந்த மாயை உம்மைச் சுற்றி அலைகிறது; எல்லா குணங்களுக்கும் செயல்களுக்கும் சாட்சியாக இருப்பவளே, எல்லாம் தாங்கும் பாறை போல இருப்பவளே, உமக்கு வணக்கம்.
ப்ரமத்ய தைத்யம் ப்ரதிவாரணம் ம்ரு'தே யோ மாம் ரஸாயா ஜகதாதிஸூகரஃ । க்ரு'த்வாக்ரதம்ஷ்ட்ரம் நிரகாதுதந்வதஃ க்ரீடந்நிவேபஃ ப்ரணதாஸ்மி தம் விபும்
பிரபஞ்சம் தோன்றும் போது முதன்மை யானை போல விளையாடி, சமரில் தடையாக வந்த அசுரனை அழித்து, பூமியைத் தன் முன்தந்தத்தில் வைத்து, கடலிலிருந்து எழுந்த அந்த பெருமையை நான் வணங்குகிறேன்.
கிம்புருஷே வர்ஷேऽஸ்மிந்பகவந்தம் தாஶரதிம் ச ஸர்வேஶம் । ஸீதாராமம் தேவம் ஶ்ரீஹநுமாநாதிபூருஷம் ஸ்தௌதி
இந்த கிம்புருஷ தேசத்தில், குரங்குகளுக்கு முதல்வனான அனுமன், தசரதனின் குலத்தில் பிறந்தவரும், எல்லா உலகங்களுக்கும் ஆண்டவருமான சீதையின் ராமனை, தெய்வீகமான அந்த முதன்மை புருஷனைப் பாடி போற்றுகிறான்.
மர்த்யாவதாரஸ்த்விஹ மர்த்யஶிக்ஷணம் ரக்ஷோவதாயைவ ந கேவலம் விபோ । குதோऽந்யதா ஸ்யாத்ऽऽரமதஃ ஸ்வ ஆத்மநஃ ஸீதாக்ரு'தாநி வ்யஸநாநீஶ்வரஸ்ய
மகிழ்ச்சியில் எப்போதும் நிறைந்த உம்மை, மனிதர்களுக்கு உபதேசம் செய்யவும், அரக்கர்களை அழிக்கவும் மட்டும் அல்லாமல், சீதையின் காரணமாக உமக்கு ஏற்பட்ட துயரங்களை அனுபவிக்கவே உமது அவதாரம் நடந்தது; இல்லையெனில் வேறு எப்படி சாத்தியம்?
ந வை ஸ ஆத்மாத்மவதாம் ஸுஹ்ரு'த்தமஃ ஸக்தஸ்விலோக்யாம் பகவாந்வாஸுதேவஃ । ந ஸ்த்ரீக்ரு'தம் கஶ்மலமஶ்நுவீத ந லக்ஷணம் சாபி விஹாதுமர்ஹதி
சுயத்தை உணர்ந்தவர்களுக்கு மிகப் பெரிய நண்பனாகிய பரமாத்மா வாசுதேவன், உலக விஷயங்களில் பற்றில்லாதவர்; பெண்ணால் ஏற்படும் மாசு அவரைத் தொட்டுவிடாது; அவர் தன் இயல்பை விட்டுவிடவும் கூடாது.
ந ஜந்ம நூநம் மஹதோ ந ஸௌபகம் ந வாங் ந சுத்திர்நாக்ரு'திஸ்தோஷஹேதுஃ । தைர்யத்விஸ்ரு'ஷ்டாநபி நோ வநௌகஸ- ஶ்சகார ஸக்யே பத லக்ஷ்மணாக்ரஜஃ
பிறப்பு, பெருமை, அதிர்ஷ்டம், பேச்சு, அறிவு, உருவம் ஆகியவை மகிழ்ச்சிக்கு காரணம் அல்ல; இருந்தும், அவற்றை உருவாக்கியவராகிய இலக்குவனின் அண்ணன், காட்டில் வாழ்ந்தவர்களை நண்பர்களாக ஏற்றார் – இது எவ்வளவு அதிசயம்!
ஸுரோऽஸுரோ வாப்யதவா நரோऽநரஃ ஸர்வாத்மநா யஃ ஸுக்ரு'தஜ்ஞமுத்தமம் । பஜேத ராமம் மநுஜாக்ரு'திம் ஹரிம் ய உத்தராநநயத்கோஸலாந் திவம்
தேவர், அசுரர், மனிதர், அல்லது வேறு யாராக இருந்தாலும், முழு மனதுடன் தர்மத்தை அறிந்த ராமனை, மனித உருவில் தோன்றிய ஹரியை, கோசல மக்கள் அனைவரையும் சொர்க்கத்திற்கு அழைத்தவரை பக்தியுடன் வழிபடுவோர் உயர்ந்த நிலையை அடைவார்கள்.
ஶ்ரீநாராயண உவாச ஏவம் கிம்புருஷே வர்ஷே ஸத்யஸந்தம் த்ரு'டவ்ரதம் । ராமம் ராஜீவபத்ராக்ஷம் ஹநுமாந் வாநரோத்தமஃ
ஸ்ரீநாராயணன் சொன்னார்: இவ்வாறு கிம்புருஷ தேசத்தில், உண்மையில் உறுதியும் விரதத்திலும் நிலைத்திருக்கும், தாமரைப்பூ போன்ற கண்கள் உடைய ராமனை, குரங்குகளுக்குள் சிறந்த அனுமன் புகழ்கிறான்.
ஸ்தௌதி காயதி பக்த்யா ச ஸம்பூஜயதி ஸர்வஶஃ । ய ஏதச்ச்ரு'ணுயாச்சித்ரம் ராமசந்த்ரகதாநகம் । ஸர்வபாபவிஶுத்தாத்மா யாதி ராமஸலோகதாம்
அவன் பக்தியுடன் பாடி, புகழ்ந்து, எல்லா விதமாக வழிபடுகிறான்; இந்த அருமையான ராமசந்திர கதையை யார் கேட்டாலும், எல்லா பாவங்களும் நீங்கி, ராமனுடன் ஒரே உலகில் வாழ்வார்கள்.
புவநகோஶவர்ணநே பாரதவர்ஷவர்ணநம் ஶ்ரீநாராயண உவாச பாரதாக்யே ச வர்ஷேऽஸ்மிந்நஹமாதிஜபூருஷஃ । திஷ்டாமி பவதா சைவ ஸ்தவநம் க்ரியதேऽநிஶம்
உலகப் பகுதிகளை விவரிக்கும் போது: பாரதவர்ஷத்தை விவரித்தல். ஸ்ரீநாராயணன் சொன்னார்: பாரதம் எனப்படும் இந்த நாட்டில், நான் ஆதிமூல புருஷனாக இருக்கிறேன்; நீயும் எப்போதும் எனக்கு புகழ்ச்சி பாடுகிறாய்.
இதம் ஹி யோகேஶ்வரயோகநைபுணம் ஹிரண்யகர்போ பகவாஞ்ஜகாத யத் । யதந்தகாலே த்வயி நிர்குணே மநோ பக்த்யா ததீதோஜ்சிததுஷ்கலேவரஃ
யோகிகளின் தலைவரின் யோக நிபுணத்துவம் இதுவே; இதை ஹிரண்யகற்பன் கூறினார்: இறுதிக் காலத்தில், குணமற்ற உம்மை பக்தியுடன் மனதை நிலைநிறுத்தி, இந்த மாசான உடலை விட்டு விட வேண்டும்.
யதைஹிகாமுஷ்மிககாமலம்படஃ ஸுதேஷு தாரேஷு தநேஷு சிந்தயந் । ஶங்கேத வித்வாந் குகலேவராத்யயா- த்யஸ்தஸ்ய யத்நஃ ஶ்ரம ஏவ கேவலம்
இவ்வுலக இன்பங்களும் மறுபிறவிக் காமங்களும் மீது ஆசை கொண்டவன், பிள்ளைகள், மனைவி, செல்வம் ஆகியவற்றை நினைத்து கவலைப்படுகிறான். அதுபோல, அறிவுள்ளவனும் இந்த மாசான உடலை இழப்பதைப் பயந்து முயற்சி செய்கிறான்; ஆனால் அவன் முயற்சி எல்லாம் வீண் சிரமமே.
தந்நஃ ப்ரபோ த்வம் குகலேவரார்பிதாம் த்வம் மாயயாஹம் மமதாமதோக்ஷஜ । பிந்த்யாம யேநாஶு வயம் ஸுதுர்பிதாம் விதேஹி யோகம் த்வயி நஃ ஸ்வபாவஜம்
ஓ ஆண்டவனே, இந்த மாசான உடலை பற்றிக் கொண்டுள்ள எனது பந்தத்தை, உமது மாயையால் ஏற்பட்ட இந்த பற்றை, நீ விரைவில் அறுத்து விட வேண்டும்; எங்கள் இயல்பிலிருந்து எழும், உம்மில் நிலைபெறும் யோகத்தைக் கொடுங்கள்.
ஏவம் ஸ்தௌதி ஸதா தேவம் நாராயணமநாமயம் । நாரதோ முநிஶார்தூலஃ ப்ரஜ்ஞாதாகிலஸாரத்ரு'க்
இவ்வாறு எல்லாவற்றையும் அறிந்த நாரத முனிவர் எப்போதும் குற்றமற்ற நாராயணனைப் புகழ்ந்து பாடுகிறார்.
அஸ்மிந் வை பாரதே வர்ஷே ஸரிச்சைலாஸ்து ஸந்தி ஹி । தாந்ப்ரவக்ஷ்யாமி தேவர்ஷே ஶ்ரு'ணுஷ்வைகாக்ரமாநஸஃ
இந்த பாரத நாட்டில் பல நதிகளும் மலைகளும் உள்ளன; அவற்றை நான் உனக்கு விவரிக்கிறேன், தேவ முனிவரே, முழு மனதுடன் கேள்.
மலயோ மங்கலப்ரஸ்தோ மைநாகஶ்ச த்ரிகூடகஃ । ரு'ஷபஃ கூடகஃ கோல்லஃ ஸஹ்யோ தேவகிரிஸ்ததா
மலய மலையும், மங்களபிரஸ்தமும், மெய்நாகமும், திரிகூடமும், ரிஷபமும், கூடகமும், கொள்ளமும், சஹ்யமும், தேவகிரியும் — இவை எல்லாம் மலைகள்.
ரு'ஷ்யமூகஶ்ச ஶ்ரீஶைலோ வ்யங்கடாத்ரிர்மஹேந்த்ரகஃ । வாரிதாரஶ்ச விந்த்யஶ்ச முக்திமாந்ரு'க்ஷபர்வதஃ
ருஷ்யமூகமும், ஸ்ரீசைலம், வெங்கடாத்ரி, மகேந்திரம், வாரிதாரா, விந்த்யா, முக்திமான், ரிக்ஷபர்வதம் ஆகிய மலைகள் உள்ளன.
பாரியாத்ரஸ்ததா த்ரோணஶ்சித்ரகூடகிரிஸ்ததா । கோவர்தநோ ரைவதகஃ ககுபோ நீலபர்வதஃ
பாரியாத்திரம், திரோணா, சித்ரகூடம், கோவர்த்தனம், ரைவதகம், ககுபா, நீலமலை ஆகியவை உள்ளன.
கௌரமுகஶ்சேந்த்ரகீலோ கிரிஃ காமகிரிஸ்ததா । ஏதே சாந்யேऽப்யஸம்க்யாதா கிரயோ பஹுபுண்யதாஃ
கௌரமுகம், இந்திரகீலம், காமகிரி ஆகியவை மட்டுமல்ல, எண்ணிக்கையற்ற பல புண்யம் தரும் மலைகளும் உள்ளன.
ஏததுத்பந்நஸரிதஃ ஶதஶோऽத ஸஹஸ்ரஶஃ । பாநாவகாஹநஸ்நாநதர்ஶநோத்கீர்தநைரபி
இந்த மலைகளிலிருந்து நூற்றுக்கணக்கான, ஆயிரக்கணக்கான நதிகள் உருவாகின்றன; அவற்றை குடிப்பதும், நீராடுவதும், முழுகுவதும், காண்பதும், புகழ்வதும்,
நாஶயந்தி ச பாபாநி த்ரிவிதாநி ஶரீரிணாம் । தாம்ரபர்ணீ சந்த்ரவஶா க்ரு'தமாலா வடோதகா
உடலுடன் பிறந்தவர்களின் மூன்று விதமான பாவங்களையும் நீக்குகின்றன. தாமிரபர்னி, சந்திரவசா, கிருதமாலை, வட்டோடகா ஆகிய நதிகள் உள்ளன.
வைஹாயஸீ ச காவேரீ வேணா சைவ பயஸ்விநீ । துங்கபத்ரா க்ரு'ஷ்ணவேணா ஶர்கராவர்தகா ததா
வையாயசி, காவிரி, வேணா, பயஸ்வினி, துங்கபத்ரா, கிருஷ்ணவேணா, சர்க்கராவர்த்தகா ஆகிய நதிகளும் உள்ளன.
ௐ நமோ பகவதே உத்தமஶ்லோகாய நம இதி । ஆர்யலக்ஷணஶீலவ்ரதாய நம உபஶிக்ஷிதாத்மநே உபாஸிதலோகாய நமஃ । ஸாதுவாதநிகஷணாய நமோ ப்ரஹ்மண்யதேவாய மஹாபுருஷாய மஹாபாகாய நம இதி । யத்தத்விஶுத்தாநுபவாத்மமேகம் ஸ்வதேஜஸா த்வஸ்தகுணவ்யவஸ்தம் । ப்ரத்யக் ப்ரஶாந்தம் ஸுதியோபலம்பநம் ஹ்யநாமரூபம் நிரஹம் ப்ரபத்யே
ஓம், சிறந்த பாடல்களில் புகழப்படுபவரே, உன்னதமான பண்பும், சீரும், விரதமும் உடையவரே, தன்னை அடக்கியவரே, உலகங்கள் வழிபடுபவரே, நல்லோரின் சொற்களுக்கு பரிசோதனையாக இருப்பவரே, பிராமணர்களின் தெய்வமாகவும், மகா புருஷனாகவும், பெரும் பாக்கியவானாகவும் இருப்பவரே, உமக்கு வணக்கம். குணங்களைத் தன் ஒளியால் அழித்துத் தூய ஆனுபவமாக விளங்கும், உள்ளார்ந்த அமைதியான, அறிவாளிகளால் உணரக்கூடிய, பெயரும் உருவமும் இல்லாத, அகந்தையற்ற அந்த ஒரே பரம்பொருளை நான் சரணடைகிறேன்.
நாரத உவாச ௐ நமோ பகவதே உபஶமஶீலாயோபரதாநாத்ம்யாய நமோऽகிஞ்சநவித்தாய ரு'ஷிரு'ஷபாய நரநாராயணாய பரமஹம்ஸபரமகுரவே ஆத்மாராமாதிபதயே நமோ நம இதி । கர்தாஸ்ய ஸர்காதிஷு யோ ந பத்யதே ந ஹந்யதே தேஹகதோऽபி தைஹிகைஃ । த்ரஷ்டுர்ந த்ரு'ஶ்யஸ்ய குணைர்விதூஷ்யதே தஸ்மை நமோऽஸக்தவிவிக்தஸாக்ஷிணே
நாரதர் சொன்னார்: ஓம், அமைதியான இயல்பும், அகந்தை இல்லாத நிலையும் உடையவரே, எதுவும் சொந்தமில்லாதவரே, முனிவர்களில் சிறந்தவரே, நர-நாராயணரே, பரமஹம்சரே, உயர்ந்த குருவே, ஆனந்தத்தில் திளைக்கும் ஆதிபதியே, உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம். உலகத்தை உருவாக்கினாலும் அதில் பிணைப்பு இல்லாதவர், உடலில் இருந்தாலும் உடல் துன்பம் அவரைத் தாக்காது, பார்வையாளர் அல்லது பார்வை பொருளின் குணங்கள் அவரை மாசுபடுத்தாது; அந்த பற்றில்லாத தனித்த சாட்சிக்கு வணக்கம்.