பவிஷ்யதி தவாத்யைவ விப்ரபுத்ரவிவாஹிதஃ । தச்ச்ருத்வா வசநம் ராஜா மாயயா தஸ்ய மோஹிதஃ
இன்று உன் புண்ணியம், அந்த பிராமணப் பிள்ளையின் திருமணத்தால் ராஜசூய யாகத்தைவிட உயர்ந்ததாகும்; அவ்வாறு கேட்ட அரசன், அவன் மாயையில் மயங்கினான்.
ததேதி ச ப்ரதிஜ்ஞாய நோவாசால்பம் வசஸ்ததா । தேந தர்ஶிதமார்கோऽஸௌ நகரம் ப்ரதி ஜக்மிவாந்
‘அப்படியே ஆகட்டும்’ என்று ஒப்புக்கொண்டு, வேறு எதையும் பேசாமல், அவன் காட்டிய வழியில் நகரத்தை நோக்கி சென்றான்.
விஶ்வாமித்ரோऽபி ராஜாநம் வஞ்சயித்வாஶ்ரமம் யயௌ । க்ரு'தோத்வாஹவிதிஸ்தாவத்விஶ்வாமித்ரோऽப்ரவீந்ந்ரு'பம்
விசுவாமித்திரர் அரசனை ஏமாற்றி ஆசிரமத்துக்குத் திரும்பினார்; திருமண நிகழ்ச்சி முடிந்ததும், விசுவாமித்திரர் அரசனிடம் பேசினார்.
வேதீமத்யே ந்ரு'பாத்ய த்வம் தேஹி தாநம் யதேப்ஸிதம் । ராஜோவாச - கிம் தேऽபீஷ்டம் த்விஜ ப்ரூஹி ததாமி வாஞ்சிதம் கில
வேதிக்கையின் நடுவில், அரசே, இப்போது நீ விரும்பும் தானத்தை கொடு. அரசன் சொன்னான்: பிராமணனே, உனக்கு என்ன வேண்டும்? நீ விரும்புவதை சொல், நான் தருகிறேன்.
அதேயமை ஸம்ஸரே யஶஃ காமோऽஸ்மி ஸாம்ப்ரதம் । வ்யர்தம் ஹி ஜீவிதம் தஸ்ய விபவம் ப்ராப்ய யேந வை
நான் தராதது எதுவும் இல்லை; இப்போது எனக்கு புகழ் வேண்டும். செல்வம் பெற்று பிற உலகில் மகிழ்ச்சி தரும் தூய புகழ் இல்லாதவன் வாழ்க்கை வீணாகும்.
நோபார்ஜிதம் யஶஃ ஶுத்தம் பரலோகஸுகப்ரதம் । விஶ்வாமித்ர உவாச - ராஜ்யம் தேஹி மஹாராஜ வராய ஸபரிச்சதம்
பிற உலகில் மகிழ்ச்சி தரும் தூய புகழ் பெறாதவன் வாழ்க்கை பயனற்றது. விசுவாமித்திரர் சொன்னார்: மகாராஜா, உன் ராஜ்யத்தையும் அதனுடன் சேர்ந்த அனைத்தையும் எனக்கு வரமாக கொடு.
கஜாஶ்வரதரத்நாட்யம் வேதீமத்யேऽதிபாவநே । வ்யாஸ உவாச - மோஹிதோ மாயயா தஸ்ய ஶ்ருத்வா வாக்யம் முநேர்ந்ரு'பஃ
யானைகள், குதிரைகள், ரதங்கள், நகைகள் நிறைந்த ராஜ்யத்தை, இந்தப் புனித வேதிக்கையின் நடுவில்—வியாசர் சொல்கிறார்: அவன் மாயையில் மயங்கி, முனிவரின் வார்த்தைகளை கேட்டு—
தத்தமித்யுக்தவாந் ராஜ்யமவிசார்ய யத்ரு'ச்சயா । க்ரு'ஹீதமிதி தம் ப்ராஹ விஶ்வாமித்ரோऽதிநிஷ்டுரஃ
எந்த யோசனையும் இல்லாமல், ‘நான் ராஜ்யத்தை கொடுத்துவிட்டேன்’ என்று சொன்னான்; விசுவாமித்திரர் மிகவும் கடுமையாக, ‘நான் அதை ஏற்றுக்கொண்டேன்’ என்று கூறினார்.
தக்ஷிணாம் தேஹி ராஜேந்த்ர தாநயோக்யாம் மஹாமதே । தக்ஷிணாரஹிதம் தாநம் நிஷ்பலம் மநுரப்ரவீத்
அரசே, தகுந்த பரிசு கொடு; பரிசு இல்லாமல் கொடுக்கும் தானம் பயனில்லையென்று மனு சொன்னார்.
தஸ்மாத்தாநபலாய த்வம் யதோக்தாம் தேஹி தக்ஷிணாம் । இத்யுக்தஸ்து ததா ராஜா தமுவாசாதிவிஸ்மிதஃ
அதனால், தானத்தின் பலன் கிடைக்க, விதிப்படி பரிசு கொடு என்றார். இதைக் கேட்ட அரசன் மிக ஆச்சரியப்பட்டு பதிலளித்தான்.
ப்ரூஹி கியத்தநம் துப்யம் தேயம் ஸ்வாமிந் மயாதுநா । தக்ஷிணாநிஷ்க்ரயம் ஸாதோ வத தாவத்ப்ரமாணகம்
ஐயா, இப்போது உங்களுக்கு எவ்வளவு பொருள் தர வேண்டும் என்று சொல்லுங்கள்; பரிசுக்கு எவ்வளவு அளவு வேண்டும் என்று தெளிவாக கூறுங்கள்.
தாநபூர்த்யை ப்ரதாஸ்யாமி ஸ்வஸ்தோ ப் ஹவ தபோதந । விஶ்வாமித்ரஸ்து தச்ச்ருத்வா தமாஹ மேதிநீபதிம்
தானம் நிறைவேற நான் தருகிறேன்; நீ அமைதியாக இரு, தவமுள்ளவரே. அப்போது விஸ்வாமித்திரர் அதை கேட்டுவிட்டு அரசனை நோக்கி பேசினார்.
ஹேமபாரத்வயம் ஸார்தம் தக்ஷிணாம் தேஹி ஸாம்ப்ரதம் । தாஸ்யாமீதி ப்ரதிஶ்ருத்ய தஸ்மை ராஜாதிவிஸ்மிதஃ
இப்போது ஒரு முக்கால் தங்கம் பரிசாக கொடு என்றார். அதைக் கேட்ட அரசன் மிக ஆச்சரியத்துடன் அதை தருவதாக வாக்குறுதி அளித்தான்.
ததைவ ஸைநிகாஸ்தஸ்ய வீக்ஷமாணாஃ ஸமாகதாஃ । த்ரு'ஷ்ட்வா மஹீபதிம் வ்யக்ரம் துஷ்டுவுஸ்தே முதாந்விதாஃ
அந்த நேரத்தில் அவனுடைய படைவீரர்கள் அனைவரும் பார்த்துக்கொண்டே கூடி வந்தார்கள்; அரசன் பரபரப்பாக இருப்பதைப் பார்த்து மகிழ்ச்சியுடன் புகழ்ந்தார்கள்.
வ்யாஸ உவாச - ஶ்ருத்வா தேஷாம் வசோ ராஜா நோக்த்வா கிஞ்சிச்சுபாஶுபம் । சிந்தயந்ஸ்வக்ரு'தம் கர்ம யயாவந்தஃபுரே ததஃ
வியாசர் சொன்னார்: அவர்களின் வார்த்தைகளை கேட்ட அரசன், நல்லதும் கெட்டதும் எதையும் பேசாமல், தன் செய்த செயல்களை நினைத்து, உள்ளரங்கத்துக்குள் சென்றான்.
கிம் மயா ஸ்வீக்ரு'தம் தாநம் ஸர்வஸ்வம் யத்ஸமர்பிதம் । வஞ்சிதோऽஹம் த்விஜேநாத்ர வநே பாடச்சரைரிவ
நான் ஏன் இந்த தானத்தை ஏற்றுக்கொண்டேன்? எல்லாவற்றையும் அர்ப்பணித்துவிட்டேன்; இங்கே இந்த இருமுறை பிறந்தவரால் காட்டில் கொள்ளையடிப்பவர்களைப் போல ஏமாற்றப்பட்டேன்.
ராஜ்யம் ஸோபஸ்கரம் தஸ்மை மயா ஸர்வம் ரதிஶ்ருதம் । பாரத்வயம் ஸுவர்ணஸ்ய ஸார்தம் ச தக்ஷிணா புநஃ
அவனுக்கு என் முழு அரசையும் உடைமைகளோடு வாக்குறுதி அளித்துவிட்டேன்; மீண்டும் ஒரு முக்கால் தங்கம் பரிசாகக் கொடுக்க வேண்டும்.
கிம் கரோமி மதிர்ப்ரஷ்டா ந ஜ்ஞாதம் கபடம் முநேஃ । ப்ரதாரிதோऽஹம் ஸஹஸா ப்ராஹ்மணேந தபஸ்விநா
நான் என்ன செய்வேன்? என் மனம் குழம்பி விட்டது; அந்த முனிவரின் வஞ்சகத்தை அறியவில்லை; அந்த தவமுள்ள பிராமணனால் திடீரென ஏமாற்றப்பட்டேன்.
ந ஜாநே தைவகார்யம் வை ஹா தைவ கிம் பவிஷ்யதி । இதி சிந்தாபரோ ராஜா க்ரு'ஹம் ப்ராப்தோऽதிவிஹ்வலஃ
என் விதி என்ன செய்யப்போகிறது என்று தெரியவில்லை; ஐயோ, என்ன நடக்கப்போகிறது? இப்படிச் சிந்தனையில் மூழ்கி, அரசன் மிகுந்த கவலையுடன் வீட்டை அடைந்தான்.
பதிம் சிந்தாபரம் த்ரு'ஷ்த்வா ராஜ்ஞீ பப்ரச்ச காரணம் । கிம் ப்ரபோ விமநா பாஸி கா சிந்தா ப்ரூஹி ஸாம்ப்ரதம்
கணவர் கவலையில் மூழ்கியதைப் பார்த்த ராணி காரணம் கேட்டாள்: 'ஏன், பிரபுவே, நீங்கள் மனம் குழப்பமாக இருக்கிறீர்கள்? என்ன கவலை? இப்போது சொல்லுங்கள்.'
வநாத்புத்ரஃ ஸமாயாதோ ராஜஸூயஃ க்ரு'தஃ புரா । கஸ்மாச்சோசஸி ராஜேந்த்ர ஶோகஸ்ய காரணம் வத
உங்கள் மகன் காட்டிலிருந்து திரும்பிவிட்டான்; ராஜசூயம் முன்பே நடந்துவிட்டது; அரசே, ஏன் துக்கப்படுகிறீர்கள்? உங்கள் துக்கத்திற்குக் காரணம் என்னவென்று கூறுங்கள்.
நாராதிர்வித்யதே க்வாபி பலவாந்துர்பலோऽபி வா । வருணோऽபி ஸுஸந்துஷ்டஃ க்ரு'தக்ரு'த்யோऽஸி பூதலே
எங்கும் எதிரிகள் இல்லை; பலவானோ பலஹீனனோ யாரும் இல்லை; வருணனும் மகிழ்ச்சியுடன் இருக்கிறார்; பூமியில் நீங்கள் உங்கள் கடமையை நிறைவேற்றிவிட்டீர்கள்.
விந்தயா க்ஷீயதே தேஹோ நாஸ்தி சிந்தாஸமா ம்ரு'திஃ । த்யஜ்யதாம் ந்ரு'பஶார்தூல ஸ்வஸ்தோ பவ விசக்ஷண
கவலையால் உடல் சோர்ந்து போகிறது; கவலைக்கு சமமான மரணம் இல்லை; அரசர்களில் சிறந்தவரே, அந்த கவலைவிடுங்கள், அமைதியாகவும் அறிவுடன் இருங்கள்.
தந்நிஶம்ய ப்ரியாவாக்யம் ப்ரீதிபூர்வம் நராதிபஃ । ப்ரோவாச கிஞ்சிச்சிந்தாயாஃ காரணம் ச ஶுபாஶுபம்
அன்பானவளின் வார்த்தைகளை கேட்ட அரசன், பாசத்துடன், தன் கவலையின் காரணத்தை, நல்லதும் கெட்டதும் சிறிது சொல்லினார்.
போஜநம் ந சகாராऽஸௌ சிந்தாவிஷ்டஸ்ததா ந்ரு'பஃ । ஸுப்த்வாபி ஶயநே ஶுப்ரே லேபே நித்ராம் ந பூமிபஃ
அரசன் கவலையில் மூழ்கி உணவு உண்டதேயில்லை; தூய படுக்கையில் படுத்தாலும் தூக்கம் எட்டவில்லை.
ப்ராதருத்தாய சிந்தார்தோ யாவத்ஸந்த்யாதிகாஃ க்ரியாஃ । கரோதி ந்ரு'பதிஸ்தாவத்விஶ்வாமித்ரஃ ஸமாகதஃ
அடுத்த நாள் காலை எழுந்து, கவலையுடன், சந்த்யாதி கர்மங்களைச் செய்துக்கொண்டிருந்தபோது, விஸ்வாமித்திரர் அங்கு வந்தார்.
க்ஷத்ரா நிவேதிதோ ராஜ்ஞே முநிஃ ஸர்வஸ்வஹாரகஃ । ஆகத்யோவாச ராஜாநம் ப்ரணமந்தம் புநஃ புநஃ
அந்த முனிவர் தன் எல்லா செல்வங்களையும் அரசனுக்குக் கொடுத்து, மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி, அரசரிடம் வந்து பேசினார்.
விஶ்வாமித்ர உவாச - ராஜம்ஸ்த்யஜ ஸ்வராஜ்யம் மே தேஹி வாசா ப்ரதிஶ்ருதம் । ஸுவர்ணம் ஸ்ப்ரு'ஶ ராஜேந்த்ர ஸத்யவாக்பவ ஸாம்ப்ரதம்
விசுவாமித்ரர் கூறினார்: அரசே, உன் அரசாட்சியை விட்டு விடு; எனக்கு வாயால் உறுதி அளி. பொன்னைத் தொடு, அரசரே, இப்போதே நீ உண்மையாய் இரு.
ஹரிஶ்சந்த்ர உவாச - ஸ்வாமிந் ராஜ்யம் தவேதம் மே மயா தத்தம் கிலாதுநா । த்யக்த்வாந்யத்ர கமிஷ்யாமி மா சிந்தா குரு கௌஶிக
ஹரிச்சந்திரன் கூறினார்: ஆண்டவரே, இந்த ராஜ்யம் இனி உன்னதே; நான் இப்போது உனக்கு கொடுத்துவிட்டேன். அதை விட்டுவிட்டு வேறெங்காவது போவேன்; கவலைப்படாதே, கௌசிகா.
ஸர்வஸ்வம் மம தே ப்ரஹ்மந் க்ரு'ஹீதம் விதிவத்விபோ । ஸுவர்ணதக்ஷிணாம் தாதுமஶக்தோऽஸ்ம்யதுநா த்விஜ
என் எல்லாச் செல்வமும் நீ முறையோடு பெற்றுக்கொண்டாய், பிராமணா. இப்போது நான் பொன் தானம் கொடுக்க முடியாதவனாக இருக்கிறேன்.