ततः शप्तान्गुरु र्ज्ञात्वा दैत्यांस्तान्भार्गवेण हि
गत्वोवाच तदा शक्रं कृतं कार्यं मया धुवम्
निराधारा कृता नूनं यतध्वं सुरसत्तमाः
इति श्रुत्वा गुरोर्वाक्यं मघवा मुदमाप्तवान् 4.14.
संग्रामाय मतिं चक्रुः संविचार्य मिथः पुनः
सुरान्समुद्यतान्ज्ञात्वा कृतोद्योगान्महाबलान्
परस्परमथोचुस्ते मोहितास्तस्य मायया
वंचयित्वा गतः पापो गुरुः कपटपंडितः
किं कुर्मः क्व च गच्छामः कथं काव्यं प्रकोपितम्
इति संचिंत्य ते सर्वे मिलिता भयकंपिताः
प्रणेमुश्चरणौ तस्य मुनेर्मौनभृतस्तदा
मया प्रबोधिता यूयं मोहिता गुरुमायया
तदाऽवगणितश्चाहं भवद्भिस्तद्वशं गतैः
तत्र गच्छत सद्भ्रष्टा यत्रासौ कपटाकृतिः 4.14.
व्यास उवाच प्रह्लादस्तं तदोवाच गृहीत्वा चरणौ ततः
प्रह्लाद उवाच त्यक्तुं नार्हसि सर्वज्ञ त्वद्धितांस्तनयान्हि नः
गते त्वयि तु मंत्रार्थं शैलूषेण दुरात्मना
अज्ञानकृतदोषेण नैव कुप्यति शांतिमान्
ज्ञात्वा नस्तपसा भावं त्यज कोपं महामते
जलं स्वभावत शीतं वह्न्यातप समाग मात्
क्रोधश्चांडालरूपो वै त्यक्तव्यः सर्वथा बुधैः
यदि न त्यजसि क्रोधं त्यजस्यस्मान्सुदुःखितान्
व्यास उवाच विलोक्य सुमना भूत्वा तानुवाच हसन्निव
न भेतव्यं न गंतव्यं दानवा वा रसातलम् 4.14.
हितं सत्यं ब्रवीम्यद्य शृणुध्वं तत्तु निश्चयम्
अवश्यंभाविनो भावाः प्रभवंति शुभाऽशुभाः
अद्य मंदबला यूयं कालयोगादसंशयम्
प्राप्तः पर्यायकालो वै इति ब्रह्माऽभ्यभाषत
युगानि दश पूर्णानि देवानाक्रम्य मूर्धनि
सावर्णिके मनौ राज्यं पुनस्तत्तु भविष्यति