தேவீபாகவதபுராணம்

नारायणं नमस्कृत्य नरं चैव नरोत्तमम् । देवीं सरस्वतीं व्यासं ततो जयमुदीरयेत्

நாராயணனுக்கும், உயர்ந்த மனிதனாகிய நரனுக்கும், சரஸ்வதி தேவிக்கும், வியாசருக்கும் வணங்கி, பிறகு ஜெயம் கூற வேண்டும்.

ऋषय ऊचुः। सूत जीव समा बह्वीर्यस्त्वं श्रावयसीह नः । कथा मनोहराः पुण्या व्यासशिष्य महामते

முனிவர்கள் கூறினர்: சூதா, நீ நீண்ட ஆயுளும், பெரும் வலிமையும் உடையவன்; வியாசரின் அறிவாளியான சீடனே, எங்களுக்கு அந்த இனிய, புண்ணியமான கதைகளைச் சொல்.

सर्वपापहरं पुण्यं विष्णोश्चरितमद्भुतम् । अवतार कथोपेतमस्माभिर्भक्तितः श्रुतम्

விஷ்ணுவின் அதிசயமான, பாவங்களை நீக்கும், அவதாரக் கதைகள் நிறைந்த புண்ணிய செயல்களை நாம் பக்தியுடன் கேட்டுள்ளோம்.

शिवस्य चरितं दिव्यं भस्मरुद्राक्षयोस्तथा । सेतिहासं च माहात्म्यं श्रुतं तव मुखाम्बुजात्

சிவபெருமானின் தெய்வீக செயல்களையும், பசுமை மற்றும் ருத்ராட்சத்தின் மகிமையையும், அவற்றின் வரலாறும் பெருமையும் உன் அருமையான வாயிலிருந்து கேட்டுள்ளோம்.

अधुना श्रोतुमिच्छामः पावनात्पावनं परम् । भुक्तिमुक्तिप्रदं नॄणामनायासेन सर्वशः

இப்போது எல்லாவற்றிலும் மிகப் புனிதமானதை, மனிதர்களுக்கு அனுபவமும் விடுதலையும் தரும், எளிதாக பெறக்கூடியதை நாம் கேட்க விரும்புகிறோம்.

तत्त्वं ब्रूहि महाभाग येन सिद्ध्यन्ति मानवाः । कलावपि वरं त्वत्तो न विद्यः संशयच्छिदम्

மிகப் பாக்கியசாலியே, மனிதர்கள் வெற்றியை அடையும் அந்த உண்மையை எங்களுக்கு கூறு; இந்த கலியுகத்தில் சந்தேகங்களை நீக்கும் அதைவிட உயர்ந்த அறிவு உன்னிடமில்லை.

सूत उवाच। साधु पृष्टं महाभागा लोकानां हितकाम्यया । सर्वशास्त्रस्य यत्सारं तो वक्ष्याम्यशेषतः

சூதா கூறினார்: உலகத்தின் நன்மைக்காக நீங்கள் நல்ல கேள்வி கேட்டுள்ளீர்கள்; எல்லா சாஸ்திரங்களின் சாரத்தையும் நான் முழுமையாக இப்போது விளக்குகிறேன்.

तावद्गर्जन्ति तीर्थानि पुराणानि व्रतानि च । यावन्न श्रूयते सम्यग्देवीभागवतं नरैः

மக்கள் தேவிபாகவதத்தை முறையாகக் கேட்காதவரை, தீர்த்தங்கள், புராணங்கள், விரதங்கள் எல்லாம் வெறுமனே ஒலிக்கின்றன.

तावत्पापाटवी नॄणां क्लेशदाऽदभ्रकण्टका । यावन्न परशुः प्राप्तो देवीभागवताभिधः

தேவிபாகவதம் என்ற கோடாரி கிடைக்காதவரை, எண்ணற்ற துன்பக் கொடிகள் நிறைந்த பாவ வனம் மனிதர்களுக்கு நீடிக்கிறது.

तावत्क्लेशावहं नॄणामुपसर्गमहातमः । यावन्नैवोदयं प्राप्तो देवीभागवतोष्णगुः

தேவிபாகவதம் என்ற சூரியன் எழாதவரை, துன்பங்களைத் தரும் அந்தக் கருங்குழம்பான துயர இருள் மனிதர்களைச் சுற்றி நிற்கும்.

ऋषय ऊचुः। सूत सूत महाभाग वद नो वदतांवर । कीदृशं तत्पुरायणं हि विधिस्तच्छ्रवणे च कः

முனிவர்கள் கூறினர்: சூதா, பேசுவோரில் சிறந்தவரே, எங்களுக்கு சொல்; அந்தப் பாராயணம் எப்படிப்பட்டது? அதை எப்படி கேட்க வேண்டும்?

कतिभिर्वासरैरेतच्छ्रोतव्यं किं च पूजनम् । कैर्मानवैः श्रुतं पूर्वं कान्कान्कामानवाप्नुयुः

அதை எத்தனை நாட்களில் கேட்க வேண்டும்? எந்த வழிபாடு செய்ய வேண்டும்? முன்பு யார் கேட்டார்கள்? அவர்கள் எந்த விருப்பங்களைப் பெற்றார்கள்?

सूत उवाच। विष्णोरंशो मुनिर्जातः सत्यवत्यां पराशरात् । विभज्य वेदांश्चतुरः शिष्यानध्यापयत्पुरा

சூதா கூறினார்: விஷ்ணுவின் அம்சமான அந்த முனிவர், பராசரரால் சத்யவதிக்கு பிறந்தார்; வேதங்களை நான்கு பகுதிகளாகப் பிரித்து, சீடர்களுக்கு கற்பித்தார்.

व्रात्यानां द्विजबन्धूनां वेदेष्वनधिकारिणाम् । स्त्रीणां दुर्मेधसां नॄणां धर्मज्ञानं कथं भवेत्

வேதங்களுக்கு தகுதி இல்லாதவர்களும், பெண்களும், குறைந்த புத்தியுள்ளவர்களும், சாதாரண மனிதர்களும், எப்படி தர்ம அறிவைப் பெற முடியும்?

विचार्यैतत्तु मनसा भगवान्बादरायणः । पुराणं संहितां दध्यौ तेषां धर्मविधित्सया

இதைக் குறித்து மனதில் சிந்தித்த பாகவான் பாதராயணர், அவர்களுக்காக தர்மத்தை நிறுவ விரும்பி, புராணங்களை உருவாக்க எண்ணினார்.

अष्टादश पुराणानि स कृत्वा भगवान्मुनिः । मामेवाध्यापयामास भारताख्यानमेव च

அந்த புண்ணிய முனிவர் பதினெட்டு புராணங்களை உருவாக்கி, அவற்றையும் பாரதம் எனும் நூலையும் எனக்குப் போதித்தார்.

देवीभागवतं तत्र पुराणं भोगमोक्षदम् । स्वयं तु श्रावयामास जनमेजयभूपतिम्

அவற்றில், அனுபவமும் முக்தியும் தரும் தேவிபாகவத புராணத்தை, அவர் தானே ஜனமேஜய மன்னருக்கு வாசித்து அருளினார்.

पूर्वं यस्य पिता राजा परीक्षित्तक्षकाहिना । संदष्टस्तस्य संशुद्ध्यै राज्ञा भागवतं श्रुतम्

முன்பு, பரீக்ஷித் என்ற மன்னர், தக்ஷகன் என்ற பாம்பால் கடிக்கப்பட்டார். அவருடைய பாவம் நீங்க, அந்த மன்னர் பாகவதத்தை கேட்டார்.

नवभिर्दिवसै: श्रीमद्वेदव्यासमुखाम्बुजात् । त्रैलोक्यमातरं देवीं पूजयित्वा विधानतः

ஒன்பது நாட்கள், மூன்று உலகங்களுக்கும் தாயான தேவியை, விதிப்படி வழிபட்டு, ஸ்ரீமத் வேதவ்யாஸரின் அருள்வாக்கிலிருந்து கேட்டார்.

नवाह यज्ञे सम्पूर्णे परीक्षिदपि भूपतिः । दिव्यरूपधरो देव्याः सालोक्यं तत्क्षणादगात्

ஒன்பது நாள் யாகம் முடிந்ததும், பரீக்ஷித் மன்னரும், அந்த நிமிடமே, தேவியின் தெய்வீக உலகை அடைந்து, தெய்வீக ரூபம் பெற்றார்.

पितुर्दिव्यां गति राजा विलोक्य जनमेजयः । व्यासं मुनिं समभ्यर्च्य परां मुदमवाप ह

தந்தையின் தெய்வீகப் பயணத்தை பார்த்த ஜனமேஜய மன்னர், வியாச முனிவரை வழிபட்டு, பேரானந்தம் அடைந்தார்.

अष्टादशपुराणानां मध्ये सर्वोत्तमं परम् । देवीभागवतं नाम धर्मकामार्थमोक्षदम्

பதினெட்டு புராணங்களில், எல்லாவற்றிலும் சிறந்ததும் உயர்ந்ததும், தர்மம், ஆசை, விடுதலை ஆகியவற்றை தரும் தேவி பாகவதம் தான்.

ये शृण्वन्ति सदा भक्त्या देव्या भागवतीं कथाम् । तेषां सिद्धिर्न दूरस्था तस्मात्सेव्या सदा नृभिः

யார் எப்போதும் பக்தியுடன் தேவி பாகவத கதையை கேட்கிறார்களோ, அவர்களுக்கு Siddhi அருகிலேயே இருக்கும்; ஆகவே, மனிதர்கள் எப்போதும் இதை சேவிக்க வேண்டும்.

दिनमर्द्धं तदर्धं वा मुहूर्तं क्षणमेव वा । ये शृण्वन्ति नरा भक्त्या न तेषां दुर्गतिः क्वचित् ॥ सर्वयज्ञेषु तीर्थेषु सर्वदानेषु यत्फलम् । सकृत्पुराणश्रवणात्तत्फलं लभते नरः

ஒரு நாள் பாதி, அதில் பாதி, ஒரு முறை, ஒரு கணம்—even சிறிது நேரம்—even பக்தியுடன் கேட்பவர்களுக்கு எங்கும் துன்பம் வராது. எல்லா யாகம், தீர்த்தயாத்திரை, தானம் ஆகியவற்றால் கிடைக்கும் பலனை, ஒருமுறை புராணம் கேட்டாலே மனிதன் பெறுவான்.

कृता दो बहवो धर्माः कलौ धर्मस्तु केवलम् । पुराणश्रवणादन्यो विद्यते नापरो नृणाम्

முன்னர் பல தர்மங்கள் செய்யப்பட்டன; ஆனால் கலியுகத்தில் தர்மம் என்பது புராணம் கேட்பதில்தான் உள்ளது; மனிதர்களுக்கு வேறு வழி இல்லை.

धर्माचारविहीनानां कलावल्पायुषां नृणाम् । व्यासो हिताय विदधे पुराणाख्यं सुधारसम्

தர்மம் இல்லாத, குறுகிய ஆயுளுடைய கலியுக மனிதர்களுக்காக, வியாசர் நன்மைக்காக அமுதுபோன்ற புராணத்தை படைத்தார்.

सुधां पिबन्नेक एव नरः स्यादजरामरः । देव्याः कथामृतं कुर्यात्कुलमेवाजरामरम्

ஒருவன் அமுது குடித்தால் அவன் மட்டும் முதுமையும் மரணமும் இல்லாதவனாகிறார்; தேவி கதையின் அமுதத்தை கேட்டால், அவனுடைய குலமெல்லாம் முதுமையும் மரணமும் இல்லாததாகிறது.

मासानां नियमो नात्र दिनानां नियमोऽपि न । सदा सेव्यं सदा सेव्यं देवीभागवतं नरैः

இங்கு மாதம், நாளுக்கான கட்டுப்பாடே இல்லை; மனிதர்கள் எப்போதும், எப்போதும் தேவி பாகவதத்தை சேவிக்க வேண்டும்.

आश्विने मधुमासे वा तपोमासे शुचौ तथा । चतुर्षु नवरात्रेषु विशेषात्फलदायकम्

ஆசுவினி மாதம், மதுமாதம், தூய தபோமாதம், குறிப்பாக நவராத்திரிகளில் நான்கு முறையும், இது மிகுந்த பலனை தரும்.