வடபத்ரஶயாநாய விஷ்ணவே பாலரூபிணே । கேநாஸ்மி பாலபாவேந நிர்மிதோऽஹம் சிதாத்மநா
வட்ட இலை மீது குழந்தை வடிவில் படுத்திருக்கும் விஷ்ணுவை நினைத்தேன். அறிவுள்ள நான், இந்தக் குழந்தை நிலையில் யாரால் படைக்கப்பட்டேன்?
கிமர்தம் கேந த்ரவ்யேண கதம் ஜாநாமி சாகிலம் । இத்யேவம் சிந்த்யமாநாய முகுந்தாய மஹாத்மநே
எதற்காக, யாரால், எந்த வழியில் இவை அனைத்தையும் அறிகிறேன்? இப்படிச் சிந்தித்தபோது, மகானாகிய முகுந்தனை நினைத்தேன்.
ஶ்லோகார்தேந தயா ப்ரோக்தம் பகவத்யாகிலார்ததம் । ஸர்வம் கல்விதமேவாஹம் நாந்யதஸ்தி ஸநாதநம்
அம்மை அரைச் சுலோகத்தில் சொன்னாள்: 'இந்த அனைத்தும் நானே; இதற்கு வேறு எதுவும் இல்லை, என்றும் நிலைத்தது இல்லை.'
தத்வசோ விஷ்ணுநா பூர்வம் ஸம்விஜ்ஞாதம் மநஸ்யபி । கேநோக்தா வாகியம் ஸத்யா சிந்தயாமாஸ சேதஸா
அந்த வார்த்தையை விஷ்ணு முன்பே மனதில் உணர்ந்தார்; 'இந்த உண்மை சொல் யாரால் கூறப்பட்டது?' என்று ஆழமாக சிந்தித்தார்.
கதம் வேத்மி ப்ரவக்தாரம் ஸ்த்ரீபும்ஸௌ வா நபும்ஸகம் । இதி சிந்தாப்ரபந்நேந த்ரு'தம் பாகவதம் ஹ்ரு'தி
பேசப்போகும் அந்த நபர் பெண்ணா, ஆணா, இல்லையெனில் இருவரும் அல்லாதவரா என்பதை நான் எப்படி அறிய முடியும் என்று எண்ணம் எழுந்து, அந்த பாகவதம் என் மனதில் உறுதியாகப் பதிந்தது.
புநஃ புநஃ க்ரு'தோச்சாரஸ்தஸ்மிநேவாஸ்தசேதஸா । வடபத்ரே ஶயாநஃ ஸந்நபூச்சிந்தாஸமந்விதஃ
அந்த எண்ணத்தில் மனதை நிலைநிறுத்தி, மீண்டும் மீண்டும் அந்த வார்த்தைகளை உச்சரித்தான்; வட்டமர இலை மீது படுத்தபடியே, கவலையுடன் சிந்தனையில் மூழ்கினான்.
ததா ஶாந்தா பகவதீ ப்ராதுராஸ சதுர்புஜா । ஶங்கசக்ரகதாபத்மவராயுததரா ஶிவா
அப்போது அமைதியான பரமாதேவி நான்கு கரங்களுடன், சங்கு, சக்கரம், கோல், தாமரை போன்ற ஆயுதங்களைத் தாங்கி, மங்களமான உருவத்தில் தோன்றினாள்.
திவ்யாம்பரதரா தேவீ திவ்யபூஷணபூஷிதா । ஸம்யுதா ஸத்ரு'ஶீபிஶ்ச ஸகீபிஃ ஸ்வவிபூதிபிஃ
அவள் தெய்வீக vasthiram அணிந்து, தெய்வீக ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, தன்னுடன் ஒத்த தோழிகளும், தன் சக்திகளும் சூழ்ந்திருந்தாள்.
ப்ராதுர்பபூவ தஸ்யாக்ரே விஷ்ணோரமிததேஜஸஃ । மந்தஹாஸ்யம் ப்ரயுஞ்ஜாநா மஹாலக்ஷ்மீஃ ஶுபாநநா
அவள், அளவிட முடியாத பிரகாசமுள்ள விஷ்ணுவின் முன்பாக, மென்மையான புன்னகையுடன், மங்களமான முகத்துடன் மகாலட்சுமி உருவில் வெளிப்பட்டாள்.
ஸூத உவாச தாம் ததா ஸம்ஸ்திதாம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஹ்ரு'தயே கமலேக்ஷணஃ । விஸ்மிதஃ ஸலிலே தஸ்மிந்நிராதாரா மநோரமாம்
சூதர் சொன்னார்: அவளை அப்படியே நிற்கும் நிலையில் பார்த்ததும், தாமரைப்பூ போன்ற கண்கள் கொண்டவன், அந்த நீரில் ஆதாரம் இல்லாதவனாக, அதிசயத்தில் மூழ்கி, அழகிய உருவத்தை கண்டான்.
ரதிர்பூதிஸ்ததா புத்திர்மதிஃ கீர்திஃ ஸ்ம்ரு'திர்த்ரு'திஃ । ஶ்ரத்தா மேதா ஸ்வதா ஸ்வாஹா க்ஷுதா நித்ரா தயா கதிஃ
காதல், வளம், அறிவு, பகுத்தறிவு, புகழ், நினைவு, மனத்திட்பு, நம்பிக்கை, புத்தி, ஸ்வதா, ஸ்வாஹா, பசி, தூக்கம், இரக்கம், நடமாடு—
துஷ்டிஃ புஷ்டிஃ க்ஷமா லஜ்ஜா ஜ்ரு'ம்பா தந்த்ரா ச ஶக்தயஃ । ஸம்ஸ்திதாஃ ஸர்வதஃ பார்ஶ்வே மஹாதேவ்யாஃ ப்ரு'தக்ப்ரு'தக்
திருப்தி, செழிப்பு, பொறுமை, வெட்கம், அமிழ்தல், மந்தம் ஆகிய சக்திகள் எல்லாம், பெரிய தேவி சுற்றிலும் தனித்தனியாக நிற்கின்றன.
வராயுததராஃ ஸர்வா நாநாபூஷணபூஷிதாஃ । மந்தாரமாலாகுலிதா முக்தாஹாரவிராஜிதாஃ
அவர்கள் அனைவரும் சிறந்த ஆயுதங்களைத் தாங்கி, பலவகை ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, மந்தாரப்பூ மாலைகள் சூடி, முத்துமாலைகளால் ஒளிர்ந்தனர்.
தாம் த்ரு'ஷ்ட்வா தாஶ்ச ஸம்வீக்ஷ்ய தஸ்மிந்நேகார்ணவே ஜலே । விஸ்மயாவிஷ்டஹ்ரு'தயஃ ஸம்பபூவ ஜநார்தநஃ
அவளைவும், அவர்களையும் அந்த ஒரே பெருங்கடலில் பார்த்த விஷ்ணு, ஆச்சரியத்தில் மனதை இழந்தான்.
சிந்தயாமாஸ ஸர்வாத்மா த்ரு'ஷ்டமாயோऽதிவிஸ்மிதஃ । குதோ பூதாஃ ஸ்த்ரியஃ ஸர்வாஃ குதோऽஹம் வடதல்பகஃ
அனைத்திற்கும் ஆதாரமானவன், இந்த அதிசயத்தை பார்த்து மிகவும் வியப்புடன், 'இந்த பெண்கள் எல்லாம் எங்கிருந்து வந்தார்கள்? நான் எப்படி வட்டமர இலை மீது படுத்திருக்கிறேன்?' என்று சிந்தித்தான்.
அஸ்மிந்நேகார்ணவே கோரே ந்யக்ரோதஃ கதமுத்திதஃ । கேநாஹம் ஸ்தாபிதோऽஸ்ம்யத்ர ஶிஶும் க்ரு'த்வா ஶுபாக்ரு'திம்
இந்த பயங்கரமான ஒரே பெருங்கடலில் இந்த ஆலமரம் எப்படி தோன்றியது? யார் என்னை இங்கு வைத்து, அழகான குழந்தையாக மாற்றினார்?
மமேயம் ஜநநீ நோ வா மாயா வா காபி துர்கடா । தர்ஶநம் கேநசித்த்வத்ய தத்தம் வா கேந ஹேதுநா
இவள் என் தாயா, இல்லையா? அல்லது ஏதோ புரியாத மாயையா? இன்று இந்த தரிசனம் யார் மூலம் கிடைத்தது, எந்த காரணத்திற்காக?
கிம் மயா சாத்ர வக்தவ்யம் கந்தவ்யம் வா ந வா க்வசித் । மௌநமாஸ்தாய திஷ்டேயம் பாலபாவாததந்த்ரிதஃ
இங்கு நான் என்ன பேச வேண்டும்? எங்கேயாவது போக வேண்டுமா, வேண்டாமா? அல்லது குழந்தைபோல் அமைதியாக இருந்து, எச்சரிக்கையுடன் கவனிக்க வேண்டுமா?
வ்யாஸோபதேஶவர்ணநம் த்ரு'ஷ்ட்வா தம் விஸ்மிதம் தேவம் ஶயாநம் வடபத்ரகே । உவாச ஸஸ்மிதம் வாக்யம் விஷ்ணோ கிம் விஸ்மிதோ ஹ்யஸி
வியப்புடன் வட்டமர இலை மீது படுத்திருந்த அந்த தேவனைப் பார்த்து, அவள் சிரித்தபடி சொன்னாள்: 'விஷ்ணுவே, ஏன் நீ வியப்பில் இருக்கிறாய்?'
மஹாஶக்த்யாஃ ப்ரபாவேண த்வம் மாம் விஸ்ம்ரு'தவாந்புரா । ப்ரபவே ப்ரலயே ஜாதே பூத்வா பூத்வா புநஃ புநஃ
பெரும் சக்தியின் வல்லமையால், நீ ஒருகாலத்தில் என்னை மறந்துவிட்டாய்; படைப்பு, அழிவு நேரும் போதும், மீண்டும் மீண்டும் பிறந்து வருகிறாய்.
நிர்குணா ஸா பரா ஶக்திஃ ஸகுணஸ்த்வம் ததாப்யஹம் । ஸாத்த்விகீ கில யா ஶக்திஸ்தாம் ஶக்திம் வித்தி மாமிகாம்
அவள் எல்லா குணங்களுக்கும் அப்பாற்பட்ட பராசக்தி; நீ குணங்களுடன் இருப்பவன், நானும் அப்படியே. அந்த சுத்தமான சக்தியே என் சக்தி என்பதை அறிந்து கொள்.
த்வந்நாபிகமலாத்ப்ரஹ்மா பவிஷ்யதி ப்ரஜாபதிஃ । ஸ கர்தா ஸர்வலோகஸ்ய ரஜோகுணஸமந்விதஃ
உன் நாபியில் இருந்து மலர்ந்த தாமரையிலிருந்து பிரம்மா தோன்றி, உயிர்களின் தலைவனாக இருப்பான்; அவன் அனைத்து உலகங்களையும் படைக்கும், இராகுணம் கொண்டவன்.
ஸ ததா தப ஆஸ்தாய ப்ராப்ய ஶக்திமநுத்தமாம் । ரஜஸா ரக்தவர்ணஞ்ச கரிஷ்யதி ஜகத்த்ரயம்
அவன் தவம் செய்து, உயர்ந்த சக்தியை அடைந்து, இராஜச குணத்துடன் சிவந்த உருவம் கொண்டு, மூன்று உலகங்களையும் உருவாக்குவான்.
ஸகுணாந்பஞ்சபூதாம்ஶ்ச ஸமுத்பாத்ய மஹாமதிஃ । இந்த்ரியாணீந்த்ரியேஶாம்ஶ்ச மநஃபூர்வாந்ஸமந்ததஃ
அந்த பெரிய ஞானி, பண்புகளையும் ஐந்து மூலப்பொருள்களையும், உணர்வுகளையும் அவற்றின் அதிபதிகளையும், மனதையும் முறையாக எல்லா இடங்களிலும் உருவாக்குவான்.
கரிஷ்யதி ததஃ ஸர்கம் தேந கர்தா ஸ உச்யதே । விஶ்வஸ்யாஸ்ய மஹாபாக த்வம் வை பாலயிதா ததா
அதன்பின் அவன் படைப்பை நிகழ்த்துவான்; அதனால் அவனை படைப்பாளர் என்று அழைக்கிறார்கள். பெரும் பாக்கியவளே, இந்த உலகத்தை நீயே காப்பாளி.
தத்புவோர்மத்யதேஶாச்ச க்ரோதாத்ருத்ரோ பவிஷ்யதி । தபஃ க்ரு'த்வா மஹாகோரம் ப்ராப்ய ஶக்திம் து தாமஸீம்
அந்த பூமியின் நடுவிலிருந்து கோபத்தால் ருத்ரன் தோன்றுவான்; கடும் தவம் செய்து, தாமஸ சக்தியை அடைவான்.
கல்பாந்தே ஸோऽபி ஸம்ஹர்தா பவிஷ்யதி மஹாமதே । தேநாஹம் த்வாமுபாயாதா ஸாத்த்விகீம் த்வமவேஹி மாம்
காலத்தின் முடிவில், அவனும் அழிப்பவராக மாறுவான், ஞானியாய். அதனால் நான் உன்னிடம் வந்தேன்; என்னை சாத்த்விக சக்தியாக அறிந்து கொள்.
ஸ்தாஸ்யேऽஹம் த்வத்ஸமீபஸ்தா ஸதாஹம் மதுஸூதந । ஹ்ரு'தயே தே க்ரு'தாவாஸா பவாமி ஸததம் கில
நான் எப்போதும் உன் அருகில் இருப்பேன், மதுசூதனா; உன் இதயத்தில் என்றும் வாசம் செய்வேன்.
விஷ்ணுருவாச ஶ்லோகஸ்யார்தம் மயா பூர்வம் ஶ்ருதம் தேவி ஸ்புடாக்ஷரம் । தத்கேநோக்தம் வராரோஹே ரஹஸ்யம் பரமம் ஶிவம்
விஷ்ணு சொன்னான்: தேவி, இந்த ஸ்லோகத்தின் பாதியை முன்பே தெளிவாக நான் கேட்டுள்ளேன்; இந்த உயர்ந்த, மங்களமான ரகசியத்தை யார் சொன்னார்கள், அழகியவளே?
தந்மே ப்ரூஹி வராரோஹே ஸம்ஶயோऽயம் வராநநே । நிர்தநோ ஹி யதா த்ரவ்யம் தத்ஸ்மராமி புநஃ புநஃ
அழகியவளே, இதை எனக்கு கூறு; எனக்கு சந்தேகம் உள்ளது, அழகான முகமுடையவளே. ஏழை ஒருவர் செல்வத்தை நினைப்பது போல, அதை மீண்டும் மீண்டும் நினைக்கிறேன்.