मा देवेभ्यो भयं तेषां मद्भक्तानां भवेदिति । सञ्चिन्त्य बुद्धिमास्थाय जयन्तीं प्रत्युवाच ह
देवानेवोपसंयान्ति पुत्रा मे चारुलोचने । समयस्तेऽद्य सम्पूर्णो जातोऽयं दशवार्षिकः
तस्माद् गच्छाम्यहं देवि द्रष्टुं याज्यान्सुमध्यमे । पुनरेवागमिष्यामि तवान्तिकमनुद्रुतः
तथेति तमुवाचाथ जयन्ती धर्मवित्तमा । यथेष्टं गच्छ धर्मज्ञ न ते धर्मं विलोपये
तच्छ्रुत्वा वचनं काव्यो जगाम त्वरितस्ततः । अपश्यद्दानवानां च पार्श्वे वाचस्पतिं तदा
छद्मरूपधरं सौम्यं बोधयन्तं छलेन तान् । जैनं धर्मं कृतं स्वेन यज्ञनिन्दापरं तथा
भो देवरिपवः सत्यं ब्रवीमि भवतां हितम् । अहिंसा परमो धर्मोऽहन्तव्या ह्याततायिनः
द्विजैर्भोगरतैर्वेदे दर्शितं हिंसनं पशोः । जिह्वास्वादपरैः काममहिंसैव परा मता
एवंविधानि वाक्यानि वेदशास्त्रपराणि च । ब्रुवाणं गुरुमाकर्ण्य विस्मितोऽसौ भृगोः सुतः
चिन्तयामास मनसा मम द्वेष्यो गुरुः किल । वञ्चिताः किल धूर्तेन याज्या मे नात्र संशयः
धिग्लोभं पापबीजं वै नरकद्वारमूर्जितम् । गुरुरप्यनृतं ब्रूते प्रेरितो येन पाप्मना
प्रमाणं वचनं यस्य सोऽपि पाखण्डधारकः । गुरुः सुराणां सर्वेषां धर्मशास्त्रप्रवर्तकः
किं किं न लभते लोभान्मलिनीकृतमानसः । अन्योऽपि गुरुरप्येवं जातः पाखण्डपण्डितः
शैलूषचेष्टितं सर्वं परिगृह्य द्विजोत्तमः । वञ्जयत्यतिसम्मूढान्दैत्यान्याज्यान्ममाप्यसौ
प्रह्लादेन शुक्रकोपसान्त्वनम् व्यास उवाच वंचिता मत्स्वरूपेण दैत्याः किं गुरुणा किल
अहं काव्यो गुरुश्चाऽयं देवकार्यप्रसादकः
मा श्रद्धध्वं वचोऽस्याऽऽर्या दाभिकोऽयं मदा कृतिः
इत्याकर्ण्य वचस्तस्य दृष्ट्वा तौ सदृशौ पुनः
स तान्वीक्ष्य सुसंभ्रातान्गुरुर्वाक्यमुवाच ह
प्राप्तो वंचयितुं युष्मान्देवकार्यार्थसिद्धये
प्राप्ता विद्या मया शंभोर्युष्मानध्याप यामि ताम्
इति श्रुत्वा गुरोर्वाक्यं काव्यं रूपधरस्य ते
काव्येन बहुधा तत्र बोधिताः किल दानवाः
एवं ते निश्चयं कृत्वा ततो भार्गवमब्रुवन् 4.14.
दशवर्षाणि सततमयं नः शास्ति भार्गवः
इत्युक्त्वा भार्गवं मूढा निर्भर्त्स्य च पुनः पुनः
काव्यस्तु तन्मयान्दृष्ट्वा चुकोपाऽथ शशाप च
यस्मान्मया बोधिता वै गृह्णीयुर्न च मे वचः
मदवज्ञाफलं कामं स्वल्पे काले ह्यवाप्स्यथ
व्यास उवाच बृहस्पतिर्मुदं प्राप्य तस्थौ तत्र समाहितः