तामुवाच बलोन्मत्तस्तिष्ठ देवि रणांगणे
मूर्खाऽसि मदमत्ताऽद्य यन्मया सह संगरम् 5.18.
हत्वा त्वां निहनिष्यामि देवान्कपटपं डितान्
देव्युवाच करिष्यामि निरातंकान्हत्वा त्वां सुरसत्तमान्
पीत्वाऽद्य माधवीमिष्टां शातयामि रणेऽधम
व्यास उवाच पपौ पुनः पुनः क्रोधाद्धंतुकामा महासुरम्
पीत्वा द्राक्षासवं मिष्टं शलूमादाय सत्वरा
देवास्तां तुष्टुवुः प्रेम्णा चक्रुः कुसुम वर्षणम्
ऋषयः सिद्धगंधर्वाः पिशाचोरगचारणाः
सोऽपि नानाविधान्देहान्कृत्वा कृत्वा पुनः पुनः
चंडिकाऽपि च तं पापं त्रिशूलेन बलादधृदि
ताडितोऽसौ पपातोर्व्यां मूर्छांमाप मुहूर्तकम् 5.18.
विनिहत्य पदाघातैर्जहास च मुहुर्मुहुः
ततो देवी सहस्रारं सुनाभं चक्रमुत्तमम्
पश्य चक्रं मदांधाद्य तव कंठनिकृंतनम्
इत्युक्त्वा दारुणं चक्रं मुमोच जगदंबिका
सुस्राव रुधिरं चोष्णं कंठनालाद्गिरेर्यथा
कबंधस्तस्य दैत्यस्य भ्रमन्वै पतितः क्षितौ
सिंहस्त्वतिबलास्तत्र पलायनपरानथ
मृते च महिषे क्रूरे दानवा भयपीडिताः
आनन्दं परमं जग्मुर्देवास्तस्मिन्निपातिते
चंडिकाऽपि रणं त्यक्त्वा शुभे देशेऽथ संस्थिता 5.18.
देवीसान्त्वनम् व्यास उवाच अथ प्रमुदिताः सर्वे देवा इन्द्रपुरोगमाः । महिषं निहतं दृष्ट्वा तुष्टुवुर्जगदम्बिकाम्
देवा ऊचुः ब्रह्मा सृजत्यवति विष्णुरिदं महेशः शक्त्या तवैव हरते ननु चान्तकाले
कीर्तिर्मतिः स्मृतिगती करुणा दया त्वं श्रद्धा धृतिश्च वसुधा कमलाजपा च । पुष्टिः कलाथ विजया गिरिजा जया त्वं तुष्टिः प्रमा त्वमसि बुद्धिरुमा रमा च
विद्या क्षमा जगति कान्तिरपीह मेधा सर्वं त्वमेव विदिता भुवनत्रयेऽस्मिन् । आभिर्विना तव तु शक्तिभिराशु कर्तुं को वा क्षमः सकललोकनिवासभूमे
त्वं धारणा ननु न चेदसि कूर्मनागौ धर्तुं क्षमौ कथमिलामपि तौ भवेताम् । पृथ्वी न चेत्त्वमसि वा गगने कथं स्था- स्यत्येतदम्ब निखिलं बहुभारयुक्तम्
ये वा स्तुवन्ति मनुजा अमरान्विमूढा मायागुणैस्तव चतुर्मुखविष्णुरुद्रान् । शुभ्रांशुवह्नियमवायुगणेशमुख्यान् किं त्वामृते जननि ते प्रभवन्ति कार्ये
ये जुह्वति प्रविततेऽल्पधियोऽम्ब यज्ञे वह्नौ सुरान्समधिकृत्य हविः समृद्धम् । स्वाहा न चेत्त्वमसि ते कथमापुरद्धा त्वामेव किं न हि यजन्ति ततो हि मूढाः
भोगप्रदासि भवतीह चराचराणां स्वांशैर्ददासि खलु जीवनमेव नित्यम् । स्वीयान्सुराञ्जननि पोषयसीह यद्व- त्तद्वत्परानपि च पालयसीति हेतोः