திஷ்டந்தி தாநபாஸ்யைவம் கதம் யாஸ்யாம்யஹம் திவம் । ப்ரஹ்மஹத்யா ஸுராபாநம் கோவதஃ ஸ்த்ரீவதஸ்ததா
"அவர்கள் அங்கே விட்டுவிடப்பட்டு இருக்கிறார்கள்; அப்படி இருக்கையில் நான் எப்படி சுவர்க்கத்திற்கு போக முடியும்? பிராமணனை கொல்வது, மதுபானம் அருந்துவது, பசுவை கொல்வது, பெண்ணை கொல்வது"
துல்யமேபிர்மஹத்பாபம் பக்தத்யாகாதுதாஹ்ரு'தம் । பஜந்தம் பக்தமத்யாஜ்யம் த்யஜதஃ ஸ்யாத்கதம் ஸுகம்
"இவை எல்லாம் பக்தரை விட்டு விலகுவது போன்ற பெரிய பாவம் என்று கூறப்பட்டுள்ளது. பக்தனாக இருப்பவரை விட்டு விலகும் ஒருவருக்கு எப்படி சந்தோஷம் கிடைக்கும்?"
தைர்விநா ந ப்ரயாஸ்யாமி தஸ்மாச்சக்ர திவம் வ்ரஜ । யதி தே ஸஹிதாஃ ஸ்வர்கம் மயா யாந்தி ஸுரேஶ்வர
அவர்களை இல்லாமல் நான் செல்லமாட்டேன்; ஆகையால், சக்கரம் ஏந்தியவனே, நீ வானுலகுக்கு செல். அவர்கள் என்னுடன் சேர்ந்து வானுலகுக்கு வர முடியுமானால், தேவர்களின் தலைவனே—
ததோऽஹமபி யாஸ்யாமி நரகம் வாபி தைஃ ஸஹ । இந்த்ர உவாச - பஹூநி புண்யபாபாநி தேஷாம் பிந்நாநி வை ந்ரு'ப
அப்பொழுது நானும் அவர்களுடன் கூட நரகத்திற்கே போகத் தயார். இந்திரன் சொன்னான்: அரசே, அவர்களின் புண்ணியம், பாவம் எல்லாம் வெவ்வேறாக உள்ளது.
கதம் ஸங்காதபோஜ்யம் த்வம் பூப ஸ்வர்கமபீப்ஸஸி । ஹரிஶ்சந்த்ர உவாச - புங்க்தே ஶக்ர ந்ரு'போ ராஜ்யம் ப்ரபாவாத்ப்ரக்ரு'தேத்ருவம்
அவர்களுடன் உணவு பகிர்ந்த நீ அரசே, வானுலகை விரும்புவது எப்படி? ஹரிச்சந்திரன் சொன்னான்: சக்ரா, ஒரு அரசன் தன் மக்களின் வலிமையால் தான் ராஜ்யத்தை அனுபவிக்கிறான்.
யஜதே ச மஹாயஜ்ஞைஃ கர்ம பூர்தம் கரோதி ச । தச்ச தேஷாம் ப்ரபாவேண மயா ஸர்வமநுஷ்டிதம்
அவன் பெரிய யாகங்கள் செய்து, நல்ல காரியங்களையும் செய்கிறான்; அந்த எல்லாவற்றையும் நான் என் மக்களின் உதவியால் செய்தேன்.
உபதாதாந்ந ஸம்த்யக்ஷ்யே தாநஹம் ஸ்வர்கலிப்ஸயா । தஸ்மாத்யந்மம தேவேஶ கிஞ்சிதஸ்தி ஸுசேஷ்டிதம்
வானுலகம் பெறும் ஆசையால் நான் வளர்த்த மக்களை விட்டுவிடமாட்டேன். அதனால், தேவதேவனே, நான் செய்த நல்ல காரியங்கள்—
தத்தமிஷ்டமதோ ஜப்தம் ஸாமாந்யம் தைஸ்ததஸ்து நஃ । பஹுகாலோபபோஜ்யம் ச பலம் யந்மம கர்மகம்
நான் கொடுத்ததும், அர்ப்பணித்ததும், உச்சரித்ததும், எல்லாம் அவர்களுடன் பகிர்ந்ததாக இருக்கட்டும்; என் செயல்களின் பலனை நீண்ட நாட்கள் அனைவரும் அனுபவித்ததுபோல்—
ததஸ்து திநமப்யேகம் தைஃ ஸமம் த்வப்ரஸாததஃ । ஸூத உவாச - ஏவம் பவிஷ்யதீத்யுக்த்வா ஶக்ரஸ்த்ரிபுவநேஶ்வரஃ
அது, உன் அருளால், ஒருநாள் கூட அவர்களுடன் சேர்ந்து அனுபவிக்க கிடைக்கட்டும்.
ப்ரஸந்நசேதா தர்மஶ்ச விஶ்வாமித்ரஶ்ச காதிஜஃ । கத்வா து நகரம் ஸர்வே சாதுர்வர்ண்யஸமாகுலம்
சூதர் சொன்னார்: 'அப்படியே ஆகும்' என்று கூறி, மூவுலகின் ஆண்டவன் சக்ரன், மகிழ்ச்சியுடன் தர்மனும், காதியின் மகன் விஸ்வாமித்திரனும், எல்லோரும் நான்கு வகை மக்களும் நிறைந்த நகரத்துக்குச் சென்றார்கள்.
ஹரிஶ்சந்த்ரஸ்ய நிகடே ப்ரோவாச விபுதாதிபஃ । ஆகச்சந்து ஜநாஃ ஶீக்ரம் ஸ்வர்கலோகம் ஸுதுர்லபம்
ஹரிச்சந்திரரின் அருகில், தேவர்களின் தலைவன் அறிவித்தான்: 'மக்கள் எல்லோரும் விரைவாக, அரிதாகக் கிடைக்கும் வானுலகுக்கு வாருங்கள்.'
தர்மப்ரஸாதாத்ஸம்ப்ராப்தம் ஸர்வைர்யுஷ்மாபிரேவ து । ஹரிஶ்சந்த்ரோऽபி தாந்ஸர்வாஞ்ஜநாந்நகரவாஸிநஃ
'இது உங்கள் அனைவராலும் தர்மத்தின் அருளால் கிடைத்தது.' ஹரிச்சந்திரனும் நகரில் வாழும் அனைவரையும் பார்த்து—
ப்ராஹ ராஜா தர்மபரோ திவமாருஹ்யதாமிதி । ஸூத உவாச - ததிந்த்ரஸ்ய வசஃ ஶ்ருத்வா ப்ரீதாஸ்தஸ்ய ச பூபதேஃ
நல்லொழுக்கம் கொண்ட அரசன் சொன்னான்: 'வானுலகை அடையுங்கள்.' சூதர் சொன்னார்: இந்திரனின் வார்த்தையும், அந்த அரசனின் வார்த்தையும் கேட்டதும்—
யே ஸம்ஸாரேஷு நிர்விண்ணாஸ்தே துரம் ஸ்வஸுதேஷு வை । க்ரு'த்வா ப்ரஹ்ரு'ஷ்டமநஸோ திவமாருருஹுர்ஜநாஃ
இவ்வுலக வாழ்க்கையில் விரக்தி அடைந்தவர்கள், தங்கள் பொறுப்புகளை மக்களிடம் ஒப்படைத்து, மகிழ்ச்சியுடன் வானுலகை அடைந்தார்கள்.
விமாநவரமாரூடாஃ ஸர்வே பாஸ்வரவிக்ரஹாஃ । ததா ஸம்பூதஹர்ஷாஸ்தே ஹரிஶ்சந்த்ரஶ்ச பார்திவஃ
அனைவரும் ஒளிரும் வானரதங்களில் ஏறி, மகிழ்ச்சியுடன், அந்த அரசன் ஹரிச்சந்திரனும் சேர்ந்து சென்றார்கள்.
ராஜ்யேऽபிஷிச்ய தநயம் ரோஹிதாக்யம் மஹாமநாஃ । அயோத்யாக்யே புரே ரம்யே ஹ்ரு'ஷ்டபுஷ்டஜநாந்விதே
அந்த பெரிய மனம் கொண்ட அரசன், ரோஹிதன் என்ற தன் மகனை ராஜ்யத்தில் அரியணையில் அமர்த்தி, ஆனந்தம் நிறைந்த, வளமான மக்களுடன் அழகான அயோத்தி நகரில் வாழ்ந்தான்.
தநயம் ஸுஹ்ரு'தஶ்சாபி ப்ரதிபூஜ்யாபிநந்த்ய ச । புண்யேந லப்யாம் விபுலாம் தேவாதீநாம் ஸுதுர்லபாம்
மகனையும் நண்பர்களையும் கௌரவித்து, ஆசீர்வதித்து, புண்ணியத்தால், தேவர்களுக்கும் அரிதாகக் கிடைக்கும் பெரும் புகழை அடைந்தான்.
ஸம்ப்ராப்ய கீர்திமதுலாம் விமாநே ஸ மஹீபதிஃ । ஆஸாஞ்சக்ரே காமகமே க்ஷுத்ரகண்டாவிராஜிதே
அந்த புகழ்பெற்ற அரசன், வானரதத்தில் ஒப்பற்ற புகழை அடைந்து, விருப்பப்படி சிறிய மணி ஓசையுடன் அங்கே வாழ்ந்தான்.
ததஸ்தர்ஹி ஸமாலோக்ய ஶ்லோகமந்த்ரம் ததா ஜகௌ । தைத்யாசார்யோ மஹாபாகஃ ஸர்வஶாஸ்த்ரார்ததத்த்வவித்
அப்போது, இதையெல்லாம் பார்த்து, அசுரர்களின் குரு, எல்லா சாஸ்திரங்களின் பொருளையும் அறிந்த அந்த மகாபாக்யன் ஒரு பாடலை பாடினான்.
ஶுக்ர உவாச - அஹோ திதிக்ஷாமாஹாத்ம்யமஹோ தாநபலம் மஹத் । யதாகதோ ஹரிஶ்சந்த்ரோ மஹேந்த்ரஸ்ய ஸலோகதாம்
சுக்ரன் சொன்னான்: 'அடியெடுத்த பொறுமையின் மகத்துவம் என்ன! கொடுப்பதின் பெரும் பலன் என்ன! இதனால் ஹரிச்சந்திரன் மகேந்திரனுடன் ஒரே உலகை அடைந்தான்!'
ஸூத உவாச - ஏதத்தே ஸர்வமாக்யாநம் ஹரிஶ்சந்த்ரஸ்ய சேஷ்டிதம் । யஃ ஶ்ரு'ணோதி ச துஃகார்தஃ ஸ ஸுகம் லபதேऽந்வஹம்
சூதர் கூறினார்: இந்த ஹரிச்சந்திரனின் செயல்கள் அனைத்தும் உங்களுக்காக விவரிக்கப்பட்டது; யாராவது துயரத்தில் இருப்பவர் இதை கேட்டால், அவர் நாள்தோறும் மகிழ்ச்சி பெறுவார்.
ஸ்வர்கார்தீ ப்ராப்நுயாத் ஸ்வர்கம் ஸுதார்தீ ஸுதமாப்நுயாத் । பார்யார்தீ ப்ராப்நுயாத்பார்யாம் ராஜ்யார்தீம் ராஜ்யமாப்நுயாத்
வானுலகம் வேண்டுபவர் வானுலகத்தை அடைவார்; மகன் விரும்புபவர் மகனைப் பெறுவார்; மனைவி ஆசைப்படுபவர் மனைவியைப் பெறுவார்; அரசாட்சி விரும்புபவர் அரசாட்சியை அடைவார்.
ஶதாக்ஷீசரித்ரவர்ணநம் ஜநமேஜய உவாச - விசித்ரமிதமாக்யாநம் ஹரிஶ்சந்த்ரஸ்ய கீர்திதம் । ஶதாக்ஷீபாதபக்தஸ்ய ராஜர்ஷேர்தார்மிகஸ்ய ச
சதாக்ஷியின் கதையை இப்போது கூறுகிறேன். ஜனமேஜயன் கேட்டான்: இந்த அற்புதமான ஹரிச்சந்திரரின் கதை சொல்லப்பட்டது; அவர் சதாக்ஷியின் திருப்பாதங்களில் பக்தியும், தர்மத்தில் நிலைத்திருக்கும் ஒரு மன்னர் முனிவர்.
ஶதாக்ஷீ ஸா குதோ ஜாதா தேவீ பகவதீ ஶிவா । தத்காரணம் வத முநே ஸார்தகம் ஜந்ம மே குரு
அந்த சதாக்ஷி என்னும் புண்ணியமான, மங்களமான தேவி எங்கிருந்து பிறந்தாள்? அதற்கான காரணத்தைச் சொல்லுங்கள் முனிவரே, என் பிறப்பை அர்த்தமுள்ளதாக்குங்கள்.
கோ ஹி தேவ்யா குணாஞ்ச்ரு'ண்வம்ஸ்த்ரு'ப்திம் யாஸ்யதி ஶுத்ததீஃ । பதே பதேऽஶ்வமேதஸ்ய பலமக்ஷய்யமஶ்நுதே
தேவியின் மகிமைகளை கேட்பவர்களில் யாருக்கு மனம் நிறைவடையாதது? தூய்மையான மனம் கொண்டவர் ஒவ்வொரு அடியிலும் அசுவமேத யாகத்தின் முடிவில்லா பலனைப் பெறுவார்.
வ்யாஸ உவாச - ஶ்ரு'ணு ராஜந் ப்ரவக்ஷ்யாமி ஶதாக்ஷீஸம்பவம் ஶுபம் । தவாவாச்யம் ந மே கிஞ்சித்தேவீபக்தஸ்ய வித்யதே
வியாசர் கூறினார்: அரசே, கேளுங்கள், சதாக்ஷியின் புனிதமான தோற்றத்தை நான் சொல்கிறேன். தேவி பக்தருக்கு நான் எதையும் மறைப்பதில்லை.
துர்கமாக்யோ மஹாதைத்யஃ பூர்வம் பரமதாருணஃ । ஹிரண்யாக்ஷாந்வயே ஜாதோ ருருபுத்ரோ மஹாகலஃ
முன்பு துர்கமன் என்ற பேராசுரன் இருந்தான்; அவன் மிகக் கொடூரன், ஹிரண்யாக்ஷ வம்சத்தில் பிறந்த, ருருவின் தீய மகன்.
தேவாநாம் து பலம் வேதோ நாஶே தஸ்ய ஸுரா அபி நம்க்ஷ்யந்த்யேவ ந ஸம்தேஹோ விதேயம் தாவதேவ தத்
தேவர்களின் பலம் வேதமே; அது அழிந்தால், தேவர்கள் தாமும் அழிவார்கள் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை. ஆகவே இதைச் செய்ய வேண்டும்.
விம்ரு'ஶ்யைதத்தபஶ்சர்யாம் கதஃ கர்தும் ஹிமாலயே । ப்ரஹ்மாணம் மநஸா த்யாத்வா வாயுபக்ஷோ வ்யதிஷ்டத
இதை யோசித்துத் துர்கமன், இமயமலையில் தவம் செய்யச் சென்றான்; மனதில் பிரம்மாவைத் தியானித்து, காற்றை மட்டுமே உணவாக எடுத்தான்.
ஸஹஸ்ரவர்ஷபர்யந்தம் சகார பரமம் தபஃ । தேஜஸா தஸ்ய லோகாஸ்து ஸந்தப்தாஃ ஸஸுராஸுராஃ
ஆயிரம் ஆண்டுகள் அவன் உச்சத்தவம் செய்தான்; அவனது தபசின் வெப்பத்தால் தேவர்களும் அசுரர்களும் உட்பட உலகங்கள் அனைத்தும் சுடப்பட்டது.