अंतर्धानं गतः सोऽथ राजा चिंतातुरोऽभवत्
गंगां तुष्टाव भूपालः स्थितस्तत्र समाहितः
दृष्ट्वा तां चारुसर्वांगीं बभाषे नृपतिः स्वयम्
गंगोवाच ददामि तव हस्ते तु गांगेयोऽयं महातपाः
कीर्तिकर्ता कुलस्यास्य भविता तव सुव्रतः
वसिष्ठस्याश्रमे दिव्ये संस्थितोऽयं सुतस्तव
यद्वेद जामदग्न्योऽसौ तद्वेदायं सुतस्तव
इत्युक्वांऽतर्दधे गंगा दत्त्वा पुत्रं नृपाय वै 2.4.
समालिंग्य सुतं राजा समाघ्राय च मस्तकम्
गत्वा गजाह्वयं राजा चकारोत्सवमुत्तमम्
समाहृत्य प्रजाः सर्वाः सचिवान्सर्वशः शुभान्
कृत्वा तं युवराजानं पुत्रं सर्वगुणान्वितम्
सूत उवाच गांगेयस्य तथोत्पत्तिं जाह्नव्याः संभवं तथा
गंगावतरणं पुण्यं वसूनां संभवं तथा
पुण्यं पवित्रमाख्यानं कथितं मुनिसत्तमः
श्रीमद्भागवतं पुण्यं नानाख्यानकथान्वितम्
शृण्वतां सर्वपापघ्नं शुभदं सुखदं तथा
देवव्रतप्रतिज्ञावर्णनम् ऋषय ऊचुः वसूनां सम्भवः सूत कथितः शापकारणात् । गाङ्गेयस्य तथोत्पत्तिः कथिता लोमहर्षणे
माता व्यासस्य धर्मज्ञ नाम्ना सत्यवती सती । कथं शन्तनुना प्राप्ता भार्या गन्धवती शुभा
तन्ममाचक्ष्व विस्तारं दाशपुत्री कथं धृता । राज्ञा धर्मवरिष्ठेन संशयं छिन्धि सुव्रत
सूत उवाच शन्तनुर्नाम राजर्षिर्मृगयानिरतः सदा । वनं जगाम निघ्नन्वै मृगांश्च महिषान् रुरून्
चत्वार्येव तु वर्षाणि पुत्रेण सह भूपतिः । रममाणः सुखं प्राप कुमारेण यथा हरः
एकदा विक्षिपन्बाणान्विनिघ्नन्खड्गसूकरान् । स कदाचिद्वनं प्राप्तः कालिन्दीं सरितां वराम्
महीपतिरनिर्देश्यमाजिघ्रद्गन्धमुत्तमम् । तस्य प्रभवमन्विच्छन्सजञ्चचार वनं तदा
न मन्दारस्य गन्धोऽयं मृगनाभिमदस्य न । चम्पकस्य न मालत्या न केतक्या मनोहरः
न चानुभूतपूर्वोऽयं वाति गन्धवहः शुभः । कुतोऽयमेति वायुर्वै मम घ्राणविमोहनः
इति सञ्चिन्त्यमानोऽसौ बभ्राम वनमण्डलम् । मोहितो गन्धलोभेन शन्तनुः पवनानुगः
स ददर्श नदीतीरे संस्थितां चारुदर्शनाम् । शृङ्गाररहितां कान्तां सुस्थितां मलिनाम्बराम्
दृष्ट्वा तामसितापाङ्गीं विस्मितः स महीपतिः । अस्या देहस्य गन्धोऽयमिति सञ्जातनिश्चयः
तदद्भुतं रूपमतीव सुन्दरं तथैव गन्धोऽखिललोकसम्मतः । वयश्च तादृङ् नवयौवनं शुभं दृष्ट्वैव राजा किल विस्मितोऽभवत्