प्राप्ता विद्या मया शंभोर्युष्मानध्याप यामि ताम्
इति श्रुत्वा गुरोर्वाक्यं काव्यं रूपधरस्य ते
काव्येन बहुधा तत्र बोधिताः किल दानवाः
एवं ते निश्चयं कृत्वा ततो भार्गवमब्रुवन् 4.14.
दशवर्षाणि सततमयं नः शास्ति भार्गवः
इत्युक्त्वा भार्गवं मूढा निर्भर्त्स्य च पुनः पुनः
काव्यस्तु तन्मयान्दृष्ट्वा चुकोपाऽथ शशाप च
यस्मान्मया बोधिता वै गृह्णीयुर्न च मे वचः
मदवज्ञाफलं कामं स्वल्पे काले ह्यवाप्स्यथ
व्यास उवाच बृहस्पतिर्मुदं प्राप्य तस्थौ तत्र समाहितः
ततः शप्तान्गुरु र्ज्ञात्वा दैत्यांस्तान्भार्गवेण हि
गत्वोवाच तदा शक्रं कृतं कार्यं मया धुवम्
निराधारा कृता नूनं यतध्वं सुरसत्तमाः
इति श्रुत्वा गुरोर्वाक्यं मघवा मुदमाप्तवान् 4.14.
संग्रामाय मतिं चक्रुः संविचार्य मिथः पुनः
सुरान्समुद्यतान्ज्ञात्वा कृतोद्योगान्महाबलान्
परस्परमथोचुस्ते मोहितास्तस्य मायया
वंचयित्वा गतः पापो गुरुः कपटपंडितः
किं कुर्मः क्व च गच्छामः कथं काव्यं प्रकोपितम्
इति संचिंत्य ते सर्वे मिलिता भयकंपिताः
प्रणेमुश्चरणौ तस्य मुनेर्मौनभृतस्तदा
मया प्रबोधिता यूयं मोहिता गुरुमायया
तदाऽवगणितश्चाहं भवद्भिस्तद्वशं गतैः
तत्र गच्छत सद्भ्रष्टा यत्रासौ कपटाकृतिः 4.14.
व्यास उवाच प्रह्लादस्तं तदोवाच गृहीत्वा चरणौ ततः
प्रह्लाद उवाच त्यक्तुं नार्हसि सर्वज्ञ त्वद्धितांस्तनयान्हि नः
गते त्वयि तु मंत्रार्थं शैलूषेण दुरात्मना
अज्ञानकृतदोषेण नैव कुप्यति शांतिमान्
ज्ञात्वा नस्तपसा भावं त्यज कोपं महामते
जलं स्वभावत शीतं वह्न्यातप समाग मात्