அன்புள்ள வாசகர்களே, இங்கு தேவீபாகவத புராணத்தின் முதல் பகுதிக்கான கதையை, அதன் மறுவடிவிலும், ஆன்மிகத்திலும், அன்போடு விவரிக்கிறேன்: அரசர் பரிக்ஷித், ஒன்பது நாட்கள் நீடித்த யாகம் முடிவடைந்ததும், அந்த தருணத்தில், தெய்வீக வடிவில், தேவி உறையுமிடத்துக்குச் சென்று சேர்ந்தார். அவன் தந்தையின் இந்த தெய்வீகப் பயணத்தை கண்ட ஜனமேஜயன், வியாச முனிவரை வழிபட்டு, உன்னத ஆனந்தத்தை அடைந்தான். பதினெட்டுப் புராணங்களில், தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம் ஆகியவற்றை அருளும், மிகச் சிறந்ததும், உயர்ந்ததும் தேவீபாகவத புராணம் தான். இதை பக்தியுடன் எப்போதும் கேட்கும் மனிதர்களுக்கு, பரிபூரணத்துக்கு தூரம் இல்லை; ஆகையால், இதை அனைவரும் எப்போதும் சேவிக்க வேண்டும். ஒரு நாள், அரை நாள், ஒரு கணம், ஒரு நிமிடம்—even சிறிது நேரம் பக்தியுடன் கேட்டாலும், எந்த இடத்திலும் துரதிருஷ்டம் ஏற்படாது. யாகங்கள், தீர்த்தயாத்திரைகள், தானங்கள் ஆகியவற்றால் கிடைக்கும் பலன், ஒருமுறை இந்த புராணத்தை கேட்டாலே கிடைக்கும். பழங்காலத்தில் பல தர்ம காரியங்கள் செய்யப்பட்டது; ஆனால் கலியுகத்தில், தர்மம் பெறுவதற்கு இந்த புராணத்தை கேட்பது மட்டுமே வழி; மற்ற வழிகள் இல்லை. கலியுகத்தில் குறைந்த ஆயுளும், தர்மம் குறைந்தவர்களும் வாழ்வதற்காக, வியாசர் இந்த அமிர்தமான புராணத்தை அருளினார். அமிர்தம் அருந்தினால் ஒருவர் மட்டும் அழிவில்லாதவனாக, அமரனாகிறார்; ஆனால் தேவி கதையின் அமிர்தம் கேட்டால், அவருடைய சந்ததி முழுவதும் அழிவில்லாதவர்களாக, அமரர்களாக ஆகிறார்கள். இங்கு மாதம், நாட்கள் என்ற எந்த கட்டுப்பாடும் இல்லை; தேவீபாகவத புராணம் எப்போதும், எப்போதும் சேவிக்க வேண்டும். ஆனால், ஆஸ்வின மாதம், மது மாதம், திரு மாதம், குறிப்பாக நவராத்திரி காலங்களில், இதை சேவிப்பது மிகப்பலனை தரும். இதனால், இந்த ஒன்பது நாள் யாகம், எல்லா புண்ணிய காரியங்களையும் விட மேலானது என்று அறிவிக்கப்படுகிறது; இது அதிக பலனையும், புண்ணியத்தையும் தருகிறது. தீய மனம் கொண்டவர்கள், பாவத்தில் மூழ்கியவர்கள், மாறுபாடுகள், வேதத்தை இகழ்பவர்கள், வன்முறையில் ஈடுபட்டவர்கள், நாத்திக வழியில் செல்லும்வர்கள்—இவர்கள் எல்லாம் கலியுகத்தில் இந்த யாகத்தால் சுத்தம் அடைகிறார்கள். பிறர் மனை, பிறர் செல்வம் ஆசைப்படும், பாவம் செய்தவர்கள், பசு, தெய்வம், பிராமணர்கள் மீது பக்தி இல்லாதவர்கள், எல்லோரும் இந்த ஒன்பது நாள் யாகத்தால் சுத்தம் பெறுகிறார்கள். கடுமையான தவம், விரதம், தீர்த்தயாத்திரை, தானம், பல விதமான யாகங்கள், ஹோமங்கள், ஜபங்கள்—all இவற்றால் கிடைக்கும் பலன், இந்த யாகத்தால் கிடைக்கும். கங்கை, கயா, காசி, நைமிஷம், மதுரா, புஷ்கரா, பதரி காடு—all இவை உடனடி சுத்தம் தராது; ஆனால் தேவி யாகம் உடனடியாக சுத்தம் தருகிறது. ஆகவே, தேவீபாகவத புராணம் தான் தர்மம், செல்வம், ஆசை, மோக்ஷம் ஆகியவற்றுக்கு உயர்ந்த வழி என்று கருதப்படுகிறது. ஆஸ்வின மாதம், சூரியன் கன்னி ராசியில் இருக்கும் போது, தேவி சிங்காசனத்தில் அமர்ந்திருக்கும் அஷ்டமி நாளில், பக்தியுடன் வழிபட வேண்டும். தேவி மகிழ்ச்சிக்காக, ஸ்ரீபாகவத புத்தகத்தை ஒரு புனிதமான பிராமணருக்கு கொடுக்க வேண்டும்; இதனால், தேவி வழியை அடையலாம். தினமும்—even ஒரு ச்லோகம், அரை ச்லோகம் பக்தியுடன் பாராயணம் செய்வோரும், கேட்டோரும், தேவி பிரியமானவர்கள் ஆகிறார்கள்; கேட்பதால், கொடுமையான தீமைகள், நோய்கள், பீதி—all நீங்கும். பாலகிரகங்கள், பேய், பிசாசு—all இவற்றால் ஏற்படும் பயம், தேவீபாகவத புராணம் கேட்டால், அகலும். பக்தியுடன் தேவீபாகவத புராணம் பாராயணம் செய்வோரும், கேட்டோரும், தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம்—all பெறுகிறார்கள். வசுதேவன், பிரசேனாவைத் தேடி சென்ற போது, இந்த புராணத்தை கேட்டதனால், தனது பிள்ளை கிருஷ்ணனை மீண்டும் கண்டார், மகிழ்ச்சி அடைந்தார். இந்த புனித தேவி கதையை பக்தியுடன் கேட்டோ, பாராயணம் செய்தோ, அனுபவம், மோக்ஷம் இரண்டும் பெறலாம்; குழந்தையில்லாதவர் குழந்தை பெறுவார், ஏழை செல்வம் பெறுவார், நோயாளி நோய் நீங்குவார். குழந்தை இல்லாத பெண்கள், மகள்கள் மட்டுமே உள்ளவர்கள், குழந்தை இறந்தவர்கள்—all தேவீபாகவத கேட்டால், நீண்ட ஆயுளுடைய மகனை பெறுவர். ஸ்ரீபாகவத புத்தகம் தினமும் பூஜிக்கப்படும் வீடு, புனிதமான இடமாக, அங்கு வாழும் மக்களின் பாவங்களை அழிக்கும். அஷ்டமி, சதுர்தசி, நவமி ஆகிய நாட்களில் பக்தியுடன் கேட்டோ, பாராயணம் செய்தோ, உயர்ந்த பரிபூரணத்தை அடையலாம். பிராமணர் பாராயணம் செய்தால், வேதம் அறிந்தவர்களில் சிறந்தவராகிறார்; க்ஷத்திரியர், அரசராக பிறக்கிறார்; வைசியர், செல்வம் பெறுகிறார்; சுத்ரர், கேட்டால், தமது செயல்களில் சிறந்தவராகிறார். இப்போது, இரண்டாம் அதிகாரம் தொடங்குகிறது. முனிவர்கள் கேட்டனர்: "வசுதேவன் எப்படி தனது மகனை பெற்றார்? பிரசேனா கிருஷ்ணனுடன் எங்கு சென்றார், எப்படி தேடப்பட்டார்? வசுதேவன் எப்படி, எந்த காரணத்தால் தேவீபாகவத புராணம் கேட்டார்? சூதா, இந்த கதையை சொல்லுங்கள்." சூதர் சொன்னார்: போஜர் வரிசையில் உள்ள சத்ராஜித், துவாரவதியில் மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்தார்; அவர் சூரியனை பக்தியுடன் வழிபட, மிக உயர்ந்த பக்தர், நண்பர் ஆவார். அந்த பக்தியால், சூரியன் மகிழ்ச்சியடைந்து, தன் உலகை சத்ராஜித்திற்கு காட்டினார். அதில், அவர் திருப்தியடைந்த சத்ராஜித்திற்கு, சூரியன், சியமந்தக மணியை அருளினார். அந்த மணியை கழுத்தில் அணிந்து, சத்ராஜித் துவாரகாவுக்கு வந்தார். அவரை பார்த்த நகர மக்கள், அந்த மணியின் பிரகாசத்தால், சூரியன் வந்தார் என நினைத்து, சுதர்மா மண்டபத்தில் அமர்ந்திருந்த கிருஷ்ணனிடம் சென்றனர். "இங்கே சூரியன் உங்களை பார்க்க வந்தார், உலகத்தின் அதிபதி!" என்று சொன்னார்கள். கிருஷ்ணன், இந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும், சிரித்துப் பண்டிதர்களுக்கு சொன்னார்: "இது சூரியன் அல்ல; சத்ராஜித் தான், சூரியனால் அருளப்பட்ட சியமந்தக மணியுடன் வருகிறார்." பிராமணர்களை அழைத்து, புனித மந்திரங்களை உச்சரித்து, சத்ராஜித் அவர்களை மரியாதையுடன் வரவேற்று, அந்த மணியை தன் வீட்டில் வைத்தார். அந்த மணியுள்ள இடத்தில், நோய், பஞ்சம், பயம்—all இல்லை; தினமும் எட்டுத் தங்கம் உற்பத்தி செய்யும். ஒரு நாள், சத்ராஜித்தின் சகோதரர் பிரசேனா, அந்த மணியை கழுத்தில் கட்டி, சிந்து குதிரையில் ஏறி, வேட்டைக்காக காட்டுக்குள் சென்றார். அங்கு, காட்டின் அரசன் (சிங்கம்) பிரசேனாவையும், குதிரையையும் கொன்று, மணியை எடுத்துச் சென்றது. பின்னர், கரடிகளின் அரசன் ஜாம்பவன், சிங்கம் மணியை எடுத்துக் கொண்டு வரும் போது, அந்த சிங்கத்தை குகையின் வாயிலில் கொன்று, தன் வீரத்தால் மணியை எடுத்துக் கொண்டான். இவ்வாறு, தேவீபாகவத புராணத்தின் புனிதமான கதையுடன், பக்தி, தர்மம், பாவம், பலன்—all இவை எளிமையாக, அன்போடு விளக்கப்பட்டுள்ளன.