न कांक्षति पतिं कर्तुं बहुदोषविचक्षणा
विवाहो न कृतः पुत्र्या ज्ञात्वा भाववि वर्जिताम् 5.17.
यौवनस्यांकुरा जाता नारीणां काम दीपकाः
चकमे न पतिं कर्तुं ज्ञानार्थपद भाषिणी
जगाम सुमुखी प्रेम्णा सैरंध्रीगणसेविता
पुष्पाणि चिन्वती रम्या वयस्याभिः समावृता
आजगाम महावीरो वीरसेनोऽतिविश्रुतः
सैन्यं च पृष्ठतस्तस्य समायाति शनैः शनैः
मंदोदर्यै तथा प्रोक्तं समायाति नरः पथि
मन्येऽहं नृपतिः कश्चित्प्राप्तो भाग्यवशादिह
दृष्ट्वा तामसितापांगीं विस्मयं प्राप भूपतिः
केयं बाला विशालाक्षी कस्य पुत्री वदाशु मे 5.17.
प्रथमं ब्रूहि मे वीर पृच्छामि त्वां सुलोचनम्
इति पृष्टस्तु सैरंध्र्या तामु वाच महीपतिः
तस्य पालयिता चाहं वीरसेनाभिधः प्रिये
मार्गभ्रमादिह प्राप्तं विद्धि मां कोसलाधिपम् चन्द्रसेनसुता राजन्नाम्ना मन्दोदरी किल
उद्याने रंतुकामेयं प्राप्ता कमल लोचना
सैरंध्रि चतुराऽसि त्वं राजपुत्रीं प्रबोधय
गांधर्वेण विवाहेन पतिं मां कुरु कामिनि
वांछामि रूपसंपन्नां सुकुलां कामिनीं किल
अनुकूल पतिश्चाहं भविष्यामि न संशयः इत्याऽऽकर्ण्य वचस्तस्य सैरंध्री प्राह तां तदा
प्रहस्य मधुरं वाक्यं कामशास्त्रविशारदा 5.17.
रूपवान्बलवान्कांतो वयसा त्वत्समः पुनः
पिताऽपि ते विशालाक्षि परितप्यति सर्वथा
इत्याहाऽस्मान्स नृपतिर्विनिःश्वस्य पुनः पुनः
वक्तुं शक्ता वयं न त्वां हठधर्मरतां पुनः
भर्तारं सेवमाना वै नारी स्वर्गमवाप्नुयात्
मन्दोदर्युवाच निवारय नृपं बाले किं मां पश्यति निस्त्रपः
सैरंध्र्युवाच तस्मान्मे वचनं पथ्यं कर्तुमर्हसि सुंदरि
यद्यद्भवेत्तद्भवतु दैवयोगादसंशयम्