शंतनुर्नाम राजर्षिस्तस्य भार्या भवानघे
एवं शापविनिर्मोक्षो भविता नात्र संशयः
गंगाऽपि निर्गता देवी चिंत्यमाना पुनः पुनः
शंतनुर्नाम राजर्षिर्धर्मात्मा सत्यसंगरः
तदा च सलिलात्तस्मान्निःसृता वरवर्णिनी
अंके स्थितां स्त्रियं चाह मापृष्ट्वा किं वरानने
सा तमाह वरारोहा यदर्थं राजसत्तम
तामवोचदथो राजा रूपयौवनशालिनीम् 2.3.
स्थिता दक्षिणमूरुं मे त्वमाश्लिष्य च भामिनि
स्नुषा मे भव कल्याणि जाते पुत्रेऽतिवाञ्छिते
तथेत्युक्ता गता सा वै कामिनी दिव्य दर्शना
ततः कालेन कियता जाते पुत्रे वयस्विनि
वृत्तांतं कथयित्वा तु पुनरूचे निजं सुतम्
कामयाना वरारोहा ता भजेथा मनोरमाम्
धर्मपत्नीं च तां कृत्वा भविता त्वं सुखी किल एवं संदिश्य तं पुत्रं भूपतिः प्रीतमानसः
दत्त्वा राज्यश्रियं सर्वां वनं राजा विवेश ह
जगाम स्वर्गं राजाऽसौ देहं त्यक्त्वा स्वतेजसा
प्रजां वै पालयामास धर्मदंडो महीपतिः ।। 2.3.
देवव्रतोत्पतिवर्णनम् सूत उवाच बभूव मृगयाशीलो निघ्नन्व्याघ्रान्मृगान्नृपः
स कदाचिद्वने घोरे गंगातीरे चरन्नृपः
दृष्ट्वा तां नृपतिर्मग्नः पित्रोक्तेयं वरानना
पिबन्मुखांबुजं तस्या न तृप्तिमग्मन्नृपः
महाभिषं साऽपि मत्वा प्रेमयुक्ता बभूव ह
वीक्ष्य तामसितापांगीं राजा प्रीतमना भृशम्
देवी वा त्वं च वामोरु मानुषी वा वरानने
याऽसि काऽसि वरारोहे भार्या मे भव सुंदरि
सूत उवाच महाभिषं समुत्पन्नं नृपं जानाति जाह्नवी
पूर्वप्रेमसमायोगाच्छ्रुत्वा वाचं नृपस्य ताम् 2.4.
स्त्र्युवाच का न वांछति चार्वंगी भावित्वात्सदृशं पतिम्
वाग्बंधेन नृपश्रेष्ठ चरिष्यामि पतिं किल