பாவகஸ்யோஷ்ணதேவேயமுஷ்ணாம்ஶோரிவ தீதிதிஃ । சந்த்ரஸ்ய சந்த்ரிகேவேயம் மமேயம் ஸஹஜா த்ருவா
எப்படி நெருப்புக்கு வெப்பம், சூரியனுக்கு கதிர்கள், சந்திரனுக்கு சந்திரஒளி இயற்கையாக இருக்கின்றனவோ, அதுபோல் என் சக்தியும் எனக்கு பிறப்பிலிருந்து நிலைத்திருக்கிறது.
தஸ்யாம் கர்மாணி ஜீவாநாம் ஜீவாஃ காலாஶ்ச ஸஞ்சரே । அபேதேந விலீநாஃ ஸ்யுஃ ஸுஷுப்தௌ வ்யவஹாரவத்
அவளுள் உயிர்களின் செயல்கள், உயிர்கள், காலங்கள் எல்லாம் நடமாடுகின்றன; ஆழ்ந்த நித்திரையில் அவை வேறுபாடின்றி அவளில் கரைந்து விடுகின்றன, இயல்பாக நிகழ்வதைப்போல்.
ஸ்வஶக்தேஶ்ச ஸமாயோகாதஹம் பீஜாத்மதாம் கதா । ஸ்வாதாராவரணாத்தஸ்யா தோஷத்வம் ச ஸமாகதம்
என் சக்தியுடன் சேர்ந்து நான் விதையின் சாரமாக மாறுகிறேன்; அவளது மறைப்பால் குறையும் அவளுக்குள் தோன்றுகிறது.
சைதந்யஸ்ய ஸமாயோகாந்நிமித்தத்வம் ச கத்யதே । ப்ரபஞ்சபரிணாமாச்ச ஸமவாயித்வமுச்யதே
அறிவுடன் இணைந்ததால் அவளை காரணம் என்று கூறுகிறார்கள்; உலகம் உருவாகும் மாற்றத்தால் அவளை ஆதாரம் என்றும் அழைக்கிறார்கள்.
கேசித்தாம் தப இத்யாஹுஸ்தமஃ கேசிஜ்ஜடம் பரே । ஜ்ஞாநம் மாயாம் ப்ரதாநம் ச ப்ரக்ரு'திம் ஶக்திமப்யஜாம்
சிலர் அவளை இருள் என்று, மற்றவர்கள் அவளை உயிரற்றது என்று, இன்னும் சிலர் அறிவு, மாயை, முதன்மை, இயற்கை, சக்தி, பிறப்பில்லாதது என்று அழைக்கிறார்கள்.
விமர்ஶ இதி தாம் ப்ராஹுஃ ஶைவஶாஸ்த்ரவிஶாரதாஃ । அவித்யாமிதரே ப்ராஹுர்வேததத்த்வார்தசிந்தகாஃ
சைவ நூல்களில் தேர்ச்சி பெற்றவர்கள் அவளை 'பரிசீலனை' என்று கூறுகிறார்கள்; வேதத்தின் உண்மை பொருளை ஆராய்பவர்கள் அவளை 'அறியாமை' என்று சொல்கிறார்கள்.
ஏவம் நாநாவிதாநி ஸ்யுர்நாமாநி நிகமாதிஷு । தஸ்யா ஜடத்வம் த்ரு'ஶ்யத்வாஜ்ஜ்ஞாநநாஶாத்ததோऽஸதீ
இவ்வாறு பல பெயர்கள் நூல்களில் காணப்படுகின்றன; அவள் அறிவில்லாதவள் என்பது பார்க்கக்கூடியதாக இருப்பதால், அவள் பொய்யானவள் என்பது அறிவு அழிந்துவிடுவதால்.
சைதந்யஸ்ய ந த்ரு'ஶ்யத்வம் த்ரு'ஶ்யத்வே ஜடமேவ தத் । ஸ்வப்ரகாஶம் ச சைதந்யம் ந பரேண ப்ரகாஶிதம்
அறிவு பார்க்கக்கூடியது அல்ல; அது பார்க்கக்கூடியதாக இருந்தால் அது உயிரற்றதாகும். அறிவு தானாக ஒளிர்கிறது, வேறு எதாலும் வெளிப்படுத்தப்படுவதில்லை.
அநவஸ்தாதோஷஸத்த்வாந்ந ஸ்வேநாபி ப்ரகாஶிதம் । கர்மகர்த்ரீவிரோதஃ ஸ்யாத்தஸ்மாத்தத்தீபவத்ஸ்வயம்
முடிவில்லாத தொடர்ச்சி தோன்றும் குறைபாடால், அது தானாகவே வெளிப்படுத்தப்படுவதில்லை; இல்லையெனில் செய்பவர்-செயல் முரண்பாடு ஏற்படும். ஆகவே, விளக்கைப் போல அது தானாக ஒளிர்கிறது.
ப்ரகாஶமாநமந்யேஷாம் பாஸகம் வித்தி பர்வத । அத ஏவ ச நித்யத்வம் ஸித்தஸம்வித்தநோர்மம
மலை அரசே, அது மற்றவற்றை ஒளிரச் செய்கிறது, அவற்றுக்கு ஒளி தரும் மூலமாகும்; அதனால் என் நிலையான அறிவு என்றும் நிலைத்திருப்பது உறுதி செய்யப்படுகிறது.
ஜாக்ரத்ஸ்வப்நஸுஷுப்த்யாதௌ த்ரு'ஶ்யஸ்ய வ்யபிசாரதஃ । ஸம்விதோ வ்யபிசாரஶ்ச நாநுபூதோऽஸ்தி கர்ஹிசித்
விழிப்பு, கனவு, ஆழ்நித்திரை ஆகிய நிலையில் பார்க்கப்படும் பொருள்கள் மாறினாலும், அறிவு என்றும் அனுபவிக்கப்படாமல் போகாது.
யதி தஸ்யாப்யநுபவஸ்தர்ஹ்யயம் யேந ஸாக்ஷிணா । அநுபூதஃ ஸ ஏவாத்ர ஶிஷ்டஃ ஸம்வித்வபுஃ புரா
அறிவும் அனுபவிக்கப்படுவதாக இருந்தால், அதை யார் சாட்சி செய்வார்கள்? அந்த சாட்சி தான் ஆரம்பத்திலிருந்தே உண்மையான அறிவாக உள்ளது.
அத ஏவ ச நித்யத்வம் ப்ரோக்தம் ஸச்சாஸ்த்ரகோவிதைஃ । ஆநந்தரூபதா சாஸ்யாஃ பரப்ரேமாஸ்பதத்வதஃ
அதனால் உண்மை நூல்களில் தேர்ச்சி பெற்றவர்கள் அதன் நிலைத்தன்மையை அறிவிக்கிறார்கள்; அதில் பரமானந்தம் இருப்பது, அது உயர்ந்த பாசத்தின் ஆதரவாக இருப்பதால்தான்.
மா ந பூவம் ஹி பூயாஸமிதி ப்ரேமாத்மநி ஸ்திதம் । ஸர்வஸ்யாந்யஸ்ய மித்யாத்வாதஸங்கத்வம் ஸ்புடம் மம
'நான் இல்லாமல் போக கூடாது, நான் எப்போதும் இருக்க வேண்டும்' என்ற ஆசை ஆத்மாவில் பாசத்தால் நிலைத்திருக்கிறது; மற்றவை அனைத்தும் பொய் என்பதால் என் பற்றின்மை தெளிவாக உள்ளது.
அபரிச்சிந்நதாப்யேவமத ஏவ மதா மம । தச்ச ஜ்ஞாநம் நாத்மதர்மோ தர்மத்வே ஜடதாऽऽத்மநஃ
எல்லா வரம்புகளும் இல்லாதது எனினும், இதுவே என் கருத்து. அந்த அறிவு ஆத்மாவின் இயல்பாக இல்லை; அது ஒரு தன்மை என்றால், ஆத்மா உயிரில்லாததாகி விடும்.
ஜ்ஞாநஸ்ய ஜடஶேஷத்வம் ந த்ரு'ஷ்டம் ந ச ஸம்பவி । சித்தர்மத்வம் ததா நாஸ்தி சிதஶ்சிந்ந ஹி பித்யதே
அறிவு வெறும் உயிரில்லாத ஓர் உதிரம் என்று எங்கும் காணப்படவில்லை, அது சாத்தியமும் இல்லை. அதுபோல், அறிவு என்பது சைதன்யத்தின் தன்மையுமல்ல; சைதன்யம் என்றால் பிரிவில்லாதது.
தஸ்மாதாத்மா ஜ்ஞாநரூபஃ ஸுகரூபஶ்ச ஸர்வதா । ஸத்யஃ பூர்ணோऽப்யஸங்கஶ்ச த்வைதஜாலவிவர்ஜிதஃ
ஆகையால், ஆத்மா எப்போதும் அறிவும் ஆனந்தமும் கொண்டது, உண்மை, முழுமை, பற்றில்லாதது, இரட்டைப்பாட்டின் வலைக்குள் சிக்காதது.
ஸ புநஃ காமகர்மாதியுக்தயா ஸ்வீயமாயயா । பூர்வாநுபூதஸம்ஸ்காராத் காலகர்மவிபாகதஃ
அந்த ஆத்மா, தன் மாயையால், ஆசை, செயல் முதலானவற்றுடன் சேர்ந்தும், முன்பு அனுபவித்த நினைவுகளாலும், காலம் மற்றும் செயலின் விளைவுகளாலும்,
அவிவேகாச்ச தத்த்வஸ்ய ஸிஸ்ரு'க்ஷாவாந்ப்ரஜாயதே । அபுத்திபூர்வஃ ஸர்கோऽயம் கதிதஸ்தே நகாதிப
உண்மையைப் புரிந்து கொள்ளாததால், படைக்க வேண்டுமெனும் விருப்பம் ஏற்படுகிறது; இந்தப் படைப்பு, மலை அரசே, முன் அறிவில்லாமல் நிகழ்வதாகக் கூறப்படுகிறது.
ஏதத்தி யந்மயா ப்ரோக்தம் மம ரூபமலௌகிகம் । அவ்யாக்ரு'தம் ததவ்யக்தம் மாயாஶபலமித்யபி
நான் உனக்கு விளக்கியது என் அதிசயமான ரூபம்; அந்த அவ்யாக்ருதம், அதாவது வெளிப்படாதது, மாயையால் நிறைந்ததாகவும் அழைக்கப்படுகிறது.
ப்ரோச்யதே ஸர்வஶாஸ்த்ரேஷு ஸர்வகாரணகாரணம் । தத்த்வாநாமாதிபூதம் ச ஸச்சிதாநந்தவிக்ரஹம்
அது எல்லா நூல்களிலும் எல்லா காரணங்களுக்குக் காரணம், எல்லா தத்துவங்களின் ஆதாரம், சத்து, சைதன்யம், ஆனந்தம் ஆகிய வடிவம் கொண்டது என்று கூறப்படுகிறது.
ஸர்வகர்மகநீபூதமிச்சாஜ்ஞாநக்ரியாஶ்ரயம் । ஹ்ரீங்காரமந்த்ரவாச்யம் ததாதிதத்த்வம் ததுச்யதே
அது எல்லா செயல்களும், விருப்பமும், அறிவும், செயலும் ஒன்றாகக் கலந்த ஆதாரம்; அந்த ஆதித் தத்துவம் 'ஹ்ரீம்' என்ற மந்திரத்தால் குறிக்கப்படுகிறது.
தஸ்மாதாகாஶ உத்பந்நஃ ஶப்ததந்மாத்ரரூபகஃ । பவேத்ஸ்பர்ஶாத்மகோ வாயுஸ்தேஜோரூபாத்மகம் புநஃ
அதிலிருந்து, ஒலி என்ற சூட்சுமத் தன்மை கொண்ட ஆகாயம் தோன்றியது; அதன் பின், தொடுதலின் இயல்புள்ள வாயு, மீண்டும் உருவின் இயல்புள்ள அக்னி.
ஜலம் ரஸாத்மகம் பஶ்சாத்ததோ கந்தாத்மிகா தரா । ஶப்தைககுண ஆகாஶோ வாயுஃ ஸ்பர்ஶரவாந்விதஃ
பின்னர், ருசியின் இயல்புள்ள நீர், அதன் பின் மணத்தின் இயல்புள்ள பூமி; ஆகாயம் ஒலி என்ற ஒரே குணம் கொண்டது, வாயு ஒலி மற்றும் தொடுதல் ஆகிய இரண்டும் கொண்டது.
ஶப்தஸ்பர்ஶரூபகுணம் தேஜ இத்யுச்யதே புதைஃ । ஶப்தஸ்பர்ஶரூபரஸைராபோ வேதகுணாஃ ஸ்ம்ரு'தாஃ
அக்னி ஒலி, தொடுதல், உருவம் ஆகிய குணங்கள் கொண்டது என்று அறிஞர்கள் கூறுகிறார்கள்; நீர் ஒலி, தொடுதல், உருவம், ருசி ஆகிய குணங்கள் கொண்டது என்று நினைக்கப்படுகிறது.
ஶப்தஸ்பர்ஶரூபரஸகந்தைஃ பஞ்சகுணா தரா । தேப்யோऽபவந்மஹத்ஸூத்ரம் யல்லிங்கம் பரிசக்ஷதே
பூமி ஒலி, தொடுதல், உருவம், ருசி, மணம் என்ற ஐந்து குணங்கள் கொண்டது; அவற்றிலிருந்து மகத் தத்துவமும், லிங்கம் எனப்படும் சூட்சும உடலும் தோன்றுகின்றன.
ஸர்வாத்மகம் தத்ஸம்ப்ரோக்தம் ஸூக்ஷ்மதேஹோऽயமாத்மநஃ । அவ்யக்தம் காரணோ தேஹஃ ஸ சோக்தஃ பூர்வமேவ ஹி
அது எல்லாவற்றின் சாரம் என்று கூறப்படுகிறது; இது ஆத்மாவின் சூட்சும உடல்; வெளிப்படாதது காரண உடல், அது ஏற்கனவே விளக்கப்பட்டது.
யஸ்மிஞ்ஜகத்பீஜரூபம் ஸ்திதம் லிங்கோத்பவோ யதஃ । ததஃ ஸ்தூலாநி பூதாநி பஞ்சீகரணமார்கதஃ
அதில் உலகம் விதை வடிவில் இருக்கிறது; அதிலிருந்து லிங்க உடல் தோன்றுகிறது; அதிலிருந்து ஐந்து பஞ்சிகரண முறையில் நிலையான பொருட்கள் உருவாகின்றன.
பஞ்சஸம்க்யாநி ஜாயந்தே தத்ப்ரகாரஸ்த்வதோச்யதே । பூர்வோக்தாநி ச பூதாநி ப்ரத்யேகம் விபஜேத் த்விதா
அவை ஐந்து எண்ணிக்கையில் தோன்றுகின்றன; இப்போது அதன் முறை விளக்கப்படுகிறது: முன்பு கூறப்பட்ட ஒவ்வொரு பொருளும் இரண்டு பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்படுகிறது.
ஏகைகம் பாகமேகஸ்ய சதுர்தா விபஜேத் கிரே । ஸ்வஸ்வேதரத்விதீயாம்ஶே யோஜநாத்பஞ்ச பஞ்ச தே
ஓ மலை அரசே, ஒவ்வொன்றின் ஒரு பகுதியை நான்கு பாகங்களாகப் பிரிக்க வேண்டும்; ஒவ்வொன்றை மற்ற நான்கு பகுதிகளுடன் சேர்த்து, ஐந்து வகைகள் உருவாகின்றன.