ஸுகந்யா வநமாஸாத்ய விஜஹார ஸகீவ்ரு'தா । ஸுமநாம்ஸி விசிந்வந்தீ சஞ்சலா சஞ்சலோபமா
சுகன்ன்யா, தன் தோழிகளுடன் காட்டுக்குள் சென்று, மலர்கள் தேடி, பறவை போல் சுறுசுறுப்பாக அலைந்தாள்.
ஸர்வாபரணஸம்யுக்தா ரணச்சரணநூபுரா । சம்க்ரமமாணா வல்மீகம் ச்யவநஸ்ய ஸமாஸதத்
அனைத்து ஆபரணங்களும் அணிந்திருந்தாள், நடக்கையில் காலணிகள் ஒலித்தன; அவள் நடந்து ச்யவன முனிவரின் வெட்டுக்கிளி கூம்பை அடைந்தாள்.
க்ரீடாஸக்தோபவிஷ்டா ஸா வல்மீகஸ்ய ஸமீபதஃ । ததர்ஶ சாஸ்ய ரந்த்ரே வை கத்யோத இவ ஜ்யோதிஷீ
விளையாட்டில் ஈடுபட்டு, அவள் அந்த கூம்பின் அருகே அமர்ந்தாள்; அதன் ஓரத்தில், ஜொலிக்கும் இரு ஒளிகளை, நளினம் போல, பார்த்தாள்.
கிமேததிதி ஸஞ்சிந்த்ய ஸமுத்தர்தும் மநோ ததே । க்ரு'ஹீத்வா கண்டகம் தீக்ஷ்ணம் த்வரமாணா க்ரு'ஶோதரீ
'இது என்ன?' என்று ஆச்சரியப்பட்டு, அதை எடுத்து பார்க்க வேண்டும் என்று தீர்மானித்து, மெலிந்த இடுப்பையுடைய அவள், விரைவாக கூரிய முள்ளை எடுத்தாள்.
ஸா த்ரு'ஷ்டா முநிநா பாலா ஸமீபஸ்தா க்ரு'தோத்யமா । விசரந்தீ ஸுகேஶாந்தா மந்மதஸ்யேவ காமிநீ
அவள் அருகில் நின்று செயல் செய்யத் தயாராக இருந்த சிறுமியை முனிவர் பார்த்தார்; அவள் அழகான தலைமுடியுடன் அலைந்தாள், காமதேவனின் காதலி போல்.
தாம் வீக்ஷ்ய ஸுததீம் தத்ர க்ஷாமகண்டஸ்தபோநிதிஃ । தாமபாஷத கல்யாணீம் கிமேததிதி பார்கவஃ
அழகான பற்கள் கொண்ட அவளை, மெலிந்த கழுத்தும் தவத்தினால் நிறைந்தவருமான முனிவர் பார்த்து, அந்த நற்குணமுள்ள பெண்ணை நோக்கி: 'இது என்ன, பாகரக குலத்தவளே?' என்று கேட்டார்.
தூரம் கச்ச விஶாலாக்ஷி தாபஸோऽஹம் வராநநே । மா பிந்தஸ்வாத்ய வல்மீகம் கண்டகேந க்ரு'ஶோதரி
'பெரிய கண்களையுடையவளே, நீ இங்கிருந்து விலகிச் செல்; நான் ஒரு தவசு, அழகான முகமுள்ளவளே. மெலிந்த இடுப்பையுடையவளே, அந்த கூம்பை முள்ளால் குத்தாதே.'
தேநேதம் ப்ரோச்யமாநாபி ஸா சாஸ்ய ந ஶ்ரு'ணோதி வை । கிமு கல்விதமித்யுக்த்வா நிர்பிபேதாஸ்ய லோசநே
இவ்வாறு கூறினும், அவள் கேட்கவில்லை; 'இது என்ன?' என்று சொல்லி, அவன் கண்களை குத்தினாள்.
தைவேந நோதிதா பித்த்வா ஜகாம ந்ரு'பகந்யகா । க்ரீடந்தீ ஶங்கமாநா ஸா கிம் க்ரு'தம் து மயேதி ச
விதியின் வலிமையால் அரசியின் மகள் அவற்றை குத்தி விட்டு, விளையாடிக்கொண்டே, 'நான் என்ன செய்தேன்?' என்று எண்ணிக்கொண்டே அங்கிருந்து சென்றாள்.
சுக்ரோத ஸ ததா வித்தநேத்ரஃ பரமமந்யுமாந் । வேதநாப்யர்திதஃ காமம் பரிதாபம் ஜகாம ஹ
அந்த முனிவர் கண்களில் காயம் அடைந்து, மிகுந்த கோபத்துடன், வேதனையில் சிக்கி, மனம் துயரத்தில் மூழ்கினார்.
ஶக்ரு'ந்மூத்ரநிரோதோऽபூத்ஸைநிகாநாம் து தத்க்ஷணாத் । விஶேஷேண து பூபஸ்ய ஸாமாத்யஸ்ய ஸமந்ததஃ
அந்த நேரத்தில், எல்லா படைவீரர்களுக்கும், குறிப்பாக அரசனுக்கும் அமைச்சர்களுக்கும், மலமும் சிறுநீரும் வெளியேற முடியாமல் ஆனது.
கஜோஷ்ட்ரதுரகாணாம் ச ஸர்வேஷாம் ப்ராணிநாம் ததா । ததோ ருத்தே ஶக்ரு'ந்மூத்ரே ஶர்யாதிர்துஃகிதோऽபவத்
அங்கே இருந்த யானை, ஒட்டகச்சிவிங்கி, குதிரை மற்றும் அனைத்து உயிரினங்களுக்கும் அதே துயரம் ஏற்பட்டது; இவ்வாறு, வெளியேற்றம் தடைபட்டு, சர்யாதி துயரமடைந்தார்.
ஸைநிகைஃ கதிதம் தஸ்மை ஶக்ரு'ந்மூத்ரநிரோதநம் । சிந்தயாமாஸ பூபாலஃ காரணம் துஃகஸம்பவே
படைவீரர்கள், மலமும் சிறுநீரும் தடைபட்டதை அரசனிடம் தெரிவித்தனர்; அரசன் இந்த துயரத்திற்கு என்ன காரணம் என்று சிந்திக்கத் தொடங்கினார்.
விசிந்த்யாஹ ததோ ராஜா ஸைநிகாந்ஸ்வஜநாம்ஸ்ததா । க்ரு'ஹமாகத்ய சிந்தார்தஃ கேநேதம் துஷ்க்ரு'தம் க்ரு'தம்
அரசன் யோசித்து, படைவீரர்களையும் சேவகர்களையும் அழைத்து, வீட்டிற்கு வந்து கவலையுடன், 'இதை யார் செய்தார்?' என்று மனதில் எண்ணினார்.
ஸரஸஃ பஶ்சிமே பாகே வநமத்யே மஹாதபாஃ । ச்யவநஸ்தாபஸஸ்தத்ர தபஶ்சரதி துஶ்சரம்
ஏரியின் மேற்கு பகுதியில், காட்டுக்குள், ச்யவன என்ற பெரிய தவசு கடும் தவம் செய்து கொண்டிருந்தார்.
கேநாப்யபக்ரு'தம் தத்ர தாபஸேऽக்நிஸமப்ரபே । தஸ்மாத்பீடா ஸமுத்பந்நா ஸர்வேஷாமிதி நிஶ்சயஃ
அங்கு தீயைப் போல ஜொலிக்கும் அந்த தவசுவுக்கு யாரோ தீங்கு செய்திருக்க வேண்டும்; அதனால் எல்லோருக்கும் இந்த துயரம் ஏற்பட்டது என்று முடிவு செய்தனர்.
தபோவ்ரு'த்தஸ்ய வ்ரு'த்தஸ்ய வரிஷ்டஸ்ய விஶேஷதஃ । கேநாப்யபக்ரு'தம் மந்யே பார்கவஸ்ய மஹாத்மநஃ
மிகவும் பெரிய தவம் செய்த, மதிப்பிற்குரிய, எல்லோரிலும் சிறந்த ப்ருகு குலத்தவரான அந்த மகானுக்கு யாரோ ஒருவர் தவறு செய்திருக்க வேண்டும் என்று நான் நினைக்கிறேன்.
ஜ்ஞாதம் வா யதி வாஜ்ஞாதம் தஸ்யேதம் பலமுத்தமம் । கைஶ்ச துஷ்டைஃ க்ரு'தம் தஸ்ய ஹேலநம் தாபஸஸ்ய ஹ
அது அறிந்தோ அறியாமலோ நடந்திருக்கலாம்; ஆனால் அந்த தவசிக்கு சில தீயவர்கள் அவமதிப்பு செய்ததால் இதுவே மிகப்பெரிய விளைவு ஏற்பட்டுள்ளது.
இதி ப்ரு'ஷ்டாஸ்தமூசுஸ்தே ஸைநிகா வேதநார்திதாஃ । மநோவாக்காயநிதம் ந வித்மோऽபக்ரு'தம் வயம்
இவ்வாறு கேள்வி கேட்டபோது, வேதனையால் வலியுற்ற அந்த படைவீரர்கள், "நாங்கள் எண்ணத்திலும், சொல்லிலும், செயலில் எதுவும் தவறு செய்ததில்லை என்பதை அறியவில்லை" என்று பதிலளித்தார்கள்.
ச்யவநஸுகந்யயோர்கார்ஹஸ்த்யவர்ணநம் வ்யாஸ உவாச - இதி பப்ரச்ச தாந்ஸர்வாந் ராஜா சிந்தாகுலஸ்ததா । பர்யப்ரு'ச்சத்ஸுஹ்ரு'த்வர்கம் ஸாம்நா சோக்ரதயாபி ச
வியாசர் கூறுகிறார்: இவ்வாறு, கவலையால் மனம் கலங்கிய அரசர் அனைவரையும் கேட்டார்; மேலும் தன் நண்பர்களிடமும் மென்மையாகவும், கடுமையாகவும் விசாரித்தார்.
பீட்யமாநம் ஜநம் வீக்ஷ்ய பிதரம் துஃகிதம் ததா । விசிந்த்ய ஶூலபேதம் ஸா ஸுகந்யா சேதமப்ரவீத்
மக்கள் துன்பப்படுவதையும் தந்தை சோகத்தில் இருப்பதையும் பார்த்து, துன்பத்தின் காரணத்தை சிந்தித்துக்கொண்ட சுகன்ன்யா இவ்வாறு கூறினாள்.
வநே மயா பிதஸ்தத்ர வல்மீகோ வீருதாவ்ரு'தஃ । க்ரீடந்த்யா ஸுத்ரு'டோ த்ரு'ஷ்டஶ்சித்ரத்வயஸமந்விதஃ
அப்பா, நான் காட்டில் விளையாடிக்கொண்டிருந்தபோது, செடிகள் மூடிய ஒரு உறைந்த புற்றில் இரண்டு துளைகள் உள்ளதை கண்டேன்.
தத்ர கத்யோதவத்தீப்தஜ்யோதீஷீ வீக்ஷிதே மயா । ஸூச்யாவித்தே மஹாராஜ புநஃ கத்யோதஶங்கயா
அங்கே, இரு தீப்பூச்சி போல ஒளிரும் ஒளிகளை நான் பார்த்தேன்; அவை தீப்பூச்சிகள் என்று நினைத்து, பெரிய அரசே, நான் ஊசி கொண்டு துளைத்துவிட்டேன்.
ஜலக்லிந்நா ததா ஸூசீ மயா த்ரு'ஷ்டா பிதஃ கில । ஹாஹேதி ச ஶ்ருதஃ ஶப்தோ மந்தோ வல்மீகமத்யதஃ
அப்போது, அப்பா, அந்த ஊசி தண்ணீரால் நனைந்திருந்தது; மேலும் அந்த புற்றுக்குள் இருந்து மெதுவாக 'ஹா' என்ற ஓசை கேட்டது.
ததாஹம் விஸ்மிதா ராஜந்கிமேததிதி ஶங்கயா । ந ஜாநே கிம் மயா வித்தம் தஸ்மிந்வல்மீகமண்டலே
அப்போது நான் ஆச்சரியப்பட்டு, 'இது என்ன?' என்று எண்ணினேன்; அந்த புற்றின் சுற்றத்தில் நான் என்ன துளைத்தேன் என்று தெரியவில்லை.
ராஜா ஶ்ருத்வா து ஶர்யாதிஃ ஸுகந்யாவசநம் ம்ரு'து । முநேஸ்தத்தேலநம் ஜ்ஞாத்வா வல்மீகம் க்ஷிப்ரமப்யகாத்
சுகன்ன்யாவின் மென்மையான வார்த்தைகளை கேட்ட அரசர் சர்யாதி, அந்த முனிவர் அவமதிக்கப்பட்டதை உணர்ந்து, உடனே அந்த புற்றை நோக்கி சென்றார்.
தத்ராபஶ்யத்தபோவ்ரு'த்தம் ச்யவநம் துஃகிதம் ப்ரு'ஶம் । ஸ்போடயாமாஸ வல்மீகம் முநிதேஹாவ்ரு'தம் ப்ரு'ஶம்
அங்கு அவர், தவத்தில் உயர்ந்த ச்யவனரை மிகுந்த துயரத்தில் பார்த்தார்; முனிவரின் உடலை உறுதியான புற்று மூடியிருந்ததை உடைத்து திறந்தார்.
ப்ரணம்ய தண்டவத்பூமௌ ராஜா தம் பார்கவம் ப்ரதி । துஷ்டாவ விநயோபேதஸ்தமுவாச க்ரு'தாஞ்ஜலிஃ
அந்த ப்ருகு குலத்தவருக்கு முன்பாக அரசர் தரையில் முழங்கியபடி வணங்கி, பணிவுடன் அவரை புகழ்ந்து, கைகூப்பி பேசினார்.
புத்ர்யா மம மஹாபாக க்ரீடந்த்யா துஷ்க்ரு'தம் க்ரு'தம் । அஜ்ஞாநாத்பாலயா ப்ரஹ்மந் க்ரு'தம் தத்க்ஷந்துமர்ஹஸி
மிகப் பெருமைமிக்கவரே, என் மகள் விளையாடிக்கொண்டிருந்தபோது அறியாமல் தவறு செய்துவிட்டாள்; அந்த அறியாத பிள்ளை செய்த தவறை, பிராமணரே, தயவுசெய்து மன்னிக்க வேண்டும்.
அக்ரோதநா ஹி முநயோ பவந்தீதி மயா ஶ்ருதம் । தஸ்மாத்த்வமபி பாலாயாஃ க்ஷந்துமர்ஹஸி ஸாம்ப்ரதம்
முனிவர்கள் கோபம் கொள்ளாதவர்கள் என்று நான் கேட்டிருக்கிறேன்; ஆகவே, இப்போது அந்த சிறுமிக்கு நீங்களும் மன்னிக்க வேண்டும்.