तथेत्युक्ता गता सा वै कामिनी दिव्य दर्शना
ततः कालेन कियता जाते पुत्रे वयस्विनि
वृत्तांतं कथयित्वा तु पुनरूचे निजं सुतम्
कामयाना वरारोहा ता भजेथा मनोरमाम्
धर्मपत्नीं च तां कृत्वा भविता त्वं सुखी किल एवं संदिश्य तं पुत्रं भूपतिः प्रीतमानसः
दत्त्वा राज्यश्रियं सर्वां वनं राजा विवेश ह
जगाम स्वर्गं राजाऽसौ देहं त्यक्त्वा स्वतेजसा
प्रजां वै पालयामास धर्मदंडो महीपतिः ।। 2.3.
देवव्रतोत्पतिवर्णनम् सूत उवाच बभूव मृगयाशीलो निघ्नन्व्याघ्रान्मृगान्नृपः
स कदाचिद्वने घोरे गंगातीरे चरन्नृपः
दृष्ट्वा तां नृपतिर्मग्नः पित्रोक्तेयं वरानना
पिबन्मुखांबुजं तस्या न तृप्तिमग्मन्नृपः
महाभिषं साऽपि मत्वा प्रेमयुक्ता बभूव ह
वीक्ष्य तामसितापांगीं राजा प्रीतमना भृशम्
देवी वा त्वं च वामोरु मानुषी वा वरानने
याऽसि काऽसि वरारोहे भार्या मे भव सुंदरि
सूत उवाच महाभिषं समुत्पन्नं नृपं जानाति जाह्नवी
पूर्वप्रेमसमायोगाच्छ्रुत्वा वाचं नृपस्य ताम् 2.4.
स्त्र्युवाच का न वांछति चार्वंगी भावित्वात्सदृशं पतिम्
वाग्बंधेन नृपश्रेष्ठ चरिष्यामि पतिं किल
यच्च कुर्यामहं कार्यं शुभं वा यदि वाऽशुभम्
यदा च त्वं नृपश्रेष्ठ न करिष्यसि मे वचः
स्मृत्वा जन्म वसूनां सा प्रार्थनापूर्वकं हृदि
तथेत्युक्ताऽथ सा देवी चकार नृपतिं पतिम्
नृपस्य मंदिरं प्राप्ता सुभगा वरवर्णिनी
साऽपि तं रमयामास भावज्ञा वै वरांगना
स तया मृगशावाक्ष्या शच्या शतक्रतुर्यथा
रेमाते मंदिरे दिव्ये रमाना रायणाविव 2.4.
गर्भं गंगा वसुं पुत्रं सुषुवे चारुलोचना
तृतीयेऽथ चतुर्थेऽथ पंचमे षष्ठ एव च