யாவந்மநோ லயம் யாதி தேவ்யாம் ஸம்விதி பர்வத । தாவதிஷ்டமநும் மந்த்ரீ ஜபஹோமைஃ ஸமப்யஸேத்
மனம் தேவியின் அறிவில் முழுமையாக கரைந்துவிடும் வரை, பர்வதமே, சாதகர் விரும்பிய மந்திரத்தை ஜபம் மற்றும் ஹோமத்துடன் தொடர்ந்து செய்ய வேண்டும்.
மந்த்ராப்யாஸேந யோகேந ஜ்ஞேயஜ்ஞாநாய கல்பதே । ந யோகேந விநா மந்த்ரோ ந மந்த்ரேண விநா ஹி ஸஃ
மந்திர சாதனையாலும் யோகத்தாலும், அறிய வேண்டியதை அறியத் தகுதி பெறுகிறான்; யோகமில்லாமல் மந்திரம் பயனில்லை, மந்திரமில்லாமல் யோகம் பயனில்லை.
த்வயோரப்யாஸயோகோ ஹி ப்ரஹ்மஸம்ஸித்திகாரணம் । தமஃ பரிவ்ரு'தே கேஹே கடோ தீபேந த்ரு'ஶ்யதே
யோகமும் ஞானமும் இரண்டையும் பயிற்சி செய்வது தான் பரம்பொருளை அடைவதற்கான வழி. இருளால் சூழப்பட்ட வீட்டில், விளக்கின் ஒளியில் ஒரு பானை தெரிந்தது போலவே.
ஏவம் மாயாவ்ரு'தோ ஹ்யாத்மா மநுநா கோசரீக்ரு'தஃ । இதி யோகவிதிஃ க்ரு'த்ஸ்நஃ ஸாங்கஃ ப்ரோக்தோ மயாऽதுநா
அதேபோல், மாயையால் மூடிய ஆன்மாவை மனத்தின் மூலம் அறிய முடியும். இவ்வாறு யோகத்தின் முறையையும் அதன் எல்லா அங்கங்களையும் நான் இப்போது கூறினேன்.
குரூபதேஶதோ ஜ்ஞேயோ நாந்யதா ஶாஸ்த்ரகோடிபிஃ
ஆசானின் உபதேசம் மூலமாகவே இதை அறிய வேண்டும்; நூற்றுக்கணக்கான நூல்களைப் படித்தாலும் வேறு வழி இல்லை.
தேவீகீதாயாம் ப்ரஹ்மவித்யோபதேஶவர்ணநம் தேவ்யுவாச இத்யாதியோகயுக்தாத்மா த்யாயேந்மாம் ப்ரஹ்மரூபிணீம் । பக்த்யா நிர்வ்யாஜயா ராஜந்நாஸநே ஸமுபஸ்திதஃ
தேவி கூறினாள்: இவ்வாறு யோகத்துடன் மனதை ஒன்றாக்கி, பரம்பொருளான என்னை, உண்மையான பக்தியுடன், உரிய ஆசனத்தில் அமர்ந்து தியானிக்க வேண்டும், மன்னா.
ஆவிஃ ஸந்நிஹிதம் குஹாசரம் நாம மஹத்பதம் । அத்ரைதத்ஸர்வமர்பிதமேஜத்ப்ராணமிஷச்ச யத்
தெளிவாக, அருகில், இரகசியமாக இருக்கும் அந்த மகா நிலையில்தான், இங்கு எல்லாம்—நடமாடுவது, உயிர்வாழ்வது, விரும்புவது—அனைத்தும் அர்ப்பணிக்கப்படுகிறது.
ஏதஜ்ஜாநத ஸதஸத்வரேண்யம் பரம் விஜ்ஞாநாத்யத்வரிஷ்டம் ப்ரஜாநாம் । யதர்சிமத்யதணுப்யோऽணு ச யஸ்மிம்ல்லோகா நிஹிதா லோகிநஶ்ச
இதை நீங்களே அறியுங்கள்: இது இருக்கின்றதும் இல்லாததும் எல்லாவற்றிலும் சிறந்தது; உயிரினங்களில் உயர்ந்த ஞானம்; ஒளிவீசும், மிகச் சிறியதைவிடச் சிறியது; இதில் உலகங்களும், உயிர்களும் அடங்கியுள்ளன.
ததேததக்ஷரம் ப்ரஹ்ம ஸ ப்ராணஸ்தது வாங்மநஃ । ததேதத்ஸத்யமம்ரு'தம் தத்வேத்தவ்யம் ஸௌம்ய வித்தி
அது அழியாத பரம்பொருள்; அது உயிரும், அது சொலும், அது மனமும்; அது உண்மை, அது அமரத்துவம்; அதையே அறிய வேண்டும், இனியவனே, இதை உணர்ந்து கொள்.
தநுர்க்ரு'ஹீத்வௌபநிஷதம் மஹாஸ்த்ரம் ஶரம் ஹ்யுபாஸாநிஶிதம் ஸந்தயீத । ஆயம்ய தத்பாவகதேந சேதஸா லக்ஷ்யம் ததேவாக்ஷரம் ஸௌம்ய வித்தி
உபநிடதம் என்னும் வில்லையும், தியானம் என்னும் கூரிய அம்பையும் எடுத்து, அந்த நிலையிலே மனதை நிலைநிறுத்தி, அந்த அழியாததை குறியாகக் கொண்டு அறிந்து கொள், இனியவனே.
ப்ரணவோ தநுஃ ஶரோ ஹ்யாத்மா ப்ரஹ்ம தல்லக்ஷ்யமுச்யதே । அப்ரமத்தேந வேத்தவ்யம் ஶரவத்தந்மயோ பவேத்
ஓம் என்பது வில், ஆன்மா என்பது அம்பு, பரம்பொருள் தான் குறி என்று கூறப்படுகிறது; கவனத்துடன் அதைப் பாய்ச்ச வேண்டும்; அம்பு போல அதோடு ஒன்றாக வேண்டும்.
யஸ்மிந் த்யௌஶ்ச ப்ரு'திவீ சாந்தரிக்ஷ- மோதம் மநஃ ஸஹ ப்ராணைஶ்ச ஸர்வைஃ । தமேவைகம் ஜாநதாத்மாநம் அந்யா வாசோ விமுஞ்சதாம்ரு'தஸ்யைஷ ஸேதுஃ
வானம், பூமி, இடையிலான வெளி, மனமும் உயிரும் அனைத்தும் யாரில் ஒன்றாக இணைந்துள்ளனவோ, அவரையே ஆன்மாவாக அறிந்து, பிற வார்த்தைகளை விட்டுவிடுங்கள்; இது தான் அமரத்துவத்திற்கு பாலம்.
அரா இவ ரதநாபௌ ஸம்ஹதா யத்ர நாட்யஃ । ஸ ஏஷோऽந்தஶ்சரதே பஹுதா ஜாயமாநஃ
ரத சக்கரத்தின் நாபியில் spokes ஒன்று சேரும் போல, நாடிகள் அனைத்தும் இதில் இணைகின்றன; இவன் உள்ளே பலவகையாக இயங்குகிறான்.
ஓமித்யேவம் த்யாயதாத்மாநம் ஸ்வஸ்தி வஃ பாராய தமஸஃ பரஸ்தாத் । திவ்யே ப்ரஹ்மபுரே வ்யோம்நி ஆத்மா ஸம்ப்ரதிஷ்டிதஃ
ஓம் என்று சொல்லி ஆன்மாவைத் தியானியுங்கள்; நீங்கள் இருளைத் தாண்டி நல்வழியில் செல்ல வாழ்த்துகிறேன்; தெய்வீகமான பரம்பொருள் நகரத்தில், அந்த விண்வெளியில் ஆன்மா நிலைபெற்றுள்ளது.
மநோமயஃ ப்ராணஶரீரநேதா ப்ரதிஷ்டிதோऽந்நே ஹ்ரு'தயம் ஸந்நிதாய । தத்விஜ்ஞாநேந பரிபஶ்யந்தி தீரா ஆநந்தரூபமம்ரு'தம் யத்விபாதி
மனம் வடிவாகவும், உயிரின் தலைவராகவும், அன்னத்தில் நிலைபெற்று, இதயத்தில் தங்கியிருப்பவனாகவும் இருப்பவன்; அதை அறிந்தால், ஞானிகள் ஆனந்த வடிவான, ஒளிரும் அமரத்துவத்தை காண்கிறார்கள்.
பித்யதே ஹ்ரு'தயக்ரந்திஶ்சித்யந்தே ஸர்வஸம்ஶயாஃ । க்ஷீயந்தே சாஸ்ய கர்மாணி தஸ்மிந்த்ரு'ஷ்டே பராவரே
இதனைப் பார்த்தபோது, இதயக் கட்டு அறுந்து விடும்; எல்லா சந்தேகங்களும் தீரும்; அவனது கர்மங்கள் அழிந்துவிடும்.
ஹிரண்மயே பரே கோஶே விராஜம் ப்ரஹ்ம நிஷ்கலம் । தச்சுப்ரம் ஜ்யோதிஷாம் ஜ்யோதிஸ்தத்யதாத்மவிதோ விதுஃ
பொன்னிற உயர்ந்த உறையில், பகட்டற்ற பிரகாசமான பரம்பொருள் தங்கியுள்ளது; அந்த தூய ஒளி, ஒளிகளுக்குள் ஒளி, ஆன்மாவை அறிந்தவர்கள் அதை உணர்கிறார்கள்.
ந தத்ர ஸூர்யோ பாதி ந சந்த்ரதாரகம் நேமா வித்யுதோ பாந்தி குதோऽயமக்நிஃ । தமேவ பாந்தமநுபாதி ஸர்வம் தஸ்ய பாஸா ஸர்வமிதம் விபாதி
அங்கே சூரியனும், சந்திரன், நட்சத்திரங்களும் ஒளியில்லை; இடி ஒளியும் இல்லை, எங்கேயும் நெருப்பு ஒளிக்க முடியாது; அது ஒளிவிடுவதால் எல்லாம் ஒளிகிறது; அதன் ஒளியால் இந்த உலகம் பிரகாசிக்கிறது.
ப்ரஹ்மைவேதமம்ரு'தம் புரஸ்தாத்ப்ரஹ்ம பஶ்சாத்ப்ரஹ்ம தக்ஷிணதஶ்சோத்தரேண । அதஶ்சோர்த்வம் ச ப்ரஸ்ரு'தம் ப்ரஹ்மைவேதம் விஶ்வம் வரிஷ்டம்
இந்த உலகம் முழுவதும், முன்பும், பின்பும், தெற்கும், வடக்கும், மேலும், கீழும் பரம்பொருள் தான் பரவியுள்ளது; இந்த உலகம் முழுவதும் பரம்பொருள் தான்.
ஏதாத்ரு'கநுபவோ யஸ்ய ஸ க்ரு'தார்தோ நரோத்தமஃ । ப்ரஹ்மபூதஃ ப்ரஸந்நாத்மா ந ஶோசதி ந காங்க்ஷதி
இப்படி அனுபவிக்கிறவனே வாழ்கை பூர்த்தியானவன், மனிதர்களில் சிறந்தவன்; பரம்பொருளாகி, மனம் தெளிவாக, அவர் துக்கப்படுவதும் இல்லை, ஏதும் விரும்புவதும் இல்லை.
த்விதீயாத்வை பயம் ராஜம்ஸ்ததபாவாத் பிபேதி ந । ந தத்வியோகோ மேऽப்யஸ்தி மத்வியோகோऽபி தஸ்ய ந
இரட்டை உணர்விலிருந்து தான் பயம் தோன்றுகிறது, அரசே. இரட்டை உணர்வு இல்லாத இடத்தில் எந்த பயமும் இல்லை. அவனிடமிருந்து எனக்கு பிரிவு இல்லை, என்மீது அவனுக்கும் பிரிவு இல்லை.
அஹமேவ ஸ ஸோऽஹம் வை நிஶ்சிதம் வித்தி பர்வத । மத்தர்ஶநம் து தத்ர ஸ்யாத்யத்ர ஜ்ஞாநீ ஸ்திதோ மம
நான் அவனே, அவனும் நானே என்பதே உண்மை, பர்வதா. இதை உறுதியாக அறிந்து கொள். எனது உண்மையான அறிஞன் இருக்கும் இடமெல்லாம் என்னை காணலாம்.
நாஹம் தீர்தே ந கைலாஸே வைகுண்டே வா ந கர்ஹிசித் । வஸாமி கிந்து மஜ்ஜ்ஞாநிஹ்ரு'தயாம்போஜமத்யமே
நான் தீர்த்தங்களில் அல்ல, கைலாசத்தில் அல்ல, வைகுண்டத்திலும் அல்ல, வேறு எங்கும் இல்லை. என் உண்மையை அறிந்தவரின் இதயத்தில் உள்ள தாமரையில் தான் நான் உறைகிறேன்.
மத்பூஜாகோடிபலதம் ஸக்ரு'ந்மஜ்ஜ்ஞாநிநோऽர்சநம் । குலம் பவித்ரம் தஸ்யாஸ்தி ஜநநீ க்ரு'தக்ரு'த்யகா
என் உண்மையை அறிந்தவர் ஒருமுறை செய்த வழிபாடு, கோடிக்கணக்கான வழிபாடுகளுக்குச் சமமான பலனை தரும். அவனது குடும்பம் புனிதமாகும்; அவனை பெற்ற தாய்க்கு வாழ்க்கை அர்த்தமடைந்ததாகும்.
விஶ்வம்பரா புண்யவதீ சில்லயோ யஸ்ய சேதஸஃ । ப்ரஹ்மஜ்ஞாநம் து யத்ப்ரு'ஷ்டம் த்வயா பர்வதஸத்தம
அப்படிப்பட்டவரின் மனம் தங்கும் பூமி புண்ணியமானதும், புனிதமானதும் ஆகும். பர்வதங்களுக்கெல்லாம் தலைவனே, நீ இந்தப் பிரம்ம அறிவை எனிடம் கேட்டாய்.
கதிதம் தந்மயா ஸர்வம் நாதோ வக்தவ்யமஸ்தி ஹி । இதம் ஜ்யேஷ்டாய புத்ராய பக்தியுக்தாய ஶீலிநே
இதனை எல்லாம் நான் கூறிவிட்டேன்; இனி கூற வேண்டியதில்லை. இது மூத்த மகனுக்கு, பக்தியும் நல்லொழுக்கமும் உடையவனுக்கு சொல்லப்பட வேண்டும்.
ஶிஷ்யாய ச யதோக்தாய வக்தவ்யம் நாந்யதா க்வசித் । யஸ்ய தேவே பரா பக்திர்யதா தேவே ததா குரௌ
உத்தரவுப்படி நடக்கும் சீடனுக்கே இதை சொல்ல வேண்டும்; வேறு யாருக்கும் எப்போது சொல்லக் கூடாது. தெய்வத்தில் எவ்வளவு பக்தி இருக்கிறதோ, அதேபோல் குருவிலும் இருக்க வேண்டும்.
தஸ்யைதே கதிதா ஹ்யர்தாஃ ப்ரகாஶந்தே மஹாத்மநஃ । யேநோபதிஷ்டா வித்யேயம் ஸ ஏவ பரமேஶ்வரஃ
அப்படிப்பட்ட மகானுக்கு இந்த அர்த்தங்கள் வெளிப்படுகின்றன; இந்த அறிவை உபதேசித்தவரே பரம ஈச்வரன் ஆவார்.
யஸ்யாயம் ஸுக்ரு'தம் கர்துமஸமர்தஸ்ததோ ரு'ணீ । பித்ரோரப்யதிகஃ ப்ரோக்தோ ப்ரஹ்மஜந்மப்ரதாயகஃ
இந்த நன்மை செய்ய இயலாதவன் கடனாளி ஆகிறான்; பிரம்ம அறிவை அளிப்பவன் பெற்றோரைவிட உயர்ந்தவன் என்று கூறப்படுகிறது.
பித்ரு'ஜாதம் ஜந்ம நஷ்டம் நேத்தம் ஜாதம் கதாசந । தஸ்மை ந த்ருஹ்யேதித்யாதி நிகமோऽப்யவதந்நக
பெற்றோரால் கிடைக்கும் பிறப்பு அழிந்துவிடும்; அந்த மாதிரியான பிறப்பு மீண்டும் கிடைக்காது. ஆகவே, அவனைத் துன்புறுத்தக் கூடாது என்று வேதமும் கூறுகிறது, பர்வதா.