தஸ்மாச்சாஸ்த்ரஸ்ய ஸித்தாந்தோ ப்ரஹ்மதாதா குருஃ பரஃ । ஶிவே ருஷ்டே குருஸ்த்ராதா குரௌ ருஷ்டே ந ஶங்கரஃ
ஆகவே, வேதத்தின் முடிவாக, பிரம்ம அறிவை அளிக்கும் குருவே உயர்ந்தவர். சிவன் கோபித்தால் குரு காப்பாற்றுவார்; ஆனால் குரு கோபித்தால் சங்கரன் கூட காப்பாற்றமாட்டார்.
தஸ்மாத்ஸர்வப்ரயத்நேந ஶ்ரீகுரும் தோஷயேந்நக । காயேந மநஸா வாசா ஸர்வதா தத்பரோ பவேத்
எனவே, எல்லா முயற்சியுடனும் குருவை மகிழ்விக்க வேண்டும், பர்வதா. உடல், மனம், வாக்கு மூலமாக எப்போதும் அவரிடம் பக்தியுடன் இருக்க வேண்டும்.
அந்யதா து க்ரு'தக்நஃ ஸ்யாத்க்ரு'தக்நே நாஸ்தி நிஷ்க்ரு'திஃ । இந்த்ரேணாதர்வணாயோக்தா ஶிரஶ்சேதப்ரதிஜ்ஞயா
இல்லை என்றால், அவன் நன்றி கெட்டவனாகிவிடுவான்; நன்றி கெட்டவனுக்கு பரிகாரம் இல்லை. இந்திரன் அதர்வணிடம் தலை துண்டிப்பதாக உறுதி செய்து சொன்னான்.
அஶ்விப்யாம் கதநே தஸ்ய ஶிரஶ்சிந்நம் ச வஜ்ரிணா । அஶ்வீயம் தச்சிரோ நஷ்டம் த்ரு'ஷ்ட்வா வைத்யௌ ஸுரோத்தமௌ
அவன் அஷ்வின்களிடம் சொன்னபோது, வஜ்ராயுதம் கொண்டவன் அவனது தலையை துண்டித்தான். அஷ்வின்களின் தலையை இழந்ததை அந்த இரு தெய்வ மருத்துவரும் பார்த்தார்கள்.
புநஃ ஸம்யோஜிதம் ஸ்வீயம் தாப்யாம் முநிஶிரஸ்ததா । இதி ஸங்கடஸம்பாத்யா ப்ரஹ்மவித்யா நகாதிப । லப்தா யேந ஸ தந்யஃ ஸ்யாத்க்ரு'தக்ரு'த்யஶ்ச பூதர
பின்னர் அந்த இருவராலும் முனிவரின் தலையை மீண்டும் பொருத்தினார்கள். இவ்வாறு துன்பங்களை கடந்து பிரம்ம அறிவை பெற்றான், பர்வதங்களின் அரசே. அதை பெற்றவன் பாக்கியசாலி, வாழ்வில் அர்த்தம் அடைந்தவன்.
இதி ஶ்ரீதேவீபாகவதே மஹாபுராணேऽஷ்டாதஶஸாஹஸ்ர்யாம் ஸம்ஹிதாயாம் ஸப்தமஸ்கந்தே தேவீகீதாயாம் ப்ரஹ்மவித்யோபதேஶவர்ணநம் நாம ஷட்த்ரிம்ஶோऽத்யாயஃ
இவ்வாறு, பத்தெட்டாயிரம் பாடல்கள் கொண்ட ஸ்ரீதேவீபாகவத மகாபுராணத்தின் ஏழாம் ஸ்கந்தத்தில் உள்ள தேவி கீதையில், பிரம்ம அறிவை உபதேசிக்கும் பதினாறாவது அதிகாரம் முடிவடைகிறது.
தேவீகீதாயாம் பக்திமஹிமாவர்ணநம் ஹிமாலய உவாச ஸ்வீயாம் பக்திம் வதஸ்வாம்ப யேந ஜ்ஞாநம் ஸுகேந ஹி । ஜாயேத மநுஜஸ்யாஸ்ய மத்யமஸ்யாவிராகிணஃ
இமயமலை சொன்னான்: அம்மா, உங்கள் பக்தி எப்படியென்று கூறுங்கள். அதனால், நடுத்தரமான மனம் கொண்ட, விருப்பம் இல்லாத மனிதனுக்கே கூட அறிவு எளிதாக பிறக்கிறது.
தேவ்யுவாச மார்காஸ்த்ரயோ மே விக்யாதா மோக்ஷப்ராப்தௌ நகாதிப । கர்மயோகோ ஜ்ஞாநயோகோ பக்தியோகஶ்ச ஸத்தம
தேவி சொன்னாள்: பர்வத அரசே, முத்தி பெற மூன்று வழிகள் புகழ்பெற்றவை: கர்ம யோகம், ஞான யோகம், பக்தி யோகம்.
த்ரயாணாமப்யயம் யோக்யஃ கர்தும் ஶக்யோऽஸ்தி ஸர்வதா । ஸுலபத்வாந்மாநஸத்வாத்காயசித்தாத்யபீடநாத்
இந்த வழிபாடு எல்லா மூவருக்கும் ஏற்றது; எப்போது வேண்டுமானாலும் செய்யலாம், ஏனென்றால் இது எளிதும், மனதிலேயே நடைபெறும், உடலுக்கும், மனதுக்கும், மற்ற எதற்கும் தொந்தரவு செய்யாது.
குணபேதாந்மநுஷ்யாணாம் ஸா பக்திஸ்த்ரிவிதா மதா । பரபீடாம் ஸமுத்திஶ்ய தம்பம் க்ரு'த்வா புரஃஸரம்
மனிதர்களின் குண வேறுபாடுகள் காரணமாக, பக்தி மூன்று வகைப்படும் என்று கூறப்படுகிறது. யாராவது பிறரை வேதனைப்படுத்தும் நோக்கத்துடன், புறத்தில் பாசாங்கு செய்து செய்கிறார்களானால்—
மாத்ஸர்யக்ரோதயுக்தோ யஸ்தஸ்ய பக்திஸ்து தாமஸீ । பரபீடாதிரஹிதஃ ஸ்வகல்யாணார்தமேவ ச
அவனிடம் பொறாமையும் கோபமும் நிறைந்திருந்தால், அவன் பக்தி தாமஸமாகும். ஆனால் பிறருக்கு எதுவும் தீங்கு செய்யாமல், தன் நன்மைக்காக மட்டும் செய்கிறவனுக்கு—
நித்யம் ஸகாமோ ஹ்ரு'தயம் யஶோऽர்தீ போகலோலுபஃ । தத்தத்பலஸமாவாப்த்யை மாமுபாஸ்தேऽதிபக்திதஃ
யார் எப்போதும் ஆசையோடு, புகழும் செல்வமும் இன்பமும் விரும்பி, அந்த பலன்களை பெறவே என்னை ஆழ்ந்த பக்தியுடன் வழிபடுகிறாரோ—
பேதபுத்த்யா து மாம் ஸ்வஸ்மாதந்யாம் ஜாநாதி பாமரஃ । தஸ்ய பக்திஃ ஸமாக்யாதா நகாதிப து ராஜஸீ
ஆனால், தன்னைவிட வேறுபட்டவன் என்று என்னை அறிந்து, மனதில் பாகுபாடு கொண்ட அறியாதவன், அவனுடைய பக்தி, மலையடிபதி, ராஜசமாகும்.
பரமேஶார்பணம் கர்ம பாபஸங்க்ஷாலநாய ச । வேதோக்தத்வாதவஶ்யம் தத்கர்தவ்யம் து மயாநிஶம்
உயர்ந்த இறைவனுக்காகவும், பாவங்களை கழுவவும் செய்யும் செயல்கள் வேதங்களில் கட்டளையிடப்பட்டுள்ளதால், அவற்றை நான் எப்போதும் செய்யவேண்டும்.
இதி நிஶ்சிதபுத்திஸ்து பேதபுத்திமுபாஶ்ரிதஃ । கரோதி ப்ரீதயே கர்ம பக்திஃ ஸா நக ஸத்த்விகீ
தெளிவான மனதுடன், பாகுபாடு இருந்தபோதும், என் திருப்திக்காகச் செயல்கள் செய்பவன், மலையிலுள்ள சிறந்தவரே, அவனுடைய பக்தி சாத்த்விகமாகும்.
பரபக்தேஃ ப்ராபிகேயம் பேதபுத்த்யவலம்பநாத் । பூர்வப்ரோக்தே ஹ்யுபே பக்தீ ந பரப்ராபிகே மதே
இந்த பாகுபாடு சார்ந்த பக்தி, உயர்ந்த பக்திக்குத் தானாகவே வழிவகுக்கும்; ஆனால் முன்பு கூறப்பட்ட இரு வகை பக்திகளால் அந்த உயர்ந்த நிலை அடைய முடியாது.
அதுநா பரபக்திம் து ப்ரோச்யமாநாம் நிபோத மே । மத்குணஶ்ரவணம் நித்யம் மம நாமாநுகீர்தநம்
இப்போது நான் சொல்லப்போகும் பரம பக்தியை கேள்: என் குணங்களை எப்போதும் கேட்பதும், என் நாமங்களை தொடர்ந்து கூறுவதும்—
கல்யாணகுணரத்நாநாமாகராயாம் மயி ஸ்திரம் । சேதஸோ வர்தநம் சைவ தைலதாராஸமம் ஸதா
நல்ல குணங்களும் நற்குண ரத்தினங்களும் நிறைந்த என்னை மனது எப்போதும் நிலையாக நினைத்திருப்பதும், அது எண்ணெய் பாயும் ஓடையைப் போல் இடையறாது இருக்க வேண்டும்.
ஹேதுஸ்து தத்ர கோ வாபி ந கதாசித்பவேதபி । ஸாமீப்யஸார்ஷ்டிஸாயுஜ்யஸாலோக்யாநாம் ந சைஷணா
அந்த பக்தியில் எந்த காரணமும், நோக்கமும் ஒருபோதும் இருக்காது; என்னை அணுக, சமமாக, ஒன்றாக, அல்லது என்னோடு வாழ வேண்டும் என்ற ஆசையும் இருக்காது.
மத்ஸேவாதோऽதிகம் கிஞ்சிந்நைவ ஜாநாதி கர்ஹிசித் । ஸேவ்யஸேவகதாபாவாத்தத்ர மோக்ஷம் ந வாஞ்சதி
என்னை சேவிப்பதைவிட மேலானது எதுவும் என்று அவன் ஒருபோதும் அறியான்; சேவகன், சேவிக்கப்படுபவன் என்ற வேறுபாடு இல்லாததால், அவன் விடுதலைக்கே ஆசைப்படமாட்டான்.
பராநுரக்த்யா மாமேவ சிந்தயேத்யோ ஹ்யதந்த்ரிதஃ । ஸ்வாபேதேநைவ மாம் நித்யம் ஜாநாதி ந விபேததஃ
யார் பரமமான பாசத்துடன் எப்போதும் சோர்வில்லாமல் என்னை நினைக்கிறாரோ, அவர் என்னை தன் ஆத்மாவாகவே அறிந்து, வேறுபாடு இல்லாமல் காண்கிறார்.
மத்ரூபத்வேந ஜீவாநாம் சிந்தநம் குருதே து யஃ । யதா ஸ்வஸ்யாத்மநி ப்ரீதிஸ்ததைவ ச பராத்மநி
யார் உயிர்களை என் ரூபமாகவே நினைக்கிறாரோ, அவருக்கு தன் ஆத்மாவை எப்படி நேசம் இருக்கிறதோ, அதேபோல் பரமாத்மாவையும் நேசம் இருக்கும்.
சைதந்யஸ்ய ஸமாநத்வாந்ந பேதம் குருதே து யஃ । ஸர்வத்ர வர்தமாநாநாம் ஸர்வரூபாம் ச ஸர்வதா
அறிவின் ஒருமை காரணமாக, யார் வேறுபாடு பார்ப்பதில்லை, எப்போதும் எல்லா உருவங்களையும், எல்லா உயிர்களையும் எங்கும் காண்கிறாரோ—
நமதே யஜதே சைவாப்யாசாண்டாலாந்தமீஶ்வர । ந குத்ராபி த்ரோஹபுத்திம் குருதே பேதவர்ஜநாத்
அவன் எல்லோரையும், கீழ்த்தரமான சண்டாளனுக்குப் போயினும், வணங்கி, வழிபடுகிறான்; பாகுபாடு இல்லாததால், எங்கும் பகைமை எண்ணம் ஒருபோதும் கொள்ளமாட்டான்.
மத்ஸ்தாநதர்ஶநே ஶ்ரத்தா மத்பக்ததர்ஶநே ததா । மச்சாஸ்த்ரஶ்ரவணே ஶ்ரத்தா மந்த்ரதந்த்ராதிஷு ப்ரபோ
என் ஸ்தலங்களைப் பார்ப்பதில், என் பக்தர்களைச் சந்திப்பதில், என் நூல்களை கேட்பதில், மந்திரம், தந்திரம் முதலியவற்றில் அவனுக்கு நம்பிக்கை இருக்கிறது, பிரபு.
மாயி ப்ரேமாகுலமதீ ரோமாஞ்சிததநுஃ ஸதா । ப்ரேமாஶ்ருஜலபூர்ணாக்ஷஃ கண்டகத்கதநிஸ்வநஃ
என்னை நேசிப்பதால் அவனுடைய மனம் பூரணமாகும்; அவனுடைய உடல் எப்போதும் புளகிதம்; கண்கள் பாசத்தால் கண்ணீர் நிரம்பும்; குரல் உணர்ச்சியில் தடுமாறும்.
அநந்யேநைவ பாவேந பூஜயேத்யோ நகாதிப । மாமீஶ்வரீம் ஜகத்யோநிம் ஸர்வகாரணகாரணம்
ஓ மலைமன்னனே, யார் என்னை, உலகத்துக்கெல்லாம் ஆதாரமாகவும், எல்லாவற்றுக்கும் காரணமாகவும் இருக்கும் பரமத்தாயை, முழுமையான பக்தியுடன் வழிபடுகிறாரோ,
வ்ரதாநி மம திவ்யாநி நித்யநைமித்திகாந்யபி । நித்யம் யஃ குருதே பக்த்யா வித்தஶாட்யவிவர்ஜிதஃ
யார் என் தெய்வீக விரதங்களை, எப்போதும், சுயநலமோ, பொருளாசையோ இல்லாமல், பக்தியுடன் செய்து வருகிறாரோ,
மதுத்ஸவதித்ரு'க்ஷா ச மதுத்ஸவக்ரு'திஸ்ததா । ஜாயதே யஸ்ய நியதம் ஸ்வபாவாதேவ பூதர
ஓ மலைமன்னனே, யாருக்குள் என் திருவிழாக்களை காணும் ஆசையும், அந்த விழாக்களை நடத்தும் இயல்பும், தானாகவே எப்போதும் எழுகிறது,
உச்சைர்காயம்ஶ்ச நாமாநி மமைவ கலு ந்ரு'த்யதி । அஹங்காராதிரஹிதோ தேஹதாதாத்ம்யவர்ஜிதஃ
யார் என் திருநாமங்களை உரக்கப் பாடி, உண்மையாகவே ஆடிக்கொண்டு, அகந்தை இல்லாமல், உடலை தான் என்று கருதாமல் இருக்கிறாரோ,