தேவீபீடவர்ணநம் வ்யாஸ உவாச - ததஸ்தே து வநோத்தேஶே ஹிமாசலதடாஶ்ரயாஃ । மாயாபீஜஜபாஸக்தாஸ்தபஶ்சேருஃ ஸமாஹிதாஃ
வியாசர் சொன்னார்: பின்னர், அவர்கள் இமயமலைத் தாழ்வாரத்தில் உள்ள காட்டுப் பகுதியில் தங்கி, மாயையின் பீஜமந்திரத்தை மனக்கொண்டு ஜபித்து, மனதை ஒருமைப்படுத்தி தவம் செய்தார்கள்.
த்யாயதாம் பரமாம் ஶக்திம் லக்ஷவர்ஷாண்யபூந்ந்ரு'ப । ததஃ ப்ரஸந்நா தேவீ ஸா ப்ரத்யக்ஷ்யம் தர்ஶநம் ததௌ
அவர்கள் அந்த பரம சக்தியை தியானிக்க, நூறு ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடந்தன, அரசே; பின்னர், தேவீ மகிழ்ந்து, அவர்களுக்கு நேரில் தரிசனம் அளித்தாள்.
பாஶாங்குஶவராபீதிசதுர்பாஹுஸ்த்ரிலோசநா । கருணாரஸஸம்பூர்ணா ஸச்சிதாநந்தரூபிணீ
அவள் நான்கு கைகளுடன், பாசம், அங்குசம், வரம், அபயம் ஆகியவற்றை ஏந்தி, மூன்று கண்களுடன், கருணை நிறைந்தவளாகவும், சத்து-சித்த-ஆனந்தம் ஆகியவற்றின் உருவாகவும் தோன்றினாள்.
த்ரு'ஷ்ட்வா தாம் ஸர்வஜநநீம் துஷ்டுவுர்முநயோऽமலாஃ । நமஸ்தே விஶ்வரூபாயை வைஶ்வாநரஸுமூர்தயே
அனைவருக்கும் தாய் ஆகிய அவளைப் பார்த்து, தூய முனிவர்கள் புகழ்ந்து பாடினார்கள்: 'உலகமெங்கும் பரவி நிறைந்தவளே, அக்கினி வடிவமுடையவளே, உமக்கு வணக்கம்.'
நமஸ்தேஜஸரூபாயை ஸுத்ராத்மவபுஷே நமஃ । யஸ்மிந்ஸர்வே லிங்கதேஹா ஓதப்ரோதா வ்யவஸ்திதாஃ
'ஒளி வடிவமுடையவளே, உயிர்களின் ஆதாரமானவளே, எல்லா உயிர்களும் உன்னுள் பின்னிப் பிணைந்துள்ளன; உமக்கு வணக்கம்.'
நமஃ ப்ராஜ்ஞஸ்வரூபாயை நமோऽவ்யாக்ரு'தமூர்தயே । நமஃ ப்ரத்யக்ஸ்வரூபாயை நமஸ்தே ப்ரஹ்மமூர்தயே
'ஞான வடிவமுடையவளே, வெளிப்படாத வடிவமுடையவளே, நேரடி அனுபவமாகத் தோன்றும் வடிவமுடையவளே, பிரம்மம் வடிவமுடையவளே, உமக்கு வணக்கம்.'
நமஸ்தே ஸர்வரூபாயை ஸர்வ லக்ஷ்யாத்மமூர்தயே । இதி ஸ்துத்வா ஜகத்தாத்ரீம் பக்திகத்கதயா கிரா
'எல்லா வடிவங்களும் கொண்டவளே, எல்லாரின் இலக்காக இருப்பவளே, உமக்கு வணக்கம்' என்று பக்தியால் கண்ணீர் கலந்த குரலால் உலகத்தாயை அவர்கள் புகழ்ந்தார்கள்.
ப்ரணேமுஶ்சரணாம்போஜம் தக்ஷாத்யா முநயோऽமலாஃ । ததஃ ப்ரஸந்நா ஸா தேவீ ப்ரோவாச பிகபாஷிணீ
தக்ஷன் முதலான தூய முனிவர்கள் அவளது தாமரை போன்ற பாதங்களில் வணங்கி விழுந்தார்கள்; பின்னர், மகிழ்ந்த தேவீ, குயில்போல் இனிய குரலில் பேசினாள்.
வரம் ப்ரூத மஹாபாகா வரதாஹம் ஸதா மதா । தஸ்யாஸ்து வசநம் ஶ்ருத்வா ஹரவிஷ்ண்வோஸ்தநோஃ ஶமம்
'மிகுந்த பாக்கியசாலிகளே, நீங்கள் விரும்பும் வரத்தை கேளுங்கள்; நான் எப்போதும் வரம் தரும் தெய்வமாக அறியப்பட்டுள்ளேன்.' அவள் சொன்னதை கேட்டதும், அவர்கள் ஹரி, விஷ்ணு ஆகியோரின் உடலுக்கு அமைதி வேண்டினர்.
தயோஸ்தச்சக்திலாபம் ச வவ்ரிரே ந்ரு'பஸத்தம । தக்ஷோऽத புநரப்யாஹ ஜந்ம தேவி குலே மம
அந்த இருவரும் சக்தி பெற வேண்டும் என்று அவர்கள் வேண்டினர்; பின்னர் தக்ஷன், 'அம்மா, நீ என் குடும்பத்தில் பிறக்க வேண்டும்' என்று மீண்டும் கேட்டான்.
பவேத்தவாம்ப யேநாஹம் க்ரு'தக்ரு'த்யோ பவே இதி । ஜபம் த்யாநம் ததா பூஜாம் ஸ்தாநாநி விவிதாநி ச
'அம்மா, அதனால் நான் வாழ்க்கை நிறைவை அடைய வேண்டும்' என்றும், ஜபம், தியானம், பூஜை, பல்வேறு புனித இடங்கள் பற்றியும் கேட்டான்.
வத மே பரமேஶாநி ஸ்வமுகேநைவ கேவலம் । தேவ்யுவாச - மச்சக்த்யோரவமாநாச்ச ஜாதாவஸ்தா தயோர்த்வயோஃ
'பரமேச்வரி, நீயே நேரில் சொல்' என்று கேட்டான். தேவீ சொன்னாள்: 'என் சக்திகளை அவமதித்ததால்தான் அந்த நிலை அந்த இருவருக்கு ஏற்பட்டது.'
நைதாத்ரு'ஶஃ ப்ரகர்தவ்யோ மேऽபராதஃ கதாசந । அதுநா மத்க்ரு'பாலேஶாச்சரீரே ஸ்வஸ்ததா தயோஃ
'என்னை இப்படிப் பழி செய்யும் தவறு ஒருபோதும் செய்யக் கூடாது. இப்போது என் சிறிது அருளால், அவர்களின் உடல் மீண்டும் நலம் பெறும்.'
பவிஷ்யதி ச தே ஶக்தீ த்வத்க்ரு'ஹே க்ஷீரஸாகரே । ஜநிஷ்யதஸ்தத்ர தாப்யாம் ப்ராப்ஸ்யதஃ ப்ரேரிதே மயா
'உன் வீட்டிலும், பாற்கடலிலும் உன் சக்திகள் பிறப்பார்கள்; அங்கு, என் உந்துதலால், அவை அந்த இருவரிடமிருந்து பிறப்பர்.'
மாயாபீஜம் ஹி மந்த்ரோ மே முக்யஃ ப்ரியகரஃ ஸதா । த்யாநம் விராட்ஸ்வரூபம் மேऽதவா த்வத்புரதஃ ஸ்திதம்
மாயை என்பது என் மந்திரத்தின் விதையாக உள்ளது; அது எப்போதும் எனக்கு மிகப் பிடித்ததும் முதன்மையானதும். தியானம் என்றால் என் பரப்பான ரூபத்திலோ, அல்லது உன்னிடம் நிற்கும் எனது ரூபத்திலோ மனதை செலுத்துவது.
ஸச்சிதாநம்தரூபம் வா ஸ்தாநம் ஸர்வம் ஜகந்மம । யுஷ்மாபிஃ ஸர்வதா சாஹம் பூஜ்யா த்யேயா ச ஸர்வதா
உலகம் முழுவதும் என் இருப்பிடம்; நான் சத்தியம், அறிவு, ஆனந்தம் ஆகியவற்றின் உருவம். நீங்கள் எப்போதும் என்னை வழிபட வேண்டும், என்றும் தியானிக்க வேண்டும்.
வ்யாஸ உவாச - இத்யுக்த்வாந்தர்ததே தேவீ மணித்வீபாதிவாஸிநீ । தக்ஷாத்யா முநயஃ ஸர்வே ப்ரஹ்மாணம் புநராயயுஃ
வியாசர் சொன்னார்: இவ்வாறு கூறி, மணித்தீவில் வாழும் தேவி மறைந்தாள்; பின்னர் தக்ஷன் முதலான முனிவர்கள் அனைவரும் பிரம்மாவிடம் திரும்பினார்கள்.
ப்ரஹ்மணே ஸர்வவ்ரு'தாந்தம் கதயாமாஸுராதராத் । ஹரோ ஹரிஶ்ச ஸ்வஸ்தௌ தௌ ஸ்வஸ்வகார்யக்ஷமௌ ந்ரு'ப
அவர்கள் எல்லா நிகழ்வையும் மரியாதையுடன் பிரம்மாவுக்கு சொன்னார்கள்; அரசே, ஹரன் மற்றும் ஹரி இருவரும் தங்கள் தங்கள் பணிகளில் மீண்டும் வல்லவர்களாக ஆனார்கள்.
ஜாதௌ பராம்பாக்ரு'பயா கர்வேண ரஹிதௌ ததா । கதாசிததத காலே து மஹஃ ஶாக்தமவாதரத்
பராசக்தியின் அருளால் அவர்கள் பிறந்ததால், அவர்கள் அப்போது அகம்பாவம் இன்றி இருந்தார்கள்; சில காலத்துக்குப் பிறகு, பெரிய ஶாக்த மகிமை இறங்கியது.
தக்ஷதேஹே மஹாராஜ த்ரைலோக்யேऽப்யுத்ஸவோऽபவத் । தேவாஃ ப்ரமுதிதாஃ ஸர்வே புஷ்பவ்ரு'ஷ்டிம் ச சக்ரிரே
அரசே, தக்ஷனின் உடலில், மூன்று உலகிலும் பெரும் திருவிழா நடந்தது; எல்லா தேவர்களும் மகிழ்ச்சியுடன் மலர்களை பொழிந்தார்கள்.
நேதுர்துந்துபயஃ ஸ்வர்கே கரகோணாஹதா ந்ரு'ப । மநாம்ஸ்யாஸந்ப்ரஸந்நாநி ஸாதூநாமமலாத்மநாம்
வானுலகத்தில் தெய்வீகக் கரங்களால் துடைக்கப்பட்ட துந்துபி எனும் பறை ஒலித்தது, அரசே; நல்ல உள்ளம் கொண்ட தூய மனிதர்களின் மனங்கள் அமைதியாகின.
ஸரிதோ மார்கவாஹிந்யஃ ஸுப்ரபோऽபூத்திவாகரஃ । மங்கலாயாம் து ஜாதாயாம் ஜாதம் ஸர்வத்ர மங்கலம்
ஆறுகள் தங்கள் வழியில் ஓடின; சூரியன் பிரகாசமாக ஒளிர்ந்தான்; அந்த மங்களமானவள் பிறந்தபோது, எல்லா இடங்களிலும் மங்களம் ஏற்பட்டது.
தஸ்யா நாம ஸதீம் சக்ரே ஸத்யத்வாத்பரஸம்விதஃ । ததௌ புநஃ ஶிவாயாத தஸ்ய ஶக்திஸ்து யாபவத்
அவளுக்கு 'சதீ' என்ற பெயர் வைக்கப்பட்டது, ஏனெனில் அவள் பரமார்த்த சத்தியத்தின் உருவம்; பின்னர் அவள் மீண்டும் சிவனுக்குரிய சக்தியாக ஆனாள்.
ஸா புநர்ஜ்வலநே தக்தா தைவயோகாந்மநோர்ந்ரு'ப । ஜநமேஜய உவாச - அநர்தகரமேதத்தே ஶ்ராவிதம் வசநம் முநே
அவள் பின்னர், மனுவின் காலத்தில், தெய்வீக விதியால் நெருப்பில் தகுந்தாள், அரசே. ஜனமேஜயன் சொன்னான்: முனிவரே, நீங்கள் சொன்ன இந்தக் கதையெல்லாம் மனதை வருத்துகிறது.
ஏதாத்ரு'ஶம் மஹத்வஸ்து கதம் தக்தம் ஹுதாஶநே । யந்நாமஸ்மரணாந்ந்ரு'ணாம் ஸம்ஸாராக்நிபயம் ந ஹி
அவ்வளவு பெரியவள் யாக நெருப்பில் எப்படித் தகுந்தாள்? அவளது பெயரை நினைத்தாலே மனிதர்களுக்கு உலக வாழ்க்கை எனும் நெருப்பின் பயம் நீங்கும் அல்லவா?
கேந கர்மவிபாகேந மநோர்தக்தம் ததேவ ஹி । வ்யாஸ உவாச - ஶ்ரு'ணு ராஜந் புரா வ்ரு'த்தம் ஸதீதாயஸ்ய காரணம்
எந்த கர்ம பலனால் மனுவின் மகள் நெருப்பில் தகுந்தாள்? வியாசர் சொன்னார்: அரசே, சதீ தன் உடலை விட்டதற்கான பழைய நிகழ்ச்சியைக் கேளுங்கள்.
கதாசிதத துர்வாஸா கதோ ஜாம்பூநதேஶ்வரீம் । ததர்ஶ தேவீம் தத்ராஸௌ மாயாபீஜம் ஜஜாப ஸஃ
ஒரு சமயம் துர்வாசர் முனிவர் ஜாம்பு நாட்டுத் தேவியைப் பார்த்தார்; அங்கே அவர் தேவியைப் பார்த்து மாயாபீஜ மந்திரத்தை ஜபித்தார்.
ததஃ ப்ரஸந்நா தேவேஶீ நிஜகண்டகதாம் ஸ்ரஜம் । ப்ரமத்ப்ரமரஸம்ஸக்தாம் மகரந்தமதாகுலாம்
பின்னர், தேவியார் மகிழ்ச்சியுடன், தன் கழுத்தில் இருந்த மலர் மாலையை எடுத்தார்; அந்த மாலை மலரின் தேனில் மயங்கும் தேனீகளால் சூழப்பட்டிருந்தது.
ததௌ ப்ரஸாதபூதாம் தாம் ஜக்ராஹ ஶிரஸா முநிஃ । ததோ நிர்கத்ய தரஸா வ்யோமமார்கேண தாபஸஃ
அவள் அந்த மலரை அருளாக அளித்தாள்; முனிவர் அதை தலையில் வைத்து ஏற்றுக்கொண்டார். பிறகு, அந்த தவசு வானில் விரைவாகப் புறப்பட்டார்.
ஆஜகாம ஸ யத்ராஸ்தே தக்ஷஃ ஸாக்ஷாத்ஸதீபிதா । ஸந்தர்ஶநார்தமம்பாயா நநாம ச ஸதீபதே
அவர் தக்ஷன், சதீயின் தந்தை, இருந்த இடத்திற்கு வந்தார்; அங்கே அம்மாவை காண ஆசையுடன், சதீயின் பாதத்தில் வணங்கினார்.