जगौ श्रीकृष्णसंगीतं ससोल्लाससमन्वितम्
कष्टेन चेतनां प्राप्य ददृशू रासमंडले
अत्युच्चै रुरुदुः सर्वे गोपा गोप्यः सुरा द्विजाः
गतश्च राधया सार्धं श्रीकृष्णो द्रवतामिति
स्वमूर्तिं दर्शय विभो वांछितं वरमेव नः 9.12.
तामेव शुश्रुवुः सर्वे सुव्यक्तां मधुरान्विताम्
ममाप्यस्याश्च देहेन कर्त्तव्यं च किमावयोः
मन्मन्त्रपूता मां द्रष्टुमागमिष्यंति मत्पदम्
करोतु शंभुस्तत्रैवं मदीयं वाक्यपालनम्
कर्तुं शास्त्रविशेषं च वेदांगं सुमनोहरम्
स्तोत्रैश्च च निकरैर्ध्यानैर्युतं पूजाविधिक्रमैः
भवंति विमुखा येन जना मां तत्करिष्यति
जना मन्मंत्रपूताश्च गमिष्यंति च मत्पदम्
निष्फलं भविता सर्वं ब्रह्मांडं चैव ब्रह्मणः
पृथिवीवासिनः कचित्केचित्स्वर्गनिवासिनः 9.12.
प्रतिज्ञां सुदृढां सद्य स्ततो मूर्तिं च द्रक्ष्यति
तच्छुत्वा जगतां धाता तमुवाच शिवं मुदा
गंगातोयं करे कृत्वा स्वीकारं च चकार सः
वेदसारं करिष्यामि प्रतिज्ञापालनाय च
स याति कालसूत्रं च यावद्वै ब्रह्मणो वयः
आविर्बभूव श्रीकृष्णो राधया सहितस्ततः
परमानन्दपूर्णाश्च चक्रुश्च पुनरुत्सवम्
इत्येवं कथितं सर्वं सुगोप्यं च सुदुर्लभम्
राधाकृष्णांगसंभूता भुक्तिमुक्तिफलप्रदा
गङ्गोपाख्यानवर्णनम् नारद उवाच कलेः पञ्चसहस्राब्दे समतीते सुरेश्वर । क्व गता सा महाभाग तन्मे व्याख्यातुमर्हसि
श्रीनारायण उवाच भारतं भारतीशापात्समागत्येश्वरेच्छया । जगाम तत्र वैकुण्ठे शापान्ते पुनरेव सा
भारती भारतं त्यक्त्वा तज्जगाम हरेः पदम् । पद्मावती च शापान्ते गङ्गा सा चैव नारद
गङ्गा सरस्वती लक्ष्यीश्चैतास्तिस्रः प्रिया हरेः । तुलसीसहिता ब्रह्मंश्चतस्रः कीर्तिताः श्रुतौ
नारद उवाच केनोपायेन सा देवी विष्णुपादाब्जसम्भवा । ब्रह्मकमण्डलुस्था च श्रुता शिवप्रिया च सा
बभूव सा मुनिश्रेष्ठ गङ्गा नारायणप्रिया । अहो केन प्रकारेण तन्मे व्याख्यातुमर्हसि