किं करोम्यद्य वंशो मे कथं स्यात्सुस्थिरो भुवि
निवारयामि यदि मां त्यक्त्वा यास्यति सर्वथा
न वारयामि चेदद्य सर्वथेयं जले क्षिपेत्
संभवेऽपि च दुष्टेयं रक्षयेद्वा न रक्षयेत्
वंशस्य रक्षणार्थं हि यत्नः कार्यः परो मया
मुनेर्येन हृता धेनुर्नंदिनी स्त्रीजितेन हि
दासोऽस्मि तव तन्वंगि प्रार्थयामि शुचिस्मिते
हिंसिताः सप्त पुत्रा मे करभोरु त्वया शुभाः 2.4.
अन्यद्वै प्रार्थितं तेऽद्य ददाम्यथ च दुर्लभम्
अपुत्रस्य गतिर्नास्ति स्वर्गे वेदविदो विदुः
इत्युक्ताऽपि गृहीत्वा तं यदा गंतुं समुत्सुका
पापिष्ठे किं करोम्यद्य निरयान्न बिभेषि किम्
यथेच्छं गच्छ वा तिष्ठ पुत्रो मे स्थीयतामिह
एवं वदति भूपाले सा गृहीत्वा सुतं शिशुम्
पुत्रकामा सुतं त्वेनं पालयामि वने गता
गगां मां वै विजानीहि देवकार्यार्थमागताम्
व्रजंतु मानुषी योनिं स्थितां चिंतातुरास्तु माम्
तेभ्यो दत्त्वा वरं जाता पत्नी ते नृपसत्तम 2.4.
सप्त ते वसवः पुत्रा मुक्ताः शापादृषेस्तु ते
गंगादत्तमिमं पुत्रं गृहाण शंतनो स्वयम्
गांगेयोऽयं महाभाग भविष्यति बलाधिकः
दास्यामि यौवनप्राप्तं पालयित्वा महीपते
इत्युक्ताऽन्तर्दधे गंगा तं गृहीत्वा च बालकम्
भार्याविरहजं दुःखं तथा पुत्रस्य चाद्भुतम्
एवं गच्छति कालेऽथ नृपतिर्मृगयां गतः
गंगातीरमनुप्राप्तः स राजा शंतनुस्तदा
तत्रापश्यत्कुमारं तं मुंचंतं विशिखान्बहून्
तं वीक्ष्य विस्मितो राजा न स्म जानाति किंचन 2.4.
दृष्ट्वाऽप्यमानुषं कर्म बाणेषु लघुहस्तताम्
पप्रच्छ विस्मितो राजा कस्य पुत्रोऽसि चानघ